0

Amsterdam - Liesbeth is een fashionista in hart en nieren. Schoenenverslaafd, kleding-met-herinneringen-addict en bovenal een schrijfgek. Ze schreef onder andere voor Elle en verblijdt ons elke zondag met een blog!

Er zijn van die gebeurtenissen die zó indrukwekkend zijn, dat je superlatieven te kort komt. En bovendien, die eigenlijk niet na te vertellen zijn, laat staan op te schrijven. Hierbij toch een poging, want mensen kinderen wat heb ik een gaaf weekend gehad vorige week – namelijk bij de Grand Prix in Monaco.

‘Totdat je opeens op een balkon van een appartementencomplex in de haven van Monaco staat,’

Allereerst, de race. Ik weet niet of jullie veel hebben met ronkende motoren en de geur van verbrand rubber, maar ik werd er vooralsnog niet heel warm van. Totdat je opeens op een balkon van een appartementencomplex in de haven van Monaco staat, een glas champagne in je hand, uitkijkend over water dat wit ziet van de enorme jachten, met pal onder je de weg die dan dienst doet als circuit.

Toen de race begon gingen m’n nekharen overeind, kippenvel over m’n hele lijf en een enorme adrenaline kick maakte zich meester. Het geluid is ongelofelijk en gaat door merg en been, zo allesoverheersend hard, alsof al het geluid van de wereld zich verzameld heeft in één auto. Maar gaaf dat het is, zo gaaf! En hard dat ze gaan, zo hard!

‘Die dingen hebben vooral te maken met drank, vrouwen, zien & gezien worden en heel veel geld uitgeven.’

Nu is het zo dat heel Monaco zogenaamd in het teken staat van de Grand Prix, maar eigenlijk is het 80% van de bezoekers om heel andere dingen te doen. Die dingen hebben vooral te maken met drank, vrouwen, zien & gezien worden en heel veel geld uitgeven. En die vrouwen, die zijn doorgaans betaald om aan de arm van een dikke Flavio-achtige man rond te huppelen, en zijn allen gekleed in hetzelfde uniform: loeistrakke Hervé Léger jurkjes, 16cm Louboutins en als het even kan een opgespoten bovenlip – dat werk.

En net toen ik dacht dat het allemaal niet gekker kon (we hadden zojuist gegeten in Sass’ Café waar een menuutje 220 euro per persoon kost) liepen we de Billionaire Club binnen. Daar kost elk drankje, of je nou water of champagne besteld, 100 euro. Of wat je ook kan doen, 155 flessen Christal a 1000 euro per stuk bestellen. Het gebeurde echt! (M’n hart brak trouwens bij de gedachte aan al die Chanel 2.55 tassen die in de vorm van champagne door de zaal heen werden gespoten) Prins Albert en Charlene stonden ook nuffig een glasje weg te nippen en ik heb vooral de hele avond met m’n mond op de knieën gelopen.

‘De wereld staat in brand en overal zijn mensen die hun huis of zorg niet kunnen betalen, en hier staat een stel gekken die zonder blikken of blozen iemands kans op een schuldenvrij bestaan wegspuiten.’

Met een dubbel gevoel ook wel. Want ja het is retegaaf om dat mee te maken, maar aan de andere kant kon ik het ook bijna niet aan mezelf verkopen dat ik daar stond. Ik bedoel, er wordt op zo’n avond voor tonnen aan Cristal en Dom Pérignon besteld, en dat geld kan ook aan echte dingen besteed worden. De wereld staat in brand en overal zijn mensen die hun huis of zorg niet kunnen betalen, en hier staat een stel gekken die zonder blikken of blozen iemands kans op een schuldenvrij bestaan wegspuiten.

Maar als je voor even die gedachte wegwuift en je overgeeft aan de plek waar je bent, dan heb je dus de tijd van je leven. Zo’n club (en de rest van Monaco) zijn plekken waar het hedonisme in volle glorie zegeviert en waar problemen niet bestaan. En voor 4 dagen wil ik daar best even aan mee doen, om daarna weer gewoon met beide benen in het echte leven terug te komen, met alle problemen die daar bij horen.

Die problemen kwamen overigens iets eerder dan verwacht, want op zondagavond kregen we – na drie uur vast gezeten te hebben in een stilstaand vliegtuig – het bericht dat de vlucht werd geannuleerd. Veldbedjes konden we krijgen (reuze bedankt Transavia) en uiteindelijk heb ik de nacht doorgebracht in een smerig stinkend afwerkhotel. En daar lag ik dan, onder een deken met gaten, naast een muur met gele vlekken, en een hoofd vol met indrukken en herinneringen aan een weekend om nooit te vergeten. Dag Disneyland voor de rijken, hallo echte wereld, it’s good to be back.

Volg Liesbeth ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties