0

Liesbeth is dol op mooie kleren en heeft een speciale liefde voor schoenen. Kleding-met-herinneringen-addict en bovenal een schrijfgek. Ze schreef onder andere voor ELLE en verblijdt ons elke zondag met een blog!

Een week of wat geleden kwamen de foto’s online van de collectie die Yoko Ono heeft ontworpen voor kledingmerk Opening Ceremony. Scrollend door de plaatjes van broeken met een handenprint op het kruis, fluoroze gaastruitjes met happen uit de schouders en truien met een soort balzak (of zijn het tieten?) op de borst getekend, kon ik alleen maar heel hard en veel zuchten. Diep zuchten. Want mensen kinderen wat is die hele collectie me een partijtje monsterlijk lelijk.

“Scrollend door de plaatjes van truien met een soort balzak (of zijn het tieten?) op de borst getekend…”

Ik wil best begrijpen dat het voor Opening Ceremony reuze leuk is dat een grootheid als Yoko Ono zich laat lenen voor een ontwerpsamenwerking, maar ik kan niet begrijpen dat het leuk is voor Opening Ceremony dat die samenwerking zo’n resultaat heeft opgeleverd. De collectie is gebaseerd op tekeningen van Ono’s hand, die zij maakte voor en cadeau gaf aan John Lennon, ter gelegenheid van hun huwelijk in 1969. Hartstikke leuk natuurlijk zo’n lekker sentimenteel verhaal. En ook enig dat de tekeningen zo beroemd zijn, en nog leuker dat zo’n verhaal dan gebruikt kan worden als basis voor haar ‘ontwerpproces’, maar echt niemand wordt vrolijk van de simpelweg lelijke tot ronduit obscene kledingstukken die daar zijn uitgekomen.

Nu is het zo dat dit natuurlijk niet de eerste keer is dat een willekeurige beroemdheid achter de tekentafel plaatsneemt om zijn of haar succesvolle carrière nog verder uit te breiden. In 2009 leek het modemerk Ungaro een dondersgoed plan om probleemparadijs Lindsay Lohan als ‘adviseur’ aan te nemen voor de Spring/Summer 2010 RTW collectie. Na een stortvloed aan overwegend negatieve reacties mocht Lohan het pand verlaten, ging Ungaro weer op oude voet verder, en deed Lindsay nog een lijntje coke om het verlies te verwerken.

“…en deed Lindsay nog een lijntje coke om het verlies te verwerken.”

Of Kanye West vorig jaar. Die had ook de zomer in zijn bol en debuteerde tijdens Paris Fashion Week met een zeer teleurstellende collectie, die menig recensent inspireerde tot vernietigende kritieken. Suzy Menkes schreef “His collection […] did not inspire the fashion crowd to tell him to give up his day job.” Of Christina Binkley dan, “The only thing more painful than witnessing the dress was watching the model pitch down the runway in shoes so ill-fitting that her spike heels were bending at angles”. En Anna Wintour reageerde op de vraag wat ze van de show vond met een kort “ask someone else”.

Maar het ik-moet-een-eigen-kledinglijn-syndroom is ook aan mensen van eigen bodem niet vreemd. Onlangs werd bekend dat Johan Derksen zijn eigen kledinglijn op de markt gaat brengen, die gebaseerd is op de “rock-‘n-roll” die zogenaamd in Derksen schuilt. Ik zou zeggen, laat die rock-‘n-roll daar lekker zitten en val daar verder niemand mee lastig. En naast Johan deed ook Jan Smit ontwerpertje spelen, net als Humberto Tan, Bridget Maasland, Wendy van Dijk, en natuurlijk Regillio Tuur. (Die laatste doet bij gebrek aan eigen talent en succes trouwens overal wel aan mee.)

“Maar het ik-moet-een-eigen-kledinglijn-syndroom is ook aan mensen van eigen bodem niet vreemd.”

Wat is dat toch? Is het simpelweg zo dat dergelijke succesnummers gewoon nog meer geld in het laatje willen zien, en zich daarom maar gaan wagen aan nevenactiviteiten als kledinglijnen, parfumflesjes, make-up producten of weet ik veel? Of is het zo dat die mensen zo succesvol zijn op eigen gebied dat ze de vreemde overtuiging hebben dat ze dan álles wel zouden kunnen? Ik vermoed dus het laatste.
Mensen vergeten graag dat mode een echt vak is. Dat er aan een goede collectie eindeloos veel knap denkwerk ten grondslag ligt, en dat er ingewikkelde patronen nodig zijn om van een broek een Broek te maken en van een jasje een Jasje. Even lekker snel scoren, hop weer wat media-aandacht, hup weer wat centen op de rekening, best wel prima. Nou, niet dus. Ik hoop van harte dat er van die belachelijke Yoko Ono-collectie nul komma nul stukken verkocht worden. Die arme John Lennon draait zich om in zijn graf. Imagine all the people… in die belachelijke kleding.

See you next week, L.

Volg Liesbeth ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties