0

MennoAmsterdam – ‘Ik ga samenwonen met mijn vriendin. Voor veel mannen betekent dit het einde van hun vrijheid en blijheid. Voor mij niet.. Ik ga er juist op vooruit. Van twee metromannen ga ik naar één vrouw. Dat ligt sowieso niet erg ver van elkaar. Ik ben immers al voorbereid op de gevolgen van dit schouwspel.  Allereerst verwacht ik binnen een mum van tijd mijn badkamer te verliezen.

Mijn toilettas, niet veel groter dan een etui, past volledig in een glas. Scheermes, tandenborstel en tandpasta. Mijn huidige badkamer is al, zoals ik in vorige blogs vermeldde, een slap aftreksel van de Douglas. Ik moet me een weg banen tussen alle dag- en nachtcrèmes, in de douche breek ik telkens bijna mijn nek over de verschillende scrub sponzen en de handdoeken liggen op maat en kleur gesorteerd in de kast.

NEW BLOG: Samenwonen is anticiperen

Als je, zoals wij beiden, werkt is het na verloop van tijd heel erg fijn om een veilige basis te hebben waar je je kan opladen. Nu pendelen we tussen drie huizen. Overal liggen kleren en uiteraard ligt altijd dat ene truitje op dat andere huis. Een belangrijke reden voor ons samenwonen is het geval van huisgenoten. Mijn metromannen, tevens beste vrienden, zitten nog/weer in de scharrelfase. Er is niks vervelender dan midden in de nacht je maten thuis te horen komen met hun trofeeën en zij de muziek op mach 12 zetten wanneer je de volgende dag gewoon weer moet werken. Daar staat dan wel weer tegenover dat er niks leuker is dan de verhalen te horen van hoe of wat. Zoals die ochtend laatst dat Philip wakker werd, mijn kamer binnenstormde en zei: “Gister was ze echt super knap en blond. Nu heeft ze rood haar en…”

Eindelijk rust!

Eindelijk rust!

Eigenlijk maak ik me alleen maar zorgen over de stijl en inrichting van ons huis. Op mijn huisgenoten na, wonen al mijn vrienden samen. Sommigen waren nog mannelijker dan ik. Anderen waren nog in gevecht met het fenomeen metroman. Desalniettemin heeft geen van allen ook maar een ding te zeggen gehad over de inrichting van hun liefdesnestje. Dit is verder niet zo erg, behalve dat sommige van deze laffe honden, de vijand bij hun lieten intrekken. Kijk, dan betreedt een vrouw jou domein. Als je het dan zo ver laat komen dat zij jou huis opnieuw inricht, dan gaat er iets grondigs mis.

NEW BLOG: Samenwonen is anticiperen

Een andere valkuil, waar ik  mijn lessen uit zal trekken is het hebben van maar een televisie. Vroeger was dinsdag avond een echte vrouwenavond. Alle meest zoetsappige series waren dan in dubbele afleveringen achter elkaar op de buis. Tegenwoordig bestaat er een zender die zich heeft toegelegd op romantische vrouwvriendelijke televisie. Net 5. Nu is er elke avond wel iets te zien. Als ik hoor van vrienden dat ze een speciale avond hebben dat de televisie van hun is dan krijg ik kokhalsneigingen. Ook dit zal ik tackelen.

vcvfg

'Eigenlijk maak ik me allen maar zorgen over de inrichting van mij huis'

Het belangrijkste puntje van samenwonen is mijn privacy. Mijn vijand mag ons huis inrichten, ze mag het roze verven van mijn part. Ik heb een troef. Ik sta erop dat we een driekamer appartement vinden. Een zitkamer, slaapkamer en een gameroom voor mij. Het is wellicht achterhaald, nerderig en totaal niet charmant, maar ik vind gamen vet. In dit kamertje hang ik mijn oude Britney Spears posters op, zet er een riante bank/slaapbank neer en een privé ijskastje. Hier kan ik dan zonder gezanik en in alle rust voetbal kijken, terwijl zij met haar vriendinnen Grey’s Anatomy kijkt. Dit zal ook automatisch leiden tot minder ruzies en irritaties. Want als ik chagrijnig ben zegt mijn meisje altijd : “Reageer je frustraties maar af op die terroristen”, of “ Anders ga je even lekker draakjes doden”. Naar de buitenwereld toe gooien we deze kamer natuurlijk wel onder de noemer ‘administratiehokje’.

Ciao,

Menno Blaisse

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties