0

Na vier maanden, zonder steeds onafgebroken op mijn iPhone te kijken, roept het werk weer. Alhoewel ik mij dit keer voorneem nooit meer zo verslaafd aan mijn telefoon te raken dan voor de zwangerschap.

"Ja, ik heb het geluk dat mijn lieve dochter ook geen ochtendmens is"

Ok, maandagochtend twee februari, voor het eerst in weken gaat de wekker om 07.00 uur. Ja, ik heb het geluk dat mijn lieve dochter ook geen ochtendmens is, dus haar ontwaken is niet automatisch ook mijn wekker.

Ik stap onder de douch met een zekere gespannenheid, gaat het mij lukken om op tijd op werk te komen nu het ochtendritueel heel wat meer behelst dan alleen mijzelf aangekleed de deur uit krijgen. Ik douche mij sneller dan normaal, want ik wil niet op mijn eerste werkdag te laat komen, maar ook niet door het geluid van de douchestralen het ontwaken van mijn dochter missen. Te laat! Als ik de doucheknop uitdraai hoor ik haar huilen. De fles. Gelukkig stommelt manlief al naar haar kamertje om de fles in de, jawel, flessenwarmer te plaatsen.

Onaf-gedroogd hang ik boven haar wiegje. Het plan om eerst mijzelf aan te kleden en op te maken voordat ik mij tot dochterlief wend (tip van vriendin L.) is dus mislukt. Ik kruip met haar terug in bed en geef haar de fles. Normaal gesproken drinkt ze de fles in een snelle 15 min leeg, maar nu besluit mevrouw eens heerlijk rustig haar fles op te drinken. En wie ben ik om haar dit moment te ontnemen.

"Goddank alle lieve oma’s van deze wereld die het mogelijk maken dat alle dochters met een gerust hart naar werk kunnen"

Ik wacht geduldig en bedenk mij dat ik mijn mascara ook wel in de auto op kan doen. Om 7.45 ligt Charlie inmiddels aangekleed beneden op haar oma te wachten en kan ik verder met mijn ochtendritueel. Insmeren, aankleden, föhnen, make-up-en ontbijten, het is een godswonder dat dit mij allemaal in 30 minuten is gelukt zodat ik op tijd in de auto zit op weg naar kantoor. Met grote dank aan mijn moeder die stipt om 8.00 op de keukenvloer staat om Charlie van mij over te nemen. Goddank alle lieve oma’s van deze wereld die het mogelijk maken dat alle dochters met een gerust hart naar werk kunnen.

Als ik ruim voor 9-en de trap oploop naar de showroom van het kantoor bekruipt mij een vertrouwd gevoel. Ik stap hier na vier maanden weer binnen en ondanks het alles overweldigende moederschap krijg ik niet het gevoel een ander mens te zijn. Het zes jaar werken in dezelfde omgeving schept dus zelfvertrouwen. De dag vliegt ondanks alle nieuwe plannen voorbij, met als groot verschil dat ik aan het einde van de dag niets liever wil dan zo snel mogelijk naar huis, naar mijn lieve kleine dochter.

"Ditmaal met het grote verschil dat niet mijn moeder om 8.00 uur in de keuken staat, maar dat Charlie en ik op tijd in het kinderdagverblijf moeten staan"

De week vervolgt en donderdag wordt opnieuw een uitdaging. Ditmaal met het grote verschil dat niet mijn moeder om 8.00 uur in de keuken staat, maar dat Charlie en ik op tijd in het kinderdagverblijf moeten staan. En dat klinkt makkelijker dan het is. Want bij het ochtendritueel van maandag, dinsdag en woensdag komt nu ook nog Charlie haar bad- en aankleedritueel. Enfin, ook dit hebben we gered. Mijn werkdag kan beginnen.

Ik moet eerlijk bekennen dat het op werk toch iets anders voelt dan op de dagen dat mijn moeder of manlief voor haar zorgen. Rond het middaguur kan ik het niet laten om toch even te bellen of ze het goed maakt. Alles gaat goed! Gelukkig. Als ik einde dag bij het dagverblijf arriveer hoor ik haar huilen of beter gezegd krijsen voordat ik de voordeur van het pand heb geopend. En voor het eerst deze week breekt mijn moederhart. Waar ik eerder deze week het gevoel had prima beide ballen in de lucht te houden. Voel ik mij nu in een klap de slechtste moeder van de wereld. Onzin natuurlijk, maar zo voelt het. Als ik Charlie overneem van haar de alleraardigste leidster, stop ze direct met huilen en daarmee ebt ook mijn gevoel de slechtste moeder te zijn weer weg.

Waarop C. mij aankijkt en zegt; “Nu klink je wel heel erg als een truttig damesblad”

Als ik op mijn vrije vrijdag onder het genot van een cappuccino in de stad met vriendin C. de week doorneem is alles weer een beetje geland en moet ik concluderen dat we (Charlie en ik) de eerste week eigenlijk prima hebben overleefd. Ik probeer vriendin C. uit te leggen hoe het voelt, werkende moeder zijn; ik vertel haar dat het hebben van een kind en weer aan het werk gaan het leven eigenlijk wel dynamisch maakt. Waarop C. mij aankijkt en zegt; “Nu klink je wel heel erg als een truttig damesblad”. Ok dat is ook zeker niet de bedoeling en wellicht te voorbarig, maar het werken en moeder zijn bevalt mij goed! Met alle ups en downs.

Reageer op dit artikel
Kim Harmsen

Door Kim Harmsen op

Lees meer artikelen van Kim

Read next…

Reacties