0

Amsterdam – Girl girl girls, everybody loves ‘em. Ja toch? Ik in ieder geval wel: ik hou van de gespreksstof, ik hou van de kleding, ik ben gek op roze en ik roddel me tien slagen in de rondte. “Een echt wijf”, zouden mijn broers zeggen.

Afgelopen week werd het tegendeel bewezen. Het kwam uit een totaal onverwachte hoek. Vier jaar gelden ben ik als freelancer begonnen met wat toen een uit de hand gelopen “ doe-het-dan”  weddenschap was. Wat vroeger een Anique business was, is ondertussen uitgegroeid tot een echt bedrijf waar een compleet team leuke meiden een belangrijk onderdeel in vormt. Met een ‘echt bedrijf’ bedoel ik dat we sinds kort niet meer vanaf mijn extra zolder kamer werken, maar een eigen kantoor hebben, met echte bureaus, een achteraf veel te grote lunchtafel met prachtige stoelen en een ijskast. Ja een ijskast. Hoe hebben we dat in vredesnaam zo lang zonder ijskast gered? Maakt niet uit, we hebben dat onding eindelijk dus laat de vino, prosecco, lekkere sapjes en broodbeleg maar rijkelijk aantreden.

Terug naar het feit dat ik een echt wijf ben: Dat is namelijk niet voor iedereen even klare koek. Althans, zo bleek afgelopen week. Geregeld krijg ik sollicitaties binnen. Mensen willen hier werken, freelancen of stage lopen. De kwaliteit van de brieven varieert enorm, gelukkig maar want sommige brieven zijn gewoon puur leedvermaak. Zinnen als: “Geloof me, me kwalitijten liggen hoger als gemiddeld marketing manager.”  Zeg nou zelf daar gaan je haren toch van rechtop staan? Soms zit er gelukkig ook een heel leuke brief tussen, met een goede CV. Die personen nodig ik dan graag uit op gesprek. Zo ook afgelopen week, ik had het ware genoegen met de heer M van de K. Hij zou zich om 9.00 uur op kantoor melden voor zijn motivatiegesprek. Eenmaal aangekomen (5 minuten te laat, wat is dat met sollicitanten?!), schudde meneer mijn hand, en ging meteen zitten.

Ik keek hem vragend aan, en vroeg of hij niet even het kantoor wilde zien. “Nee hoor, ik wacht wel even op meneer Van der Hulst.” Opnieuw keek ik hem met een vragende blik aan en antwoordde: “Meneer Van der Hulst? Dat is mijn vader, die werkt hier niet”. De keurig gladgeschoren knaap begreep er niets van, en vroeg me of er misschien sprake was van een misverstand? Hij had namelijk contact gehad via de email met de eigenaar van Nineteen: ene Van der Hulst. Hij was duidelijk nogal ontdaan van de constatering die langzaam tot hem doorgedrong. Zijn stem sloeg onmiskenbaar een paar tonen over: “Jij? Maar de eigenaar van dit bedrijf, d-d-dat kan toch zeker geen vrouw zijn?!”  Hij gaf zichzelf direct het beleefde genot om te tutoyeren. Daar zat hij dan, met gapende snavel me aan te staren, bijna minachtend: “Een vrouw?” stilte stilte stile… “Zit er een vrouw achter Nineteen. Okay, nou…” Eigenlijk wilde ik hem nog even laten struggelen, en kijken hoe hij lijdzaam zichzelf de ondergang in zou lullen. Het was pijnlijk om aan te zien. Dus zachtjes ik fluisterde “Ga maar…” en ik maakte een subtiel gebaar alsof ik een klein konijntje een zetje gaf, om hem aan te moedigen voor eerst zijn nest te verlaten. Nog steeds zichtbaar ontdaan trok hij zijn jas weer aan en liep richting de deur. Hij draaide zich nog een laatste keer om. Dit keer geen verbaasde blik in zijn ogen. Nee, dit was duidelijk een beledigde blik die boekdelen sprak: “Je had best even mogen zeggen dat je een wijf bent!”. En hij trok de deur achter zich dicht.

Love Anique –het wijf – van der Hulst

Volg Anique van der Hulst ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties