0

NEW BLOG ANIQUE : D-day Amsterdam -  Vijfentwintig jaar jong, niet oud… aj caramba. Je hebt een grote groep vriendinnen, waarvan een groot deel ook daadwerkelijk hechte vriendinnen zijn. En met hechte vriendinnen, jaja bedoel ik dan ook écht hechte vriendinnen. Dat betekent dat je lief en leed met elkaar deelt. Of het nou vakanties, dates, stapavonden of verkiezingsuitslagen zijn. Je doet, deelt en voert  (bijna) alles samen uit. Heerlijk.

Wat kan daar nou mis aan zijn?! Nou niks dus. Zelfs de outfits voor je uitreiking worden uitgebreid met de girls bij elkaar geshopt. Heel chill, dan weet je zeker dat je als groep verschijnt. Corny? Hoezo… Anyway, vandaag was mijn lang verwachtte bul uitreiking. Je denkt misschien hè hè is het eindelijk zo ver na acht jaar studie… terecht! Ik heb toch echt 3 maanden geleden mijn Master gehaald. Ik hoor mijn Master titel dus al lang op zak te hebben. Maar ja, de praktijk wees toch echt anders uit. Vraag je je af waarom? Nou, dat zal ik je vertellen: Mijn dierbare afstudeer begeleidster was namelijk ‘vergeten’ om mijn cijfer op tijd in te dienen, waardoor de complete riedel waarin je bul en daarmee dus je diploma wordt aangevraagd drie maanden te laat in gang is gezet. Pijnlijk? Ja! Vervelend? Ja best! Irritant? Je moest eens weten…

Toen ik ook nog eens te horen kreeg dat ik maximaal tien genodigden mee mocht nemen naar mijn uitreiking, tja toen knapte er iets. Mijn familie alleen al tellen zo’n twintig directe betrokkenen, laat staan mijn vriendinnen en tevens studiegenoten. Een privé zaaltje zou van pas komen. Maar nee hoor. Gelieve 10 man mee te nemen, een niemand meer. Tja, moet je net mij hebben… regels? Hoezo! Resultaat was dat ik met minstens het dubbele aantal genodigden arriveerde. En zo als het hoort natuurlijk te laat. Natuurlijk wel fashionably late, nooit belachelijk laat, dat kan ook weer niet. ahuh.

Gezien het gegeven dat ik plotseling om 11 uur ’s ochtends mijn uitreiking had in plaats van ’s avonds, en iedereen vrij van zijn werk moest nemen (dankzij de vergeetachtigheid van de begeleidster) was er een … hoe zeg je dat, ‘interessante’ spanning. Iedereen wilde weten wie die muts was die dit op d’r geweten had. En ja, daar stond ze dan, zwarte driekwart jurk. Niks little black dress, geen elegante ‘tot-de-grond’ gewaad, nee echt een driekwart jurk met een ‘tieten-knijper’. Ja dat lees je goed: je kent ze wel, de ‘Spaanse knoop vestjes die kort op je middel geknoopt worden. bedoeld voor cup AA om volume te geven. Niet bepaald geschikt dus voor een dame van het platte land met cup ZZ. De studente die me voor ging ontving een speech waar je broek van af zakt: op fluister toon werd haar medegedeeld dat ze de meest interessante student EVER was. Ja, daar zit je dan met 20 man in joebel stemming die in vol ornaat aan jouw kant staan. Zen… Zen.. en dan nu graag alle aandacht voor, mij! Pfff hou ik niet van. Al mijn voornamen werden vermeld (al hilarisch an sich) en dan verschijnen de rode vlekken in de nek van mijn begeleidster als ze verkondigt dat ze nog nooit zo’n eigenwijze Master student heeft gehad. “Daar weten je ouders en broers vast alles van” stammelde ze nog. Met luid gejoel werd dat bevestigd. Toen ze dat echter voor de 30e keer herhaalde was de gein er wel vanaf en begon de dame in kwestie te stotteren. Stiekem had ik met haar te doen. Haar voorgangers droegen namelijk complete proza voor, gaven hun alumni een ‘hug’ of waren ronduit hartverwarmend. Mijn begeleidster kwam niet uit d’r woorden. FIJN, heb ik weer… daar heb ik acht jaar voor gestudeerd. Een speech die onverstaanbaar in je schoot wordt geworpen, thanks!

Het resultaat was dat mijn dierbaarste vriendinnen en mijn moeder mee naar huis gingen om onder het genot van een glaasje, flesje, doosje complete voorraad champagne het voorval nog eens gingen nabespreken. Wat we eraan gaan doen? Niets, maar dan ook helemaal niets! Mooie plannen smeden om op vakantie te gaan, eerste werkervaringen delen en vooral mooie sluwe ondernemersplannen delen en toejuichen. Mijn enige boodschap is dan ook: dank je lieve vrienden, vriendinnen en familie voor jullie eeuwige steun, toeverlaat en ontsnapping aan mijn studie. Dank je voor het toezicht dat ik niet doorsloeg in mijn Red Bull verslaving waarmee ik mijn ‘leer-sessies’ nachten lang volhield. Dank je voor de controles, of ik de tentamenstof wel echt beheerste, en dank je voor de ontelbare afleidingsmanoeuvres waarin we nachten lang doorhaalden. Zonder jullie had ik dit nooit gehaald. Eeuwige dankbaarheid, vriendschap en  onvoorwaardelijke feestelijkheden. Op naar de volgende.. wat dan? To be continued…

Love A,

Volg mij ook op twitter

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties