0

Liesbeth Rasker blogLiesbeth is dol op mooie kleren en heeft een speciale liefde voor schoenen. Kleding-met-herinneringen-addict en bovenal een schrijfgek. Ze schreef onder andere voor ELLE en verblijdt ons elke zondag met een blog!

Een week of wat geleden verscheen hier op de site een artikel over een onderzoek waaruit bleek dat 37 procent van de ondervraagde vrouwen wel eens liegt over een gedane aankoop. Ze verzinnen smoesjes over niet bestaande aanbiedingen of verdonkeremanen het bonnetje, dat idee. Mijn eerste reactie op dit bericht was iets in de trant van ‘jeeetje wat een onzin zeg’, maar na enige contemplatie moest ik toegeven daar eigenlijk ook wel schuldig aan te zijn. Ik doe de dingen soms wat minder duur voor, of verzin een goed uitkomende aanbieding, en op de vraag of iets nieuw is, roep ik enthousiast dat het al jaaaaaren in m’n kast ligt terwijl ik nog even snel check of het kaartje er wel vanaf is gehaald.

Op de vraag of iets nieuw is, roep ik enthousiast dat het al jaaaaaren in m’n kast ligt…

Bij extreem dure aankopen kan ik na aanschaf ook verstrikt raken in een enorme strijd der gevoelens, met aan de ene kant uiterste euforie want HOERA een nieuwe kleer/schoen/tas, maar aan de andere kant zit dan een knagend schuldgevoel. Ik heb schoenen en tassen in m’n kast die net zoveel waard zijn als een weekend Italië, en zelfs een ticket naar New York moet je voor sommige stukken wel kunnen krijgen. Soms, wanneer ik weer merk dat al m’n zinnen zijn gezet op een debiel duur item, vraag ik mezelf wel eens af waar nou in godsnaam mijn prioriteiten liggen.

Bijvoorbeeld die L.K. Bennetts die ik laatst heb gekocht na dat gedoe met m’n vakantie. Ik vind ze nog steeds betoverend mooi, maar eerlijk is eerlijk, het had natuurlijk niet écht gehoeven. Ze zijn namelijk echt beschamend duur voor zo’n excentriek paar waar ik sowieso ooit op uit gekeken raak, en het is nou niet zo dat het geld me op de rug groeit. Vooralsnog kan ik elke euro maar één keer uitgeven en in het kader van zelfreflectie; die L.K. Bennetts had ik beter in de Bijenkorf kunnen laten staan.

Ik heb schoenen en tassen in m’n kast die net zoveel waard zijn als een weekend Italië…

Maar elke munt heeft twee kanten en dus ook de munt die in al dan niet te grote hoeveelheden wordt uitgegeven. Want ergens vind ik het namelijk net zo belachelijk om je te schamen voor het kopen van dure spullen als het kopen van die dure spullen an sich. Hoezó zou ik de prijs van mijn zo geliefde en bloedmooie Chloé-tas indien daar naar wordt gevraagd iets naar beneden snoepen? Waarom verzin ik zo af en toe dat een fonkelnieuw truitje al maanden in de kast ligt? Het is toch zeker mijn geld? En zo lang ik nog geen andere monden hoef te voeden dan die van mezelf (en Poes Disco) zie ik eigenlijk niet in waarom ik me tegenover iemand zou moeten verantwoorden over welke aankopen ik doe.

Sowieso is zeggen dat iets nieuws niet nieuw is een heel raar en stom fenomeen, want de helft van de pret van een nieuwe kleer is juist het feit dát het nieuw is, en dat ontneem je jezelf dan volledig. En eigenlijk kun je hetzelfde zeggen over die nét iets te dure spullen. Je moet natuurlijk nooit meer uitgeven dan je hebt, maar soms is het best wel een potje verdomd fijn om jezelf te trakteren op iets dat echt bijzonder is, iets dat je niet zomaar even bij de Zara ‘haalt’ en dus weer zo bent vergeten.

Hoezó zou ik de prijs van mijn zo geliefde en bloedmooie Chloé-tas iets naar beneden snoepen?

Goed, u merkt, ik ben mezelf ontzettend naar de mond aan het praten en probeer de inhoud van m’n kast te verantwoorden – wat ik dus juist niet zou moeten doen. Reuze ingewikkeld allemaal. Zodra de zon weer schijnt (wanneer zal dát trouwens een keer gaan gebeuren) ga ik met m’n vrienden van L.K. Bennett enorm flaneren en paraderen over straat. Gewoon, omdat ze het waard zijn.

See you next week, L.

Volg Liesbeth ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties