0

Den Haag – Ik kan je honderdduizend redenen geven waarom ik in de horeca werk.

Het werk is altijd anders, onwijs gezellig met alleen maar jonge mensen, goed voor de lijn, er is overal lekker eten, ik ontmoet super interessante mensen, mijn spaarrekening groeit terwijl mijn kledingkast ook steeds verder uitpuilt en zo heb ik nog 99994 redenen waarom ik mijn werk bij strandrestaurant Elzenduin Beach voor geen goud zou willen missen. Maar er is ook een ding waar ik toch een stuk minder vrolijk van wordt.. ik word er nou niet bepaald mooier van.

Aan het werk...

Laten we onderaan beginnen.. Mijn voeten. Afgrijselijk, wil je niet zien. Gemiddeld loop ik met vijf blaren en dan heb ik het nog niet eens over de littekens die ik aan de blaren overhoud en na drie jaar nog steeds niet weg willen trekken. Onder mijn voeten zit een dik plakkaat eelt waar zelfs de fanatiekste voeten-nudist jaloers op zou zijn. Mijn teennagels zijn nou ook niet bepaald sandaaltjes-proof. Er zit dan altijd wel een prachtig laagje OPI lak overheen, iedereen die ook maar iets aandachtiger mijn tenen bekijkt ziet de lelijkheid er vanaf stralen. Vooral de nagel van mijn rechter grote teen maakt het bont. Hij is er ook al drie keer afgesloopt bij de chirurg en momenteel groeien er twee over elkaar heen. Top. Aan mijn schoenen ligt het trouwens niet, ik loop op de meest comfortabele sneakers van Dior.

De blaren!

Dan gaan we iets naar boven, mijn kuiten. Altijd opgezwollen en dik van het vele staan. Stalpoten noemen ze dat ook wel. Ik vind het afgrijselijk, mijn kuiten zijn zo ongeveer van het zelfde formaat als mijn bovenbenen en in skinny jeans lijken ze altijd uit m’n broek te knallen. Gruwelijk.

Mijn handen lijken ook niet meer op de handen van een meisje van begin twintig. Doordat ik heel de dag door met water en schoonmaakmiddel in aanraking kom zijn ze altijd droog. En dan bedoel ik droog in de zin van de duurste, meest voedzame handcrème kan het probleem niet verhelpen. Ze zijn ook niet alleen droog, ik heb ook heel veel irritaties. Bestempeld met de naam eczeem door mijn dermatoloog. Jeukt, prikt en brandt niet alleen ontzettend, ziet er ook nog eens niet uit. En ringen kan ik ook wel vergeten trouwens. Niet alleen tijdens het werken, ook in mijn vrije tijd draag ik ze niet meer met plezier.

Omahanden

De nagels van mijn handen zijn een verhaal apart. Ik ben al sinds mijn dertiende een groot nagellakfan. Ik heb jarenlang wijnrood gedragen, de kleur ‘Rouge Noir’ van Chanel. Totdat ik in de horeca ging werken en mij verteld werd dat ik alleen nog maar blanke lak mocht dragen. Duurde natuurlijk eerst een half jaar voordat die vieze gele gloed (te danken aan het jarenlange lakken) was verdwenen. Mijn nagels zien er niet meer uit. Ze zijn gespleten en kortgewiekt. Vernederd en afgeslacht.

Maar het allerergste vind ik mijn gezicht. Als ik weer eens drie dagen achterelkaar gewerkt heb van elf uur ’s ochtends tot ’s avonds sluit, dan kan je de donder op zeggen dat ik op dag vier monsterlijk grote wallen heb die alleen met drie dagen complete rust te genezen zijn. Mijn teint wordt vaal en mijn acne lijkt nooit te zijn weg geweest. Op zo’n dag werkt zelfs de magic stick van YSL – touche eclat -niet meer en heb ik het gevoel dat ik beter een aardappelzak over mijn hoofd kan trekken.

Touche Eclat = onmisbaar!

Nee, de horeca maakt geen schoonheidsprinses van je. Gelukkig verdien ik dan wel weer genoeg geld om mezelf te verwennen met schoonheidsbehandelingen, en mani-pedi’s.

Liefs,

Annemerel

Volg mij ook op Twitter

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties