0

KarlijnAmsterdam – Omdat de fashionweek door velen critici tot in de treurigheid besproken is, sla ik alle vers genaaide kledingstukken over. We schakelen in één beweging over naar glimmende geoliede lijven in leren tanga’s. Het is een weekend lang Baywatch, maar dan op z’n Amsterdams: Gaywatch. Dit in het kader van de jaarlijkse Gay Parade.

Voordat het roze circus voor mij losbarst, overnacht ik van vrijdag op zaterdag in The Toren aan de Keizersgracht. Eind september heb ik een deadline voor een artikel over verschillende boutique hotelletjes. Ondertussen ben ik vast begonnen met veldwerk. Ik heb de zware taak op me genomen elk hotel tot in detail te testen voordat ik er een letter over schrijf. Ieder geschreven woord moet namelijk op waarheid berusten.

Met vriendin C. fiets ik rond middernacht richting Keizersgracht nummer 164. We checken in en zetten de bagage op onze kamer. Aan de overkant van de gracht zit café Brandon, waar een mix van creatievelingen en matjesvolk elkaar vindt op straat. ‘C., zullen we daar nog een drankje gaan drinken?’ vraag ik hoopvol. Het lijkt me werkelijk fantastisch om te kunnen antwoorden, zodra mensen vragen waar ik woon, dat ik ‘een vaste kamer in The Toren heb. Het beviel me daar nogal na de eerste keer en ben voor het gemak gebleven. Tenminste nooit meer stress of ik wc-papier in huis heb, of mijn bed is opgemaakt en of de drankjes koud staan’. Die gedachtegang moet de gemiddelde bierdrinkende Brandon-ganger begrijpen lijkt mij?. C. denkt daar anders over en stelt voor om ons voor één avond niet te mengen met de gemiddelde homo sapiens, maar ons op te sluiten in de hotelkamer met aardbeien en champagne. ‘Nou, vooruit met de geit. Elk ander alternatief had het niet gehaald.’

Ook de fles Moët hoort bij de moderne kamerinrichting.

Ook de fles Moët hoort bij de moderne kamerinrichting.

Onze kamer is een mix van Victoriaanse stijl met moderne elementen. Denk aan een jacuzzi voor twee personen, een Nespresso apparaat en een massagedouche. Eerste wat ik test is het beddengoed. Eigenlijk kan ik alleen slapen onder een dekbed van ganzendons uit de nek, ingepakt in een laken van Egyptische fijn geweven katoen. Volgens mij is dit lakentje precies naar mijn hand geweven waardoor de stemming er goed in zit.

'Ja, ik voel het meteen, dit is typisch een geval van Egyptische katoen'.

'Ja, ik voel het meteen, dit is typisch een geval van Egyptische katoen'.

J. is de absolute held van de avond. Hij runt beneden de bar in The Toren en bracht ons eerder naar onze kamer, 223. Deze man behaalde vele prijzen voor zijn bestaan als cocktailshaker en entertainde ons met bizarre jetset-verhalen over grootheden der aarde. J. blijft vriendelijk, zelfs na mijn onuitstaanbare diva gedrag. Ik vroeg of er ook verse melk bij het Nespresso apparaat hoort. C. begon te lachen, zij voelde kennelijk al snel aan waar dit heen ging. ‘Nee dat zit er niet bij. Als je verse melk wil hebben kan ik dat altijd komen brengen’ antwoord J. ‘Dan haal ik het wel’ was mijn sportieve antwoord. Niet veel later wordt er op de deur geklopt. Het is J, maar dit keer niet alleen. Hij heeft een kannetje verse melk meegenomen. Ik vlieg hem zowat om de hals en bedwing me nog net te vragen of de melk ook warm en opgeklopt is. In mijn enthousiasme zet ik om 1.30 ‘s nachts koffie. Weg met de champagne, het is Nespresso met verse melk waar mijn hart sneller van gaat kloppen.

Na een rustige nacht, vol dromen over het ontbijt van de volgende ochtend, ontwaken de dametjes van pittoreske vogelgeluiden vanuit de binnentuin. Het is in rap tempo douchen, aankleden en make-uppen om niets van het ontbijt (dat van 7.00 tot 11.00 geserveerd wordt) te missen.

's Ochtends aan het ontbijt. 'Laat die tonijnsalade maar komen!'

's Ochtends aan het ontbijt. 'Laat die tonijnsalade maar komen!'

Om 10.00 zitten C. en ik gekapt en wel aan tafel. Ineens verschijnt daar de kok in vol ornaat. ‘Of we nog speciale wensen hebben’. ‘Ja, eigenlijk altijd, kan altijd wel iets bedenken’, denk ik bij mezelf. J. had de avond ervoor beloofd dat er tonijnsalade bij het ontbijt is, dat gooi ik dus zo snel mogelijk in de groep. Binnen no-time verschijnt er een ambachtelijk bereidde tonijnsalade voor onze neus. Ik krijg er tranen van in mijn ogen, wat een geluk. Een klein uur later zijn we nog steeds aan het eten. Alle gasten hebben de ontbijtzaal al lang verlaten. Daarom besluit ik de bak met aardbeien in z’n geheel op onze tafel te planten, onder het mom van ‘anders gooien ze het toch weg’. Bomvol van het voedsel rollen C. en ik het hotel uit met verantwoorde bodem om de homo-gekte aan te kunnen.

Liefs Karlijn

P.S. Gladde homo’s en meer in Karlijn In The City – Part II

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties