0

Amsterdam -  Men neme, een meisje, een bloedmooi meisje. Ze is lang en blond, heeft zwoele ogen en een jaloersmakend mooi figuur en even mooie glanzende huid. Je snapt: ze is irritant. Irritant mooi. We hebben allemaal zo’n vriendin in de buurt.

Bij haar denk je ROT OP, ga aub niet naast mij op het strand liggen! “Hoezo?” vraagt de mooie vriendin zich af? ‘Cause you make me look ugly… !

Juist dat meisje. Dat meisje is toevallig een heel goede vriendin van mij. En met goede vriendin bedoel ik dat wij kanten van elkaar kennen die we niet graag met de buitenwereld delen. Hoewel zij niet, ik wel… Maar ja, als ik vrienden-goeroe en rasoptimist S. wil geloven kan ik dat beter niet doen…

Wat ik wel graag met je wil delen is haar nieuwe wederhelft:  Onlangs stond ik op de verjaardag van een andere vriendin. Ik was diep in gesprek met vriendin K. die zojuist haar droomkasteel (Amsterdamse begrippen) heeft gekocht met de liefde van d’r leven, Toen…. ik moet opnieuw even slikken… Toen vriendin T binnenwandelde. Algehele stilte. Alle blikken zijn op T gericht. Dat is ze gewend, want na 6 uur ijdel te zijn geweest voor de spiegel is het resultaat dan ook vaak oogverblindend. Maar daar heb ik het nu even niet over. Ergens links achterin de kamer sloeg een vriendin een kreet uit (klonk als auiiieeeeejaaaa-koetsie-koetsie). Rechts in de zaal sprong een andere vriendin over een krukje heen om als eerste in de buurt van vriendin T te staan.  In hemelsnaam: wat is er aan de hand?! Het enige dat ik kon zien was een hoop gefladder van blond haar. (jaha I know ik ben 1,10 m. dus ik was te klein om over de massa heen te kijken). Ik manoeuvreerde me door de mensenmassa heen (hoeveel mensen passen er in een Amsterdamse bunker?!) Hoe dichterbij ik bij de bron van onrust kwam, hoe meer “oe” en “aaahh” ik hoorde. En toen “KEF KEF” . Geen “woef woef” nee, het was duidelijk “kef kef”. Het echode schel de ruimte door… Toen vielen mij ogen op de grootste rat die ik ooit heb gezien. Een blaffende, excuus, keffende rat. Daar lag hij dan, trots in de armen van charmante vriendin T. Even werd hij bewusteloos geaaid en noemde we hem Fifi.

Fifi is ontvoerd door mijn vriendin vanuit Ibiza, toen hij zijn glimmende kraaloogjes op haar mikte was ze verkocht. Of het aan de blonde lokken van zowel hond als baasje heeft gelegen, we zullen het nooit weten. Fifi is ondertussen 2 maanden oud en heeft nu al meer vrouwelijk aandacht dan gemiddeld man van kan dromen, laat staan ooit zal meemaken. Alleen Fifi heet geen Fifi, eerst heette hij ‘Poes’. Dat arme beest kreeg spontante identiteitsstoornissen. Ook Pedro, Pepe, Baby Bro, Boef en Smurf zijn allen de revue gepasseerd. Bijna heette hij ‘Ibi”, want meneer is geboren op Ibiza. Maar nu heet hij toch “Zhar” want…. ja…. het is ook voor mij een groot raadsel. Laten we eerlijk zijn, al had die kleine kroket Pino geheten, hij is om op te vreten.

Dat kleine mormel heeft tot de vroege uurtjes in ons midden gezeten. Hij is geaaid alsof het een “met uitsterven bedreigd Chinees bergaapje” is. Meneer heeft zelfs een paar vreugdeplasjes gelaten, aan een paar vingertopjes geknaagd, een bijzonder smerige scheet gelaten (hij is 10 cm, HOE doe ‘ie dat?!) maar vooral veel harten veroverd. Ik heb mijn ogen uitgekeken toen ik me realiseerde hoeveel goedbedoelde maar evengoed onnodige adviezen werden gegeven. Hoe gaat dit straks verder als de eerste vriendin niet met een Chihuahua maar met een baby op de arm binnen wandelt? Haleluja… ik wacht met spanning af. Voor nu: Fifi, Poes, Draak, Sjon of Zhar whatever your name is: welkom!

Love,

Anique

Volg Anique van der Hulst ook op Twitter
!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties