0

Amsterdam – Zoals ik al eerder schreef ben ik een groot tegenstander van het weggooien van kleding. Nu kreeg ik nogal wat reacties van mensen die zich afvroegen hoe godsallejezus groot mijn kledingkast/overloop dan wel niet moet zijn als ik inderdaad tien jaar oude jurkjes blijf bewaren. Maar dat bewaren, dat gaat natuurlijk niet voor alle stukken op. Totaal versleten afgedragen witte shirts bijvoorbeeld gaan met enige regelmatig de kledingbak in. Alleen de stukken die een speciaal moment representeren mogen blijven.

Nu is er echter nog een categorie kleding, en daar heb ik altijd wat meer moeite mee om te bepalen wat ik er mee moet. Want naast een herinnering is het geluk dat je overkomt bij het aanschaffen van een prachtige kleer ook een goede reden om iets niet weg te gooien. Maar wat nou als die prachtige kleer opeens een miskoop blijkt te zijn? Beeldschoon, dolgelukkig in huis gehaald, maar uiteindelijk nooit gedragen. En kijk, dat is nou ingewikkeld.

Die. Moest. Ik. Hebben.

Zo vond ik vorig jaar zomer een waanzinnig paar enkellaarsjes ergens in een webshop. Hoge hak, uitgevoerd in ponyhaar, en met –nu komt het- knalroze panterprint. Die. Moest. Ik. Hebben. Maar natuurlijk, hartstikke uitverkocht. Na maanden op een wachtlijst gestaan te hebben kwam dan eindelijk het verlossende mailtje dat ze weer op voorraad waren. Zonder een moment te twijfelen bestelde ik de bloedjes van schoenen en na nog een paar weken wachten tot ze verzonden waren was het moment dan eindelijk daar. Er werd een grote doos bezorgd (we kennen allemaal het plezier als de deurbel gaat en een stem zegt “ik heb een pakketje voor je”) en stuiterend van enthousiasme scheurde ik de doos open. Daar waren ze. Eindelijk!

Maar op de een of andere manier heb ik ze tot op de dag van vandaag nooit gedragen. Geen idee waarom, maar ik krijg het niet voor elkaar ze bij een outfit te laten passen. Dus die arme stakkers staan nu al ruim een half jaar voor spek en bonen mooi te wezen tussen de andere hakken. Naast die schoenen heb ik nog wel wat stukken die ik nooit gedragen heb. Een leren rok bijvoorbeeld, of een enkellange kanariegele Tony Cohen jurk en een hele stapel clutches in alle kleuren maten en materialen mogelijk. Ik hou van ze, echt, maar ik draag ze niet.

Dus die arme stakkers staan nu al ruim een half jaar voor spek en bonen mooi te wezen tussen de andere hakken

Als ik nu even advocaat van de duivel ga spelen, moet ik mezelf de vraag stellen waaróm ik ze dan niet verkoop of weggeef. De vreugd van iets moois kopen gaat gepaard met een zekere mate van materialisme dat wordt vergoelijkt door het feit dat ik het met evenveel vreugd draag. Maar als ik iets niet draag gaat het dus alleen nog maar om het domweg ‘hebben’ van iets en dat bevalt me allerminst.

Met dat in het achterhoofd ben ik nog eens al mijn miskopen nagelopen. De meeste wil ik tóch nog even houden (Rome is ook niet in één dag gebouwd) maar die schoenen, die heb ik al zo vaak een kans gegeven en ik denk niet dat de liefde tussen ons ooit een praktische kant gaat krijgen. Dus mochten er hier dames met maat 41 (jaha dat is groot, maar ik ben nou eenmaal vrij lang) zijn die mijn geliefde panterlaarsjes willen overkopen, laat vooral even een berichtje achter. (Op voorwaarde natuurlijk dat ze dan wel een gedragen leven tegemoet gaan en later, als ze oud en bejaard zijn, voor altijd in je kast mogen blijven.) Dat gezegd hebbende, ga ik nu als de donder op zoek naar een outfit voor de leren rok. En op zoek naar een gelegenheid voor die prachtige Tony Cohen jurk. Of nee ik ging tegenwoordig in m’n galajurk naar college toch? Mooi, is dat ook weer opgelost. Wat nou miskoop!

Dit zijn ze dan...

Volg Liesbeth ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties