0

Omdat de ziekte pre partum depressie vrij onbekend is probeert Saskia zo veel mogelijk aandacht hiervoor te krijgen en benaderde ze mij met haar persoonlijke verhaal. Als ze namelijk vanaf het begin meer over deze ziekte had geweten, had dit haar meer rust kunnen geven. Ze hoopt door haar verhaal te delen andere vrouwen te kunnen helpen. Lees mee...

"Ik, die nog nooit psychische klachten had gehad, depressief? Naast mijn ongeloof had ik ook nog nooit eerder van de ziekte gehoord"

Toen ik voor het eerst de diagnose prenatale depressie (pre partum depressie) kreeg kon ik het bijna niet geloven. Ik, die nog nooit psychische klachten had gehad, depressief? Naast mijn ongeloof had ik ook nog nooit eerder van de ziekte gehoord. Ik kende postnatale depressie, maar voor de rest wist ik eigenlijk helemaal niets. Van de postnatale depressie wist ik dat vrouwen na de bevalling (ernstig) depressief konden worden. Dat deze depressie ook al vanaf de bevruchting kan ontstaan, en vrouwen dus al klachten kunnen krijgen terwijl ze nog niet weten dat ze zwanger zijn, wist ik nog niet.

"Doordat er in eerste instantie werd gedacht aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap wisten wij al heel vroeg dat ik zwanger was"

Nadat mijn partner en ik hadden gekozen voor kinderen was ik al vrij snel in verwachting. Dolenthousiast en gelukkig was ik. Doordat er in eerste instantie werd gedacht aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap wisten wij al heel vroeg dat ik zwanger was. Toen wij na een ziekenhuisopname een aantal goede echo’s hadden gehad en de gynaecoloog had vastgesteld dat er sprake was van een gezonde zwangerschap kon het genieten beginnen.

Alleen, hoe graag ik ook wilde genieten en blij wilde zijn, dit lukte niet. Hoe en wanneer het precies is begonnen kan ik moeilijk aangeven, maar ik weet nog goed dat ik mij gewoon niet blij kon voelen. Al snel begonnen de slapeloosheid en de twijfels. Want waarom voelde ik mij zo moe en slecht terwijl mijn zwangerschap een van de mooiste momenten uit mijn leven zou moeten zijn? Ik heb vooral heel erg veel schuldgevoelens gehad. Ik wilde mijn kindje het allerbeste geven dat ik maar kon geven maar hoe ik dat moest gaan doen met al die sombere gevoelens die ik had, was mij een raadsel.

"Alleen, hoe graag ik ook wilde genieten en blij wilde zijn, dit lukte niet"

Aan mijn man durfde ik niet te vertellen hoe ik mij voelde omdat ik mij erg schaamde dat ik mij op deze manier aan het ontwikkelen was. Ik herkende mijzelf niet meer terug en begon enorm aan mijzelf te twijfelen. Rond de vier maanden zwangerschap kon ik mijn gevoelens niet meer voor de buitenwereld verborgen houden. Ik zonderde mij af en wilde het liefste alleen thuis zijn met alle gordijnen en deuren dicht. Eraan denken dat ik een kindje zou krijgen vond ik moeilijk, en deed ik liever niet. Deze gedachten wisselde zich weer af met boosheid op mijzelf. Hoe kon ik nu zo zijn? Langzaam begonnen mensen om mij heen zich af te vragen wat er met mij aan de hand was en voorzichtig werd er aan mij gevraagd of het wel goed met mij ging.

Nadat ik dagenlang niet kon stoppen met huilen en ik ook nog eens merkte dat ik begon af te vallen besloot ik om naar de huisarts te gaan voor advies. Misschien dat ik toch nog met onverwerkte gevoelens uit het verleden zat en eens met een psycholoog moest gaan praten. Na het bellen met de assistente kon ik direct de volgende dag terecht. Huilend vertelde ik aan de huisarts mijn verhaal en dat ik niet meer wist wat ik moest doen. De huisarts gaf al snel aan dat hij mij met spoed ging doorverwijzen naar een psychiater. Dit was iets waar ik zelf ontzettend van schrok. Een psychiater? Waarom?

"Snel kregen we de diagnose te horen: een prenatale depressie en behandeling met medicijnen was noodzakelijk"

Eenmaal thuis vertelde ik aan mijn man over mijn doorverwijzing. Hij stelde voor om mee te gaan maar omdat ik zelf niet wist wat ik kon verwachten ging ik liever alleen. Al snel kon ik bij de psychiater terecht en toen ik daar zat kreeg ik al snel te horen dat mijn man moest bellen en dat hij erbij moest zijn. Toen hij er vrij snel was kregen we de diagnose te horen: een prenatale depressie en behandeling met medicijnen was noodzakelijk. Ik was ondersteboven van de diagnose en heb dit echt even moeten verwerken.

Na het starten met de medicijnen werden de eerste weken heel zwaar. Ik voelde mij totaal niet mijzelf. Ik zag er moe uit, mijn ogen waren dof en ik wilde alleen maar slapen. Na een aantal weken verdwenen de scherpe randjes en begon het weer wat beter te gaan. Het was zomer en mijn man en ik waren veel buiten te vinden. Ondanks dat de zwarte randjes ervan af waren voelde ik mij nog niet fijn en was ik regelmatig somber.

"Toen ik hem voor het eerst zag voelde ik mij warm worden. Wat een mooie baby"

Met 38 weken is mijn zoon door middel van een keizersnede (vanwege een stuitligging) geboren. Toen ik hem voor het eerst zag voelde ik mij warm worden. Wat een mooie baby. De geluidjes die hij maakte vond ik prachtig en zal ik nooit meer vergeten. Na een paar maanden voelde ik mij weer de oude en pakte ik mijn leven op alsof er nooit iets was gebeurd.

In eerste instantie wist ik zeker dat ik nooit meer een prenatale depressie wilde meemaken. Maar toch begon het na ongeveer anderhalf jaar weer te kriebelen. Hoe zwaar de depressie was wist ik wel, maar ik voelde het niet meer. Mijn man en ik maakte na veel gesprekken de keuze voor een tweede kindje. Voor de zekerheid begon ik met een lage dosis antidepressiva ter preventie. Heel naïef dacht ik dat dit een tweede prenatale depressie wel zou kunnen voorkomen. Mijn zoontje was net drie jaar geworden toen ik erachter kwam weer zwanger te zijn. De eerste weken voelde ik mij fantastisch. Ik maakte grapjes dat ik mij wel altijd zo wilde voelen. En toch ging het mis. Met zeven weken zwangerschap kreeg ik het advies van de huisarts mij per direct ziek te melden en weer een bezoek te brengen aan de psychiater.

"Mijn tweede zwangerschap was zwaar. Naast de depressieve klachten ontwikkelde ik angsten en voelde ik mij weer een compleet ander mens worden"

Mijn tweede zwangerschap was zwaar. Naast de depressieve klachten ontwikkelde ik angsten en voelde ik mij weer een compleet ander mens worden. Weer moest ik zwaardere medicijnen gaan slikken en weer voelde ik mij met de dag slechter worden. Toen mijn dochter werd geboren was ik verwonderd over hoe mooi zij was, maar toch bleef ik mij somber voelen.

Waar mijn depressie vrij snel stopte na de geboorte van mijn zoon, ben ik nu een jaar na de geboorte van mijn dochter nog steeds aan het herstellen van de prenatale depressie. Mijn kinderen zijn het allermooiste dat mij is overkomen, zij maken mij de gelukkigste moeder op aarde, en de gedachte dat ik dit allemaal voor hen heb moeten doen troost mij. Het doet mij soms verdriet dat ik de hoop op een groot gezin heb moeten opgeven. De kans dat ik door de hormonen bij een volgende zwangerschap weer een depressie zal ontwikkelen is vrij groot en kan ik mijn gezin niet aandoen.

Op haar blog Twinkelbella.nl schrijft Saskia over mijn leven als moeder, maar ook over de prenatale depressie in de hoop zo veel mogelijk vrouwen te bereiken.

Heb jij of ken jij iemand met een mooi of bijzonder verhaal wat goed past op mijn website waarmee ik mijn lezeressen kan inspireren? Stuur dan een mailtje naar [email protected] o.v.v. interview.

Reageer op dit artikel
Annic van Wonderen

Door Annic van Wonderen op

Lees meer artikelen van Annic

Read next…

Reacties