0

Den Haag – Natuurlijk had ik wel eens een mee-etertje, of een klein puistje op mijn neus of kin. Maar ik ben er in mijn puberperiode eigenlijk best wel goed vanaf gekomen. Vriendinnen waren jaloers, ik was er erg gelukkig mee. Maar op de dag dat ik achttien – volwassen – werd had ik mijn eerste echte jeugdpuisten.

Het waren er eerst gewoon een paar en ik dacht dat die met een beetje smeren wel weg zouden gaan. Maar dat was verkeerd gedacht. Twee maanden later, op mijn diploma-uitreiking, had ik drie mega onderhuidse exemplaren op mijn kin, een paar maanden later, toen ik net mijn eerste colleges op de universiteit volgde, wist ik eigenlijk al niet meer beter dan dat ik altijd wel een paar puistjes had.

Nog niks aan de hand...

Als het bij die paar puistjes was gebleven was er nog steeds geen nood aan de man geweest. Helaas bleef het daar niet bij. De winter brak aan en ik kreeg ineens een hoofd vol kleine rode bobbeltjes. Met foundation kon ik het verbergen, maar verhelpen deed ik het er niet mee, eerlijk gezegd denk ik dat dat de situatie alleen nog maar verslechterd heeft. Dat jaar gaf ik (zonder overdrijven) bijna duizend euro uit aan crèmes en smeersels. Hopeloos was ik.

Dit waren mindere tijden...

Toen het zomer werd en ik onwijs veel ging werken, mijn gezonde levenspatroon overboord gooide en inruilde voor een patroontje met heel veel alcohol, late night snackbar dates en weinig slaap was het gedaan met mijn gezicht (en figuur, acht kilo in drie maanden.. maar dat terzijde..). Mijn gezonde levenspatroon pakte ik in de winter wel weer op, maar het leek niks te helpen. Ik begon ook nog eens enorme littekens in mijn gezicht te krijgen.
Dat was het moment dat ik de dermatoloog belde. Hij zei meteen ‘acne’ wat natuurlijk niet leuk klinkt, maar ik was wel blij dat hij niet zei ‘och meisje het valt wel mee, gewoon gezond eten en blijven smeren en dan gaat het vanzelf wel weg’. Ik kreeg eerst drie crèmes waar ik niks mee kon, maar daarna kreeg ik antibiotica pilletjes. En ik moest dan wel wat meer uitkijken met alcohol en na een paar maanden begonnen mijn darmen het ook niet meer te waarderen, mijn puistjes verdwenen wel, allemaal.

Helaas kwamen ze terug nadat ik vier maanden gestopt was en nog voordat de volgende winter goed en wel begonnen was stond ik weer huilend voor de spiegel. Nog een antibioticakuurtje verder ben ik er nog steeds niet 100% vanaf, maar ik lijk het wel onder controle te hebben. Wat ik nu doe?

Ik smeer tretoine crème op de plekken waar ik mee-eters heb, ik smeer twee keer per dag antibiotica zalf als ik een onderhuidse puist op voel komen. Ik gebruik estee lauder’s advanced night repair voor littekens en schilfertjes. Ik slik drie keer per dag drie biergistpillen en probeer zoveel mogelijk water en groene thee te drinken. Alcohol beperk ik zoveel mogelijk en ik probeer veel in de buitenlucht te zijn. Mijn gezicht maak ik twee keer per dag schoon en ik probeer niet te veel poeders te dragen. Ik heb geen speciale dagcrème voor acne maar een super fijne crème van Estee Lauder, Daywear +. Omdat ik zoveel agressieve zalfjes smeer heeft mijn gezicht wel een voedende crème nodig, anders wordt het veel te droog.

Stralend als een zonnetje

Een tip voor meiden die ook last hebben voor hardnekkige puistjes? Ga naar de dermatoloog. Rommel niet aan, voor je het weet zit je gezicht onder de littekens en dat wil je vermijden. Maak gewoon een afspraak, ook al zeggen andere dat het misschien heus zo erg niet is. De dermatoloog neemt je problemen wel serieus.

Liefs,

Annemerel

Volg mij ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties