0

JasmijnAmsterdam – Ik ben wat je noemt een filmfreak. Ik ga gemiddeld drie keer per week naar de bioscoop en ben in het bezit van een aardige collectie Dvd’s en (jawel) videobanden. Ik denk namelijk dat je van films en series belangrijke levenslessen kunt leren. Zo leerde ik bijvoorbeeld van Legally Blonde dat je haar niet nat mag worden in de 24 uur nadat je permanent is gezet. Dat een make-over altijd de oplossing is! Hiermee win je eindelijk je prince charming of krijg je die droombaan (Grease, Assepoester, The devil wears Prada, enz). Als heel knappe, goed geklede mannen met mooi haar je negeren zijn ze waarschijnlijk vampier of ‘just not that into you’. En…karate leer je door auto’s in de was te zetten en hekjes te schilderen.

Wat ik ook leerde van films is de Heimlichgreep, dé oplossing tegen stikken. Nu stikte ik afgelopen week bijna in mijn vis en daardoor raakte ik nogal in paniek. Want, ik woon alleen en de Heimlich moet door iemand anders toegepast worden (je redder slaat zijn armen om je heen en drukt krachtig zijn vuisten in jouw buik. Gevolg, dat wat de verstikking veroorzaakt, vliegt met een gigantische kracht door de ruimte). En dus flitste mijn tragische einde als een film aan mijn netvlies voorbij. In mijn film lig ik op de grond in de woonkamer, waar ik al reikend naar de telefoon mijn laatste adem uitblaas. Twee weken na mijn overlijden vindt de buurman mij, omdat zijn kat sinds een paar dagen kwijt is en er al een tijdje een rottende geur uit mijn huis lijkt te komen. Daar lig ik onherkenbaar, omdat zijn kat zich tegoed heeft gedaan aan mijn gezicht en lichaam. En de kat speelt met mijn oog. Deze angst komt voort uit een aflevering van Sex and the city waarin Miranda stikt in haar Chinese maaltijd. Nadat zij bij zichzelf de Heimlich heeft toegepast, zorgt ze ervoor dat haar kat altijd meer dan genoeg te eten heeft. (Helaas heb ik niks te zeggen over het voedselpatroon van de buurkat). In Bridget Jones Diary is Bridgets angst dat ze alleen in haar appartement doodgaat terwijl herdershonden aan haar lichaam knabbelen. Je begrijpt, mijn angst is gegrond.

Happend naar adem belde ik mijn vader over mijn bijna doodervaring, die reageerde met: “Tsja, als je nu nog niet dood bent, dan is het waarschijnlijk niet zo erg, hier heb je je moeder”. Die zei: “Anders ga je naar de ER”. Kijk, dat zijn de betere suggesties! Dankzij mijn tv-verslaving leef ik in de waan dat er in ziekenhuizen alleen maar dokters als McDreamy en McSteamy rondlopen. Ik ben niet gegaan, uiteraard, want de realiteit van onaantrekkelijke doktoren kan ik niet handle-en. Daarbij houd ik van films en dus ook van drama. Overigens, ik leef nog.

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties