0

Amsterdam -  Wat voor de één net zo spannend is als de 1e zomerse duik in een veel te koud zwembad, is voor de ander het tevoorschijn toveren van de lang opgeborgen zomerse  ‘Witte Broek’. En dat doe je natuurlijk al bij de eerste zonnestraal.

Wanneer Piet Paulusma of Jan de Hoop voor het eerst aankondigt dat het kwik boven de 12 graden uitkomt, dan zie ik men massaal die ene speciale witte broek uit de kast toveren. Ik zie dan (ik benadruk, ik heb GEEN vooroordelen) een meisje handenwrijvend voor haar kast staan. Zich bedenkend of die witte broek al kan. “Ja natuurlijk kan dat”, zegt ze hartdop tegen zichzelf, “Het zonnetje gaat schijnen”, dus, die witte broek is geoorloofd. Met haar Spijkerjasje en blauw wit gestreept shirtje twijfelt ze even of slippers dan ook al kunnen… Nee, die laat ze nog even staan, misschien volgende week.

Onderweg op de fiets naar haar vriendje, trapt ze flink door. Ze realiseert zich dat het toch wel fris is… En ziet dat de bomen nog niet eens groen zijn. Ze houdt zich voor dat het op het strand vast een stuk warmer is.  Als ze 2x met haar fietsbel rinkelt, stapt haar vriendje naar buiten. Ze kijken elkaar aan: “ah, jij ook in je witte broek?” Even lachen ze erom, maar halen beiden hun schouders op. Het is 13 graden dus het mag. Ze fietsen naar station Veenendaal, De Klomp, om de 1e trein naar Zandvoort te pakken. In de trein peuzelen ze samen een groene veel te zure appel op. Ze denken aan Boudewijn en zijn rode rijdende viskraam waar ze ‘s zomers zo graag ‘vispatat met een zure bom’ kopen.

Als ze station Zandvoort uitlopen is het rustig. Geen verkeersleiders die de treingasten begeleiden bij het oversteken van de weg alsof ze een groep wild vee zijn. Geen hordes Duitse auto’s, evenmin Hollandse Campers,  en geen krijsende zeemeeuwen in de lucht. Ze lopen nog steeds vol goede moed arm in arm vrolijk door. De eerste de beste strandtent die ze zien, duiken ze naar binnen. Ze zien dat het terras akelig leeg is en besluiten richting Bloemendaal te lopen. Zo ver is dat toch niet?

Als ze na drie kwartier verkleumd bij de 1e strandtent van Bloemendaal arriveren, hebben de twee het niet meer zo gezellig. Het meisje, verkleumd van de kou, probeert haar blauw gekleurde lippen te verbergen. De jongen, gefrustreerd om het gezeur van vriendinlief banjert het terras van de Bloemendaalse strandtent op.  De zeemeeuwen zijn ondertussen terecht: als een zwerm hangen ze krijsend in de lucht en circuleren in rondjes boven het meisje. Ze heeft een wit bolletje in d’r hand dat brutaal uit haar vingers wordt gesnoept. Terwijl ze het laatste kruimeltje richting zee wil gooien om de beesten weg te lokken, gebeurt het onvermijdelijke… Kokhalzend loopt ze met de groen-geel-bruine smurrie in d’r haar en veeg op de witte broek richting het terras. Daar waar haar vriend ondertussen ruzie staat te maken met een Amsterdams Meisje. “HE, kun je niet even opschuiv’N, Wij will’N hier ook graag zitt’N” Het Amsterdamse meisje legt vriendelijk uit dat de betreffende zitplaats niet beschikbaar is. De stoel is bezet door haar vriend die even naar de WC is, en wijst naar zijn bierglas op tafel. Uit pure woede, onmacht, frustratie, of… ik weet het eigenlijk niet, gaat de jongen vervolgens gewoon zitten. Het Amsterdamse meisje kijkt hem verbaast aan. “Laat je vriend me maar wegjag’N!” schreeuwt hij. Net op dat moment komt vriendlief van het Amsterdamse meisje aanlopen. Direct stuift de jongen met schrik uit de stoel: de Amsterdamse jongen is geen kleintje. Met zijn bijna 2 meter lengte hoeft de Amsterdamse jongen helemaal niets te zeggen. De twee witte broeken lopen al weg.

“Had je zelf de chocomel die je had omgegooid al opgeruimd?” vraagt de Amsterdamse jongen aan zijn vriendin en legt de rol wc papier op de grond naast zich. “Nee” giechelt ze, en wijst naar de jongen in zijn witte broek die het terras af loopt.

Volgende week maar weer gewoon een spijkerboek ?

Love Anique

Volg Anique van der Hulst ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties