0

Ok, ik ben inmiddels 30, al bijna een jaar. Dus je zou toch denken dat ik er inmiddels aan gewend ben. Maar met de komst van de baby en het daarbij behorende verlof heb ik de tijd gehad om mijn leven, leeftijd én de bijbehorende kledingkeuze ‘s te overdenken.

"Kan dit nog? Vriendin A, inmiddels 31, en ik overpeinsde onlangs onze liefde voor tijgerprint en rood leren broeken"

Zo kan ik mij tijdens het shoppen maar moeilijk inhouden bij de aanblik met een ieniemienie verwassen denimshort. Kan dit nog? Vriendin A, inmiddels 31, en ik overpeinsde onlangs onze liefde voor tijgerprint en rood leren broeken. Niet in combinatie met elkaar, maar toch! God, tot welke leeftijd zullen we dit leuk blijven vinden? Of beter gezegd, aantrekken?

Een blik in mijn kast doet mij beseffen dat mijn kledingkeuze nog teveel geïnspireerd is op mijn twintiger-jaren. Gezien mijn leeftijd en baan in de mode zou mijn garderobe wellicht meer gevuld mogen zijn met designertassen en gedegen wardrobe essentials. Maar goed, ik heb des te meer geïnvesteerd in memories zullen we maar zeggen; vakanties, festivals en heerlijke etentjes.

"30 en wat wil ik nu eigenlijk? Hoe wens ik mijn leven in te vullen?"

30, en buiten die garderobe om niks te klagen zou je zeggen! Man, huis, kind, baan, allemaal check. Maar toch zijn er columns, boeken en tijdschriften mee vol geschreven: 30 en wat wil ik nu eigenlijk? Hoe wens ik mijn leven in te vullen? Heb ik daar nu ook last van of laat ik mij dit aanpraten door deze columns, boeken en tijdschriften? Ik zie het in ieder geval ook in mijn omgeving, terug, ik heb de afgelopen tijd meer persoonlijkheidstesten voor vriendinnen ingevuld dan online geshopt. En met liefde, want ik help mijn vriendinnen graag en het bied mij ook stof tot nadenken over mijzelf.

In de tussentijd vul ik mijn tijd met koffie drinken met vriendinnen, waarbij Charlie altijd het stralende middelpunt is. Waar we ook gaan of staan, de kapper, de AH of de Albert Cuijp ze krijgt alle aandacht. Welverdiend en ik geniet er alleen maar van.

"Als manlief vraagt wat ik dan zou willen veranderen, kan ik oprecht niets bedenken"

Misschien is het hebben van teveel tijd om na te denken ook wel de schuldige in mijn gepeins. Als manlief vraagt wat ik dan zou willen veranderen, kan ik oprecht niets bedenken, nouja het bezitten van die ene Celine tas dan. ;-)

Misschien is het weer gewoon tijd om aan het werk te gaan, zodat het hebben van (teveel) vrije tijd niet meer als schuldige is aan te wijzen. Hup aan de slag, ik heb er zin in! Vanaf volgende maand mijn eerste bevindingen als werkende moeder! Ik ben benieuwd.

En deze zomer gaat dat ieniemienie denimshort gewoon weer aan…

Reageer op dit artikel
Kim Harmsen

Door Kim Harmsen op

Lees meer artikelen van Kim

Read next…

Reacties