0

Liesbeth is dol op mooie kleren en heeft een speciale liefde voor schoenen. Kleding-met-herinneringen-addict en bovenal een schrijfgek. Ze schreef onder andere voor ELLE en verblijdt ons elke zondag met een blog!

Voor mijn achttiende verjaardag wilde mijn vader me iets geven waar ik de rest van m’n leven plezier van zou hebben. Want als je achttien wordt dan ben je zogenaamd echt volwassen, en dat vraagt om een volwassen cadeau. Na lang beraad werd dat een prachtige zilveren armband van Hans Appenzeller, die inderdaad nu, jaren later, nog steeds met veel plezier gedragen wordt. Toen mijn zusje 18 werd kreeg ze een armband eveneens van Appenzeller, en ook mijn moeder kon die sieraden niet versmaden. En dat vind ik dan ook zo leuk aan sieraden, die kunnen echt een verhaal met zich meedragen en daardoor van onschatbare waarde worden.

Toen ik afgelopen zomer op reis was besloot ik om in elke plek waar ik zou komen (minstens) één sieraad te kopen. Sieraden zijn klein en wegen niets en dat maakt ze tot de perfecte souvenirs. Zo kocht ik een ring in Mongolië, ergens in de buurt van Harhorin. Dat is een klein plaatsje bijna precies in het midden van het land, wat de eerste vorm van beschaving was na een week bijna geen mens gezien te hebben tijdens mijn trektocht door het land. In China kocht ik traditionele zilveren armbanden, waarschijnlijk echt nep, maar hé when in Rome. In Nieuw Zeeland een ketting en in Rarotonga een armband van hout, gemaakt en beschilderd door de lokale bevolking. En tot slot in San Francisco, de laatste stop, vond ik in een klein raar winkeltje ergens in de beruchte buurt Tenderloin een beeldschone chunky necklace van azuurblauwe stenen.

Bij elkaar zal alles misschien nog geen 50 euro waard zijn maar elk stuk herinnert me aan de prachtige reis ik heb gemaakt, en daar is geen prijs voor te geven. Maanden geleden schreef ik al over hoe kledingstukken met herinneren me zo dierbaar zijn, voor sieraden is dat precies zo.

Sinds een paar weken heb ik weer een nieuwe herinnering bij. In februari van dit jaar ging ik op persreis naar München voor het sieradenmerk Thomas Sabo. Die persreis was echt belachelijk leuk, compleet met groots feest en Duitse braadworsten midden in de nacht na net iets te veel champagne. Reden van dit al was dat Thomas Sabo tegenwoordig ook diamanten verwerkt in de collecties, en daar schreef ik dan ook een stuk over voor het blad waarvoor ik op pad was. Maanden en maanden later kreeg ik een mail van Karin Dijksman, zij doet de PR voor Sabo in Nederland en met haar was ik in München, dat er een ‘cadeautje voor me op haar kantoor lag.’ Het bleek een ketting met zilveren medaillon te zijn, in de vorm van een hartje, met mijn naam erin gegraveerd én met diamant. Een echte!

Als een kind zo blij was ik, en ik draag de ketting dan ook bijna elke dag, vaak samen met de ketting uit Nieuw Zeeland. Ik ben over het algemeen vrij nuchter maar echt ik word een weekdier van dit soort zaken. Dan ga ik dingen denken als ‘ik wil die herinneringen dicht mij me dragen’ en meer van dat soort The Bold and the Beautifull-achtige teksten. Doodeng.

Die stukken die ik op reis heb gekocht zullen vroeg of laat wel uit elkaar vallen, maar die ketting van Thomas Sabo en de armband voor m’n achttiende verjaardag gaan jaren mee. En dat komt goed uit, kan ik later als ik helemaal verbitterd ben (stiekem lijkt het me wel wat om zo’n grommende bejaarde te worden, die ‘vlegels’ aanpakt met haar wandelstok) af en toe toch even weemoedig terugdenken aan toen alles altijd beter was. Tenminste, als ik ze niet kwijtraak. Want weekdier of niet, mijn gave om dingen op ‘handige’ plekken neer te leggen en vervolgens nooit en te nimmer meer terug te vinden zal waarschijnlijk ook nog wel jaren meegaan. Ik ben dan misschien wel ooit 18 geworden en daarmee ‘volwassen’, mijn kinderlijke chaos zal altijd bij me blijven – ook zonder bijbehorend sieraad.

See you next week, L.

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties