0

Amsterdam – Hoi H. hoe gaat het? Dat is lang geleden zeg, wat leuk om je weer eens te zien! Vertel, hoe gaat het? “ Druk druk druk.” Oh wat goed, dus je bent lekker bezig met je werk? Of ben je moeder geworden? Wat doe je eigenlijk? “Ik moeder? Nee… gewoon druk. Ach je kent het wel, van alles…. de dagen vliegen voorbij en ik kom tijd te kort” Ja, dat herken ik zeker … maar vertel eens, waar werk je dan? “Werken, ik? Nee gekkerd ik werk niet, werken is voor mannen, ik ben levensgenieter… ”

Juist. Ik meen me te herinneren dat mevrouw gebruik maakt van een schoonmaakster en nu overweegt om iemand in te huren voor haar strijk en opvouwwerk. Want tja, als je geen baan hebt en geen kinderen, maar wel een schoonmaakster om rond te commanderen, dan heb je natuurlijk veel te weinig tijd om die vijf overhemden per week van je vent te strijken en zelf in zijn kast te hangen. Boodschappen doen hoeft ook niet, we bellen Albert wel even op, die brengt alles tot aan de keukentafel. En koken? Laat me niet lachen, kant en klaar maaltijden zijn niet voor niets uitgevonden!

Herkenbaar? Nou… not realy! Het is altijd weer een verrassing als je een oude bekende tegen het lijf loopt diens leven voor 110% niet meer match met die van jou. Vroeger renden we nog zonder enige gene over het strand in onze zwembroekjes (waarom bikini’s dragen als je vier jaar bent?). Met een schepnet in onze tengeltjes geklemd schreeuwde we naar elkaar als we weer een smerige kwal hadden gevonden. Als ik nu over strand ren, (lees: image-matig correcte wandeling in secuur geselecteerde bikini + strandhoed), en roep  “K W A L!”.  Dan heb ik het in 9 van de 10 gevallen niet over dat glibberige ding dat aangespoeld is uit de zee. Dan bedoel ik een minstens net zo gladde verschijning, vaak ook met tentakels, alleen fungeren deze tentakels niet om plankton en vis te vangen, maar om onoplettende flanerende dames bij de lurven te nemen.

Maar goed, terug naar vriendin H. waarmee ik vroeger die onschuldige kwallen terug de zee een probeerde te smijten, stiekem de trouwjurk van haar moeder heb gepast, een colaflesje ter waarde van €0,05 cent bij Jamin heb gejat die zij vervolgens op heeft opgegeten (nooit helemaal kunnen verwerken). Nu allebei aan de verkeerde kant van onze twintiger jaren, loopt zij erbij als vijftigjarige ‘moeke’ compleet met driekwart broek en Oilily sjaaltje, en ik: nou ik niet. Zij was net zo in shock van mijn verschijning, als ik sprakeloos was door haar in proportie gegroeide hoofd (eindelijk paste de grootte van haar ogen bij de rest van d’r gezicht, ze is eigenlijk best knap als je de blauwe oogschaduw wegdenkt).

Ik was net aan het vertellen wat ik met mijn tijd doe en probeerde een stilzwijgende overeenkomst te bevestigen om elkaar met rust te laten. Maar toen deed ze het onvermijdelijke…. Ze stelde ze voor om vanavond samen een hapje te eten, en morgen samen de markt op af te struinen opzoek naar bloembollen voor het balkon en misschien dat we dan komend weekend onze mannen aan elkaar kunnen voorstellen.

Ik begon spontaan te hyperventileren bij het idee dat ik ja zou zeggen. Ondertussen hinkelde ze zenuwachtig op d’r Palladiums heen en weer, en verwachtte duidelijk een extreem enthousiast antwoord. Auw… Ik geloof… ik moet… ik dacht… uhm….. we bellen!!

Dat had ik beter of op zijn minst subtieler kunnen oplossen... I know. In mijn hoofd zei ik natuurlijk dat me dat een “Wáánzinnig leuk idee leek, dat past ook zo bij me!” Maar toch bedankt….

Love,

Anique

Volg Anique op Twitter

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties