0

Ken je die mensen die denken dat het glas altijd half leeg is? Die nauwelijks resultaten vieren en continu bezig zijn met hun volgende doel? Die de lat structureel te hoog leggen en die zo graag vooruit willen dat ze bijna struikelen? Van die nagelbijtertjes? Zo iemand ben ik.

‘Ik ben iemand die zo graag vooruit wil dat ik regelmatig struikel”

Perfectionisme en drive zijn eigenschappen die je met een beetje goeie wil prima kunt kweken. Heb je geluk, dan kreeg je ze bij je geboorte of je opvoeding al mee. Wel zo gemakkelijk. Zolang ik me kan herinneren, koesterde ik deze eigenschappen - doorzettingsvermogen brengt je tenminste ergens, toch? – maar steeds vaker kom ik tot de conclusie dat die trots om grote doelen te durven stellen en ‘meer, meer, meer’ te willen vaak helemaal nergens op slaan. En dat briljante inzicht hadden anderen al eerder dan ikzelf.  

Twee weken geleden zei mijn moeder tijdens een family dinner: "Als je broertje vroeger bij het tennissen met 11-2 verloor, kwam hij voldaan van de baan en had hij ‘in elk geval leuk gespeeld’. Jij won meestal, maar had standaard gefronste wenkbrauwen en een kritische blik. Of je won of verloor, het was nooit goed genoeg."

"Maar jij bent er al, je hebt al twee boeken en ze worden nog gelezen en gewaardeerd ook!”

Tijdens een workshop Boek Schrijven vertelde ik vorige week een groep nieuwe auteurs hoe lang, hobbelig en spannend de weg naar professioneel schrijverschap is. Zij riepen verbaasd: "Maar jij bent er al, je hebt al twee boeken en ze worden nog gelezen en gewaardeerd ook!” 

Die opmerking bracht me - net als die van mijn moeder - uit balans. Want waar ik dagelijks het gevoel heb dat mijn carrière nog moet beginnen, hadden zij gelijk: vijf jaar geleden was er niets, alleen een stiekem verlangen naar een schrijverscarrière en een enorme drempel om te beginnen. Vandaag liggen er twee boeken en is de derde op komst, krijg ik dagelijks goede recensies, lieve berichtjes, lovende mailtjes en vakantiefoto’s van lezers met mijn boek. Ik klik ze open, word er even instant blij van, maar hoe zeer ben ik dankbaar geweest en heb ik écht stilgestaan bij die mijlpalen?

"Want doelen stellen helpt als je iets wilt bereiken, maar het heeft geen zin om te dromen over een toekomst als je het nu vergeet"

Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik vaak veel te weinig heb genoten, dat ik – net als vroeger op de tennisbaan – vooral bezig ben met ‘daarna’. En dat slaat nergens op. Want doelen stellen helpt als je iets wilt bereiken, maar het heeft geen zin om te dromen over een toekomst als je het nu vergeet.   

Gisteren zag ik mijn broertje na tien jaar weer eens tennissen. Hij stond er relaxed en zelfverzekerd bij. Hij maakte zich niet te druk en had het simpelweg naar zijn zin. Ik telde de punten, hij de goede ballen. En na een dik uur spelen, kwam hij met een glimlach van de baan. Ik glimlachte terug. Niet omdat hij deze keer had gewonnen, maar omdat hij inderdaad leuk had gespeeld. 

Reageer op dit artikel
Joyce Spijker

Door Joyce Spijker op

Lees meer artikelen van Joyce

Read next…

Reacties