0

Liesbeth is dol op mooie kleren en heeft een speciale liefde voor schoenen. Kleding-met-herinneringen-addict en bovenal een schrijfgek. Ze schreef onder andere voor ELLE en verblijdt ons elke zondag met een blog!

Op moment van schrijven is het donderdagmiddag, en als ik naar buiten kijk zie ik Amsterdamse daken bedekt met een dun laagje sneeuw. Op Twitter en Facebook kirt men vrolijk over sneeuwballen, sneeuwpoppen en andere winterpret, voorzien van foto’s van besneeuwde grachten of fietsen. Ik zit binnen met 2 vesten, UGGS (geen zorgen ik draag ze alleen in huis nooit daar buiten) en een enorme warme poncho die ik gister van de Sint kreeg. Mijn huis wordt namelijk nooit zo warm. En ik word op mijn beurt niet zo warm van de sneeuw.

“En ik word op mijn beurt niet zo warm van de sneeuw…”

Met het risico dat ik nu ga overkomen als een intens verzuurd vervelend mens, maar eigenlijk heb ik een vrij hartstochtelijke hekel aan december. Sinterklaas is de allerleukste dag van het jaar, maar vanaf 6 december gaat het alleen maar bergafwaarts. Kerst vind ik vreselijk. Die geforceerde gezelligheid, lelijke kerstverlichting en domme truien met rendieren, nee voor mij hoeft het niet zo. Oud en Nieuw is zo mogelijk nog erger. Je móet het leuk hebben met al je beste vrienden, op een of ander veel te vet feest of juist bij een intiem diner. Hoe het kan kan het, maar Oud en Nieuw heeft mij altijd teleurgesteld.

Maar wat ik nog wel het allerstomst vind aan december, sneeuw, en winter in het algemeen, is de onmogelijkheid qua kleding. In mijn kast vindt u louter schoenen met minstens een 10 centimeter hak, en ik kan u zeggen dat dat verdomd lastig kan zijn indien er 10 centimeter sneeuw ligt. Of nog erger, wanneer er onder die sneeuw ijs ligt. Mijn bloedjes van laarzen, ook wel De Laarzen, hebben een reuze praktische sleehak, maar om die schatten nou met hun neusjes in de sneeuw te drukken kan ik niet over m’n hart verkrijgen. Kortom, in het schoenendepartement gaat het altijd grandioos mis.

“…maar om die schatten nou met hun neusjes in de sneeuw te drukken kan ik niet over m’n hart verkrijgen…”

Dan qua kleding. Kijk op de kou kun je je nog wel kleden. Maar het probleem ontstaat pas als je ergens bent, op je fietsje weer ergens anders heen moet, en bij het openen des deur een enorme sneeuwstorm (regenbui mag ook) aantreft. Ik wil niet dat mijn mooie nieuwe winterjas nat en vies wordt. En ik wil ook niet dat mijn schoenen nat en vies worden. En ik wil al helemáál niet dat mijn nieuwe beeldschone Chloé tas (sst, kleine splurge tijdens de sale van Mayke) nat wordt. Dus ik sleep altijd standaard een plastic tasje mee om Chloé (of Marc) in te stoppen zodra er ook maar een klein minuscuul spatje of vlokje uit de lucht dreigt te vallen, en ik overweeg een paar gympen mee te gaan nemen om m’n echte schoenen te ontzien.

Afijn, nu zit ik dus toch te mopperen en verzuurd te doen, maar echt ik zie geen voordelen aan sneeuw. Sneeuw hoort op een berg, niet in een stad. Ik ben dol op wintersport maar ik haat het om bij elke fietstocht voor m’n leven te moeten vrezen. En niet alleen voor m’n eigen leven, maar ook voor dat mijn dierbare spullen. Tikkie materialistisch ja dat zal best, maar ook gewoon zuinig en voorzichtig. Noem het hoe je het noemen wilt.

“…Sneeuw hoort op een berg, niet in een stad…”

Nu schijnt achter de wolken altijd de zon, en op de Kaapverdische Eilanden schijnt altijd de zon. Que? Jawel, dit jaar hoef ik geen Kerst en geen Oud en Nieuw te vieren want ik stap op 25 december in alle vroegte in het vliegtuig op weg naar witte stranden en blauwe zee. Dus over een paar weken een blog die begint met: “op moment van schrijven zit ik op een strand, en als ik om me heen kijk zie ik de zomer.” Echt ik hoef er maar aan te denken en ziedaar; mijn gemopper over winter verdwijnt als sneeuw voor de zon.

See you next week, L.

Volg Liesbeth ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties