0

Zoals je misschien al eerder hebt gelezen, ben ik samen met mijn compagnon Lotte in 2011 Make My Event gestart. Ik was net 21 jaar en ik had geen businessplan, maar wel een duidelijk doel voor ogen: service terugbrengen in Nederland. In de afgelopen jaren hebben Lotte en ik daar heel hard aan gewerkt, hebben we ontzettend veel ballen hooggehouden en ook fouten gemaakt. Dat alles niet zonder succes. 

"Ik was net 21 jaar, had geen businessplan, maar wel een duidelijk doel voor ogen: service terugbrengen in Nederland"

Zo stonden we met interviews in verschillende kranten, kregen we een plek in de 25 onder 25 lijst van Sprout, mochten we ons bijna (in de finale gesneuveld) Studenten Ondernemer van 2013 noemen, hebben we als model over de grachten gehuppeld voor leuke shoots voor verschillende magazines en kregen we onlangs de titel FD Gazelle. Klinkt niet gek, hè?

Ik geef toe dat het voor iemand zoals ik (iemand die bovengemiddeld veel bevestiging nodig heeft #zelfkennis) niet verkeerd was om deze positieve aandacht te mogen ontvangen. Het was soms wat overweldigend, maar ik had uiteraard ook 'nee' kunnen zeggen tegen een interview of me niet hoeven in te schrijven voor de Studenten Ondernemersprijs. Maar dat heb ik allemaal niet gedaan en daar heb ik geen spijt van.

"Het gaat over het algemeen ook goed hoor, maar die aandacht geeft toch enigszins een vertekend beeld"

Toch heeft deze aandacht ook een bepaalde keerzijde. Zo heeft iedereen om je heen opeens het idee dat het super-duper-ontzettend-niet-normaal-overtreffende-trap goed met je gaat. Het gaat over het algemeen ook goed hoor, maar die aandacht geeft toch enigszins een vertekend beeld. Want binnen ons bedrijf loopt het ook niet altijd op rolletjes en verlopen bar weinig dingen meteen vlekkeloos. Dat vinden we helemaal niet erg, dat hoort er tenslotte bij, maar daar lees je en praten we eigenlijk nooit over.

Zo is het voor magazine X niet per se interessant dat we een jaar lang voor veel te veel geld een eigen systeem hebben laten bouwen dat uiteindelijk totaal niet functioneerde. En zet magazine Y ons liever als model op de kiek in plaats van dat ze schrijven over dat we er ontzettend ziek van zijn geweest dat onze super collega vijf maanden na haar bevalling toch ontslag nam om meer aandacht te geven aan de kleine én dat het ons uiteindelijk maanden heeft gekost om weer een steady team op kantoor neer te zetten. Niets ten nadele van de magazines hoor, want positieve verhalen zijn ook gewoon heel leuk om te lezen, maar ze weerspiegelen niet altijd de realiteit.

"Eén van mijn grootste lessen van afgelopen jaar was dat niets is wat het lijkt"

Waarom ik dit deel met jou? Eén van mijn grootste lessen van afgelopen jaar was dat niets is wat het lijkt. Ik raad je daarom aan om vooral niet te veel naar de mensen om je heen te kijken, maar om uit te gaan van je eigen kracht. Ook al is de verleiding door onder andere social media tegenwoordig groot, het kost veel te veel tijd en (verkeerde) energie en bovendien zie of lees je meestal niet eens de helft van wat er daadwerkelijk allemaal gaande is. Dus focus op jezelf en laat je niet gek maken, want niets is wat het lijkt!

Tekst: Mariëlle Smit

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties