0

Vorig jaar heb ik na veel ploeteren eindelijk mijn rijbewijs gehaald. Tien jaar geleden voor mijn 18e verjaardag kreeg ik het rijbewijs al van mijn ouders. Op zich een groot cadeau alleen had ik liever een nieuwe computer, vakantie of kledingbon gekregen. Auto rijden vond ik eng. En niet onterecht. Tijdens mijn eerste les op mijn verjaardag zelf scheurde ik al toeterend de snelweg op. De rij-instructeur wilde een inschatting maken van welk lessenpakket ik nodig had. Nou dat was snel duidelijk. Categorie D. Zeg maar kansloos, alleen vriendelijk verpakt in zo’n 50 tot 70 lessen.

"Beter gaat ze niet worden, dit is het. Ik laat haar slagen"

De schrik zat er zo in dat ik pas op mijn 27e echt besloot ervoor te gaan. Waarom? Mijn hang naar volledige vrijheid en onafhankelijkheid won het van mijn angst. Want die is nooit weg geweest. Rijinstructeur Jan Weeling zag ook al snel dat hij niet met een natuurtalent te maken had. 100 lesuren, twee theorie-examens en twee praktijkexamens verder (de irritatietoeslag buiten beschouwing gelaten) had ik bij de derde keer afrijden het felbegeerde papiertje te pakken. Yes! De bemoedigende woorden van de instructeur tegen Jan galmen nog na ‘Beter gaat ze niet worden, dit is het. Ik laat haar slagen’.

Nu komt de grap: er stond vanuit Peugeot Nederland al een auto voor mijn deur op me te wachten, nog voordat ik mijn rijbewijs had. Vanwege mijn bedrijf Friends of the Brands vonden ze het leuk dat ik in een nieuw model auto rond reed, de 108. Dat vond ik uiteraard een eer en een slimme PR zet. Maar wat moest ik met een auto terwijl ik enorme rij angst voelde? Van hogere hand leek gestuurd te worden dat ik toch vooral mijn kilometers moest maken om ervaring op te doen.

De eerste rit naar mijn ouders vergeet ik nooit meer: alleen in de auto de 60 kilometers naar Driebergen afleggen. Totaal gespannen en met trillende vast geknepen handen zat ik achter het stuur. Als het stuur leefde, dan na deze reis niet meer. Ineens halverwege voelde ik de angst van me afglijden en maakte deze plaats voor een gevoel van volledige vrijheid. Ik durfde zelfs de muziek aan te zetten. ‘This girl is on fire’ zong Alicia Keys de auto in. Tranen sprongen in mijn ogen. Dit is geen toeval. Telkens als een mens haar angsten durft aan te gaan komt er een overwinning en groei je als mens.

Tekst: Karlijn Visser

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Reacties