0

AniqueFirenze – Wellicht voor sommigen een absolute dubbele plus, zijn de ‘charmante’ Italiaanse heren. Dankzij mijn Italiaanse voorouders en dus donker gelaat, laten de Italiaantjes me redelijk met rust. Het is dan ook best geestig wanneer Nederlandse toeristen aan mij de weg komen vragen, terwijl ik net zelf de plattegrond terug in mijn tas heb gestopt.

Enfin, ik red me aardig in Italië en word minder lastig gevallen dan gemiddelde toerist. Dacht ik. De standaard knipoog, kus geluidjes, luid geroep van groepjes macho Italiaantjes (als ze alleen zijn durven ze alleen maar te fluisteren… helden…) en natuurlijk DE über Italiaan; die trekt zich er geen ****van aan wanneer een meisje met haar vriend rondloopt, dus wanneer hij je passeert in zijn Fiat 500, is luid getoeter, geroep, gefluit en handgebaren absoluut niets vreemds. Heren: brilletje nodig? Ik ben geen rondscharrelend wild, ik loop zelf naast mijn vriend! Nou goed, best geestig, Totdat….

NEW BLOG: Leg het moment effe vast

Gister waren mijn vriend en ik in Firenze (Oftewel: Florence, klinkt bekender?) ik was al op mijn hoede voor de listige gladjanussen die dit land rijk is dus ik stond op scherp. Althans, dacht ik. Achteraf had ik niet naïever kunnen zijn tot hilarisch gelach van een compleet terras inclusief ober (je kan fluiten naar je fooi!). Het terrasje had van die nevelspuiters die ik alleen kende van strandtenten in Zuid Frankrijk. Daar hangen ze echter op veilige hoogte zodat je drankje niet constant wordt bijgevuld, en je haar niet spontaan gaat kroezen.  Verkoeling noem je dat…

Even vastleggen

Even vastleggen

Zat ik dan: mijn zonnebril beslagen, mijn haar in de kroes, en doorzuipen van die cola, want als je even niet oplet is je glas weer vol! Mijn vriend ging ‘even’ naar de wc. Ik zat dus als lokaas, exact 2 minuten alleen op het grote opvallende terras aan de Dom. Een keurige heer (ahuh) van dik in de 60 rechtstreeks uit de film The Godfather gestapt benaderde me. Na een roofincident van een zwerver eerder, was deze man ogenschijnlijk geruststellender, met zijn witte hoed, keurig overhemd, jasje inclusief pochet, nette broek een natuurlijk Italiaanse schoenen. Of deze stoel bezet was… “Nee hoor” antwoordde ik beleefd, “Deze stoel is vrij”.

NEW BLOG: Leg het moment effe vast

Op tafel stonden 2 glazen wat mij vrij duidelijk leek dat ik gezelschap had. Toch dacht de heer dat ik helemaal in mijn uppie met mijn kroeshaar de tijd weg zag tikken. Hij lulde in die 2 minuten dat ik alleen zat, mijn oren van mijn hoofd met zijn zangerige Italiaans, en wel ZO luidkeels dat het hele terrasje de aandacht op mij had gevestigd. Fijn. Toen hij even adempauze nam, greep ik mijn kans om uit te leggen dat ik bedoelde dat de stoel vrij was, ikzelf niet. Tevergeefs. Een serenade (zonder balkon) ontving ik. Ondertussen stond mijn vriend vanaf een veilig afstandje toe te kijken, hij vond het wel geestig om te zien hoe ik me in het zweet werkte om die vent af te schrikken. Toen hij maar niet afdroop, en ik 20 gefrustreerde gebaren naar mijn  vriend had gemaakt dat hij moest komen, mijn schouders ophaalde naar de rest van het terras en de Italiaan nu écht voor me begon te zingen was de maat vol. Mij vriend kwam me vergezellen, hehe… de reactie van de Italiaan was uniek. Hij schoot omhoog, beschermde zijn hoofd met beide armen alsóf mijn vriend hem zou neermeppen… haha (mijn vriend is met zijn bijna 2 meter indrukwekkend lang naast zo’n mini Italiaan). Daar zat ik met mijn  vuurrode gegeneerde kop om me heen te kijken. Tja, de vraag om iemand het had gezien was overbodig toen het luide applaus volgde, waarin de ober overtuigd meedeed. De reactie van mijn vriend: even een foto van mijn rode kop maken, “Zo rood ben je nog nooit geweest schat”. Fijn… dankje… leg het moment even vast.

Love,

Anique van der Hulst

Volg mij ook op Twitter.

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties