0

NEW BLOG BY LOT Sommige vrouwenAmsterdam – Zo. Commercial binnengesleept. Screentest gedaan en zowaar de klus gekregen. Meestal leen ik alleen mijn stem aan reclames (lekker anoniem en hoge concentratie werk), maar in dit geval mag ik dus mijn volledige actricekwaliteiten benutten. En daar is de betaling dan ook naar. Met je hoofd in beeld betaalt nou eenmaal een stuk beter.

Maar ja, je komt dus wel met je hoofd in beeld.

De opnamedag. Het is prachtig zonnig weer, de locatie is een eind rijden dus ik kies voor een  comfortabele outfit.

Biker boots, grijze skinny, T-shirt en leren jackje. Ik maak me bijna niet op, dat doen ze daar natuurlijk, maar voor de kleur doe ik alleen een beetje rode lippenstift.

Ik neem mijn immer pluizende haar onder handen tot het in, voor mijn doen, glanzende stevige krullen valt.

Een hele aardige leuke productieman haalt me op, dan pikken we mijn mede speelster op en hebben een gezellige heenreis.

Ter plekke word ik opgewacht door styling en make-up.

Leuke vrouw, denk ik als ik de styliste zie. “Zo”, zegt ze, “wat dacht je, het is warm, ik doe lekker mijn laarzen aan?” Ok, de toon is gezet, ik glimlach vriendelijk en we buigen ons over de kleding. Het is me te groot, niet leuk baggie, maar gewoon te groot. Het is van een soort nare Zeeman kwaliteit en ik heb nog nooit zulke lelijke synthetische rot sneakers aangehad, maar ik leg me er bij neer. This is tv man.

Door naar de visagie. Ze kijkt me op en neer. Ik steek mijn hand uit en stel me voor. “ Uhm. Ik ga je misschien een beetje anders opmaken dan je gewend bent. Ik hou persoonlijk niet zo van rode lippenstift bij blond haar. Heb je dit wel eens vaker meegemaakt?” Hoe weet zij wat ik gewend ben?! En ja duh, denk ik, dit is mijn vak, dus ja duh, ik heb het weleens vaker meegemaakt. Ze kan me toch gewoon opmaken zonder me mee te delen dat hoe ik eruit zie niet haar smaak is. Ik ben alleen qua hoofd volledig aan haar overgeleverd dus ik beantwoord haar vraag met een vriendelijk : “Ja hoor” .

Oh daar ga ik, denk ik, als ik een te donkere basis op mijn gezicht zie verschijnen, ik ben al opgelucht dat er geen lichtblauwe oogschaduw volgt. Een half uur later kijk ik mezelf met een treurige kop aan in de spiegel. Ik heb veel visagisten meegemaakt, soms tref je geweldige en ben je ineens tien keer mooier dan toen je binnenkwam. Maar deze is er eentje uit het rijtje “ik doe mijn werk omdat het moet, niet omdat ik het leuk vind en dat zul je weten ook.”

“Loop even mee”, zegt ze.

Buiten zit de regisseur. Make-up schuift me naar voren en zegt: “Wat doen we met haar haar? “ Ik vind het leuk zoals het zit”,  zegt hij. “Meen je dat nou?”, zegt ze. “Ja”, zegt hij ”ik wil haar graag zo dicht mogelijk bij zichzelf houden, ze heeft een leuke uitstraling.” Make-up zucht. Terug in de trailer pakt ze een plantenspuit. “Je kunt mijn haar beter niet nat maken, dan gaat het erg pluizen”, waarschuw ik.

“Nee, daar heb ik prima spul voor” antwoordt ze. En voor ik het weet gaan de plantenspuit, de föhn, de mousse, de gel, de silk finish en de lak over mijn hoofd. Ze blijft bezig met spul in mijn haar te doen. “Je haar pluist”, zegt ze geïrriteerd. Ik haal diep adem. Ja hoor, denk ik, nu heb ik zelfs zonder tegenlicht een soort aura van haar.

De leuke productieman brengt me naar de set.  “Ik hoop dat ze daar nog een beetje blij met me zijn”, zeg ik, terwijl ik met mijn dichtgeplamuurde pluishoofd op lompe gympen mijn broek omhoog probeer te houden. “Ik was heel blij toen ik je vanmorgen aan zag komen lopen”, zegt ‘ ie.

“Haar kleren zijn te groot”, zegt de regisseur.”Nee, ze trekt steeds haar broek omlaag” zegt de styliste. Nou is het mooi geweest denk ik: “Ik moet hem toch op de heup dragen? Of is het een taille model?”

Ik krijg een venijnige blik.

“Ze is gewoon heel dun”, zegt ze tegen de regisseur. Ik adem uit en probeer om te rekenen wat zij per uur verdient en hoeveel ik vandaag verdien. Daar word ik rustig van. En nu gewoon spelen, want hoe raar ze me ook toetakelen, dat kan ik. En ik houd er van. Ik doe mijn werk. Goeie opnamedag, fijne tegenspelers. Na afloop krijg ik Make-up nog net zover dat ze weer een babydoekje uitpakt en ik poets de hele tyfuszooi van mijn gezicht.

Zo. Ik pleur mijn haar in een strakke staart, rode lippenstift op, oorbellen in. “Daar is ze weer”, zegt de productie man. “Goeie laarzen”, zegt de opnameleider. “Sendra?” “Ja”, zeg ik, “Sendra.”

“Wil je wat drinken?”, vraagt de jongen van de catering.

“Witte wijn graag”, zeg ik, “hebben jullie dat?”

“Voor jou wel”.

Kun je me nou kwalijk nemen dat ik sommige mannen soms veel aardiger vind dan sommige vrouwen? 
 
x
Lot

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties