0

JasmijnAmsterdam – Sinds ik mijn all-time idol Mary-Kate Olsen steevast alleen nog maar op foto’s zie met in haar hand een Blackberry, Starbucks koffiebeker, autosleutels en sigaretten moest ik gewoon een Blackberry hebben. Starbucks is namelijk veel te ver weg en ik vind mensen in Nederland met een Starbucksbeker altijd een beetje treurig. Starbucks hoort gewoon in Amerika. Latte in de hand terwijl je een discussie voert over de Chanel-tattoo en of die hot or not is. Roken daar word je oud en lelijk van en om nou met mijn fietssleutel in de hand te lopen vind ik ook niet echt heel cool.

Dus een Blackberry it was. Ik en mijn Blackberry, wij zouden onafscheidelijk gaan worden. Dat was het plan, maar al vanaf dag één was het duidelijk dat de provider-die-niet-genoemd-mag-worden en ik geen BFF’s zouden zijn. Om niet nog meer onheil over mij af te roepen op BB-gebied, hanteer ik daarom bij deze provider de Lord Voldermort-methode, ik noem hem ‘je-weet-wel’ en ‘hij-die-niet-genoemd-mag-worden’. Nadat ik vol trots en emotie mijn BB in ontvangst had genomen, ik zou in het vervolg immers net zo cool over straat lopen als MK, begonnen de problemen. Mijn kaartlezer, GPS, hield maar vol dat ik mij toch echt in het ‘Red Nose Indian Reservoir’ in Canada bevond in plaats van in Amsterdam. Mijn abonnement was niet goed aangesloten, waardoor ik maandelijks een hartverzakking krijg wanneer ik de factuur open, en ik heb overal bereik (zelfs in de metro, diep onder de grond) behalve bij mij thuis. Zodra ik mijn kamer binnen stap kan ik alleen nog maar contact hebben met politie, brandweer of ambulance. Pingen, vooral in groepsverband, is daarom een lastige aangelegenheid. Zodra ik merk dat er een pingsessie gaande is, moet ik eigenlijk direct op het balkon gaan staan, wil ik hieraan deelnemen. En tsja, met de weersomstandigheden van de laatste tijd is dat geen pretje. Nu heb ik uitgevonden dat het verzenden en ontvangen ook werkt wanneer ik mijn BB op een bepaalde plek tegen de ruit houd. Lastig is wel dat je dan moet typen, BB tegen de ruit houden, wachten op Ping-geluid, lezen, typen, tegen de ruit, zo kan dat tijden door gaan. En dit alles ook nog eens onder toezicht van de overbuurman die, weer of geen weer, graag in zijn veel te kleine onderbroek op het balkon met zijn kat babbelt.

In de winkel leveren mijn klachten op een of andere manier altijd grote hilariteit op bij de medewerkers van Je-weet-wel. En al ben ik nog niet echt BFF met mij BB, Paul van de helpdesk spreekt mij al met mijn voornaam aan, in de winkel word ik begroet als een oude bekende en sinds ik een keer heel dramatisch riep “En, ik ga hier niet meer weg voordat alles het doet” hoef ik ook geen nummertje meer te trekken!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties