0

NEW BLOG ANIQUE Een vat vol charme Amsterdam – Oké, het is officieel I’ve lost it… Het begon afgelopen vrijdag : mijn vlam was jarig. De schat vond het dit jaar toch niet zo nodig om een grootschalig feest met al zijn vrienden te vieren, dus werd mijn creatief brein aan het werk gezet. Kleine correctie: we hebben het niet altijd meer over zijn vrienden. Gets we zijn een cliché : we spreken in sommige gevallen al van “onze” vrienden (wel heb je ooit…). Mijn vlam en ik schelen maar 4 maanden, maar toch is hij oouuud, (laat ’t hem niet horen).

Ik had het spektakel voor zijn grote dag al helemaal uitgedacht. Ik zou beginnen met een bescheiden borrel thuis met champagne en aardbeien, en natuurlijk mijn befaamde, ahuh, chocoladetaart. En dan heb ik het natuurlijk niet over een “Ik koop een pakje en doe alsof ik kan bakken- chocolade taart”. Neeee ik pak dat anders aan: ik koop een kant en klaar pakje, smelt om exact te zijn 1 grote reep pure chocolade in een pannetje (schat het was zo’n klus…), bestrooi de keuken met cacao poeder (koks maken er ook altijd zo’n zooi van…). En op het moment dat ik hem de straat binnen zie fietsen, plaats ik een secuur uitgemeten choco-veeg op mijn wang. Happy Birthday lieverd! “Kijk eens hoe goed ik kan bakken!” (vergeet niet om lekker opvallend de choco-veeg op je wang te verdoezelen en wijs vervolgens naar de rotzooi in de keuken, alsóf dat het resultaat is van zelf bakken… ssst.

Enfin, de chocolade taart viel goed in de smaak en de champagne met aardbeien ging er na een lange dag werken ook best in. We gingen samen een uitgebreide hap eten in ons favo Italiaanse restaurant. Natuurlijk willen wij (oké, ik) altijd die ronde tafel met die grote relaxte ronde leren bank eromheen. Een soort love-seat. Vanaf daar overzie je het gehele restaurant, en kun je lekker corny romantisch tegen elkaar aankruipen, love it! Maar goed, natuurlijk kun je die tafel voor 2 personen niet reserveren, je moet minstens met 1200 man komen wil je die tafel krijgen.

Daar begon de show. Ik haalde mijn trukendoos te voorschijn (lees: vat vol charme) en liet zo nonchalant mogelijk weten dat vriendlief en ik een speciale avond hadden en graag die ene tafel, en geen ander tafel wilde hebben. Moeilijk moeilijk moeilijk moeilijk…. natuurlijk begon die zure broodknaap naast ons meteen zeuren dat ‘hij echt al langer op een tafel aan het wachten was’. Gelukkig had ik dat fantastische jurkje aan waarmee ik blijkbaar een leukere indruk maakte dat de zuurpruim naast ons: “Nessun problema” antwoordde het stereotype gladde Italiaan, heerlijk! Of we het niet erg vonden dat we dan wel een half uurtje (dat is Italiaans voor minimaal een uurtje) moesten wachten aan de bar. Duh, natuurlijk niet! Lekker genieten van de volgende fles prosecco vergezeld door een anti pasti wachtten we op de tafel. Relaxed, cool en nonchalant… na 1 uur werden we wat onrustig, maar kregen al snel de tafel toegewezen. Daar zaten we dan, could it get any better? Nou…. ja dus! Toen we de menukaart voor geschoven kregen, keken we voor het idee een vlugge seconde op de kaart. In dat uur wachten aan de bar, hebben we de kaart praktisch uit ons hoofd geleerd. We wilden zoveel mogelijk anti pasti, een pizza, een pasta, en ook die vongole pasta.. mmm! “Kannie” antwoordde de ober, dat is op! Wijzend op zijn horloge liet hij zien dat het al 11 uur was! Tja, dat krijg je als je per se dat ene tafeltje wilt… ‘Ach’ reageerde ik, dan drinken we tijdens je verjaardag toch alleen maar champagne?!” Blijkbaar had de ober tot 1 seconde daarvoor niet in de gaten dat mijn vlam jarig was en dat we daarom teleurgesteld waren. Het kwartje viel…Festa Festa…. voor ik het door had stond de tafel vol met al het lekkers dat we maar konden bedenken, en tot overmaat van “ramp” kregen we de ene scroppino na de ander bijgeschonken. “Met de hartelijke felicitatie van de hele staff…” Heeeerlijk, die Italianen begrijpen het. Resultaat was echter dat we als laatste het restaurant uit rolde: tollend, kwijlend en hikken van de fantastische avond.

De volgende ochtend gingen we een nieuwe tv uitzoeken (die oude was opeens veul te klein) aangezien mijn broers het met mijn vriend eens waren werd er uitgebreid advies verstrekt: TE groot bestaat niet, je moet op z’n minst met 1000 hertz en LCD, blue ray thuis komen. Juist! Met die gedachte stapte wij de shop binnen. Tv’s zijn groot, groter, grootst…. en dan die prijzen ha-le-lu-ja! Ik had bedacht dat als we zo’n godsgruwelijk bedrag aan een tv zouden uitgeven, dat de verkoper ons best wat kabeltjes cadeau konden geven. Ik wilde immers mijn MacBook er wel op kunnen aansluiten. Met de act van gisteravond in mijn achterhoofd, gooide ik mijn haar naar achter, en toverde ‘de trukendoos’ weer tevoorschijn… Of het nou mijn kegel van gisteravond, mijn onflatteuze joggingpak van de vroege ochtend, mijn ongekamde haren of gewoon mijn brutaliteit was…. ik weet het niet. Wat ik wel weet was dat mijn verzoek om dat ene kabeltje (a €50,- !!!) even bij die belachelijk dure tv cadeau te geven, niet werd gewaardeerd. Meneer reageerde alsof hij nog nooooit zoiets belachelijks had gehoord, en bevestigde dat nog even door al zijn vriendjes-verkopers erbij te halen en de pret te delen. Dank u.

Ik was met stomheid geslagen… Brutale aap, vragen kan nooit kwaad… ik deed het zelfs mijn liefste glimlach. Toen ik mijn vriend en broers hoestend en proestend achter de ijskasten sectie zag wegduiken realiseerde ik me dat ik beter de boel de boel kon laten en naast de tv ook dat stomme kabeltje maar afrekenen. En nu?  Nu hebben we een belachelijk grote tv waar ons huis eigenlijk te klein is… of is die tv nu te groot? Punt is, dat ik mijn kabeltje heb en ik nu aan het typen ben op mijn toetsenbord, maar kijk naar een computer/tv scherm van bijna 1,5 meter…. goedumogguh! (dat brilletje heb ik niet meer nodig)

Love A

Volg mij ook op twitter

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties