0

AniqueAmsterdam – Mensen zien mij weleens voor jonger aan dan ik eigenlijk ben. Vreselijk? Welnee: Heerlijk! Hoewel, in sommige situaties is het ronduit onhandig! Als je bijvoorbeeld even snel in je joggingpak onopgemerkt je boodschappen wil halen bij de Appie, en opeens je legitimatie moet laten zien voor een flesje wijn! Als je je dan bedenkt dat je voor een flesje wijn 16 moet zijn, en de dame er dus van overtuigd is dat ik 15 ben (waarom anders legitimatie?!) is het shocking wanneer ik mijn rijbewijs laat zien en ik blijk 25 te zijn. Ik geniet natuurlijk van die momentjes. Het feest is compleet wanneer de caissière dan opeens ‘u’ tegen me zegt!

Maar goed, het kan ook vreselijk irritant zijn. Als je bijvoorbeeld in de rij van een hippe club staat te wachten, en je bent nou niet
bepaald de enige die graaaag naar binnen wil. Het is minimaal min 30 graden (ik heb het snel koud), je hair-do verdwijnt steeds verder onder de sneeuw drap… wat een feest! Je staat dus in je most fashionable outfit in de rij, en je weet dat dat jurkje echt wel uber stylish is: dat heb je namelijk vaaaak gecheckt in de spiegel.

Enfin, natuurlijk probeer je de aandacht te trekken van de mannelijke dore-bitch, die uiterst ongeïnteresseerd altijd OVER iedereen heen kijkt, en dus standaard ‘net’ niemand in de ogen kijkt. Het verlossende woord ‘Jaaaa’ of het bekende ‘knikje’ waarna het koord even opzij wordt gedaan zodat je naar binnen mag, duurt tergend lang. Het is leuk om te zien welke capriolen worden uitgehaald om als 1e binnen te mogen zijn: Blikken die suggereerde dat ze echt nergens anders thuis hoorden dan in deze club, of de arrogante blik; zo van ‘Hoezo sta ik in de rij?!” tot de zwoele verleidelijke blik (ben ik dan de enige die ziet dat deze mooie man homo is?!). Ik ging dus voor de ‘kijk eens hoe vriendelijk ik lach- blik’. Het leek te werken! Ik werd door de ‘Door-bitch’ aangewezen om met mijn consorten naar binnen te mogen: hoppa daar gingen we. Een voor een huppelde we vrolijk naar
binnen. Net toen ik de rij wilde sluiten, voelde ik een hand op mijn schouder. De door- bitch was van gedachte veranderd: hij dacht er net effe anders over: Of ik mijn legitimatie even wilde laten zien. (ook al klonk het uit zijn mond niet als vraag, maar meer als monotone-zeur- kreet: “leeegiiitiiimaaatieeee!”). Ik schrok niet zo zeer van dat ongeïnteresseerde toontje, het was meer het feit dat ik sinds ik 25 ben, geen legitimatiebewijs meer bij me draag als ik uit ga. Dus tja: what to do?! Die onschuldige lieve glimlach van me werkte opeens ook niet meer. Sterker nog, die werkte me nu juist tegen! Ik gooide het over de dankbare-boeg, en ik zei dat ik dat het een lief compliment vond. De door-bitch kon er niet om lachen; ‘geen legitimatie, geen club-avond’. Net toen ik het wilde opgeven, kwamen mijn vriendinnen ongeduldig om het hoekje “ He ouwe, waar blijf je nou?” Om nou altijd ‘ouwe’ genoemd te worden is geen feest, dit keer betekende het juist wel feest, en met die overtuiging mocht ik eindelijk beginnen met de Parteeee!

En een dikke Parteeee werd het zeker! Maar, natuurlijk konden we het weer niet laten, en stonden we voor ik het doorhad weer in de meest verschrikkelijke straat van Amsterdam te hossen in een kroeg waar de barmannen in korte broeken op hun fluitjes blazen (heren: blijf toch alsjeblieft achter die bar). Ach ja, daar sta je dan: in je jurkje op die killer-heels. Heerlijk, niemand die om mijn legitimatie vroeg, een shotje bij binnenkomst; dat kun je krijgen! Het alfabet leek iedereen ook spontaan kwijt te zijn: de letters L en A leek iedereen echter nog wel te kennen: daar gingen we met de unieke combinatie LA LA LA LALALALAAAAALALAAALA. Hoezo is het volgende week pas carnaval?!

Love, A

Volg mij ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties