0

Burn-out. Ik vind het zelf een vreselijk woord, maar ook ik heb helaas ervaren hoe het is om een burn-out te hebben. In mijn boek Masterclass Ondernemen vertel ik uitgebreid over deze periode, maar in een notendop, het was een vreselijke tijd. Wendy (35) heeft, net als ik, jaren hard gewerkt. Ze werd daarnaast binnen 1,5 jaar tijd moeder van drie kinderen (als je aan het rekenen slaat, haar twee dochtertjes zijn een tweeling ;-). Een combinatie die naar haar idee prima moest kunnen, een carrière én een gezin, why not? "Iedereen die klaagde over de hoge werkdruk vond ik mietjes en mensen die een burn-out kregen? Wat een sukkels..."

"De burn-out ellende van de afgelopen maanden had ik nodig, het is een héle waardevolle levensles"

"Karma is a bitch" volgens Wendy want vorig jaar werd ze compleet verrast door een burn-out die volgens haar psycholoog in de categorie "zeer ernstig" viel. Ze had alle signalen die haar lijf en hoofd gaven compleet genegeerd. Ze had werkelijk geen idee dat het niet goed met haar ging. Inmiddels is ze langzaam aan 'the new and improved Wendy'. "De burn-out ellende van de afgelopen maanden had ik nodig, het is een héle waardevolle levensles".

Wanneer wist je dat je een burn-out had?
Voor het eerst in lange tijd had ik drie dagen vrij genomen om 'zomaar' vrij te zijn, dus zonder allerlei verplichtingen of vakanties in te plannen, omdat ik voelde dat ik weinig energie had. De eerste dag ging ik toch werken, want het was erg druk op het werk. De andere twee dagen nam ik echt vrij. De eerste dag ben ik als een gek het hele huis gaan poetsen; een soort voorjaarsschoonmaak. Op die dag beantwoorde ik toch nog wat belangrijke mails en telefoontjes van mijn werk. De tweede dag was ik even boven in ons huis geweest, terwijl mijn mobiel van het werk in de keuken aan de oplader lag. Toen ik die telefoon pakte en 8 gemiste oproepen zag, gooide ik in een reactie mijn telefoon weg en begon ik heel erg te huilen; ik begreep totaal niet wat er met mij gebeurde. Ik pakte mijn telefoon op, zette hem uit en durfde hem vervolgens niet meer aan te zetten, omdat ik bang was voor de vele mails, gemiste oproepen en wellicht boze bellers/mailers die direct een reactie van mij hadden verwacht.

"Op maandagochtend heb mijn telefoon aangezet en (wederom huilend…) mijn baas gebeld en uitgelegd dat het gewoon niet meer ging"

De dagen hierna was het weekend en was ik heel erg emotioneel. Ik zei steeds tegen mijn man: ”ik wil dit niet meer, ik kan het niet meer”. Heel bizar, maar dat was wat ik voelde. Op zondagavond ging ik mijn spullen klaarleggen voor de volgende dag (ik reed altijd om 6.20 uur weg, zodat ik voor de files reed) en dat was het moment dat mijn man zei: ”hoe wil jij morgen in hemelsnaam gaan werken?!” Ook dat werd weer gevolgd door een huilpartij van mijzelf en toen realiseerde ik me dat dat inderdaad geen optie was. Op maandagochtend heb mijn telefoon aangezet en (wederom huilend…) mijn baas gebeld en uitgelegd dat “het gewoon niet meer ging”. Hij schrok, maar zei tevens dat hij zich altijd al had afgevraagd hoe ik het toch allemaal deed; de combinatie van mijn gezin met drie kleine kinderen, mijn veeleisende baan en ook nog eens een lange reistijd.

Waar had je last van? Welke symptomen had je?
Ik heb al mijn klachten totaal genegeerd, dus had geen enkel idee dat er een burn-out op de loer lag. Achteraf vind ik dat onbegrijpelijk; ik heb al redelijk veel met medewerkers te maken gehad die een burn-out kregen, maar was blijkbaar niet in staat om kritisch naar mijzelf te kijken. Waarschijnlijk omdat ik nooit, maar dan ook nooit had gedacht dat ik een burn-out zou kunnen krijgen; een burn-out was voor watjes, slappelingen en dat was ik zeker niet. Ik dacht dat ik alles heel goed had geregeld en dat ik mijn leven helemaal onder controle had.

Achteraf gezien was ik moe, begon ik meer fouten te maken, kon ik me moeilijker concentreren. Was ik sneller geïrriteerd en boos, maar ook sneller geraakt als iemand bijvoorbeeld onaardig was of kritiek had op mijn werk. Verder had ik last van mijn rug en nek en had ik regelmatig hoofdpijn. Ook trilden mijn handen als ik onder druk stond en begon ik te twijfelen of ik eigenlijk wel geschikt was voor mijn baan; of het niet toevallig zo was dat gewoon niemand door had dat ik eigenlijk helemaal niet zo goed was in mijn vak. En als afsluiter: ik piekerde veel en maakte me zorgen: over wat mijn kinderen allemaal zou kunnen overkomen, dat ons leven eigenlijk te perfect was om waar te zijn en of ik wel de lieve, geduldige moeder was die ik wilde zijn. Toch is het mij gelukt om dit maandenlang niet te zien als signalen dat het helemaal niet zo goed met mij ging.

"Uit de tests bleek dat mijn burn-out zeer ernstig was"

Wat heb je gedaan toen je dit wist? Heb je hulp gezocht?
Ik heb een afspraak gemaakt bij de bedrijfsarts, want ik wilde snel actie en dit “even” snel oplossen. Hij wilde mij eerst doorverwijzen naar maatschappelijk werk, maar ik heb gezegd dat ik naar een psycholoog wilde; als ik dan toch aan mijzelf moest gaan werken, dan maar meteen goed. De gesprekken bij de psycholoog hebben mij met mijn neus op de feiten gedrukt. Ten eerste omdat uit tests bleek dat mijn burn-out zeer ernstig was. Er werd mij verteld dat het weinig voorkomt dat mensen het zover laten komen; dat ze zo lang door (kunnen) gaan. Ten tweede omdat ik leerde hoe ik dacht en dat daarin echt wel het één en ander kon en moest veranderen. Ik ben het traject vol overgave ingegaan en dat is inmiddels afgerond; ik voelde dat ik de gesprekken niet meer nodig had. In mijn laatste gesprek benadrukte de psycholoog nogmaals dat ze waren geschrokken van de uitslag van mijn tests, mijn situatie was echt zorgwekkend. Echter, het was fijn om te horen dat ze tevens verbaasd waren dat ik er in relatief korte tijd (binnen een jaar) weer ver bovenop was.

Verder ben ik aandacht gaan besteden aan mijn sociale leven. Ik ging weer eens winkelen (niet online, maar daadwerkelijk in de stad), ik ben in de begin periode siësta’s gaan houden en liep drie keer in de week hard om weer conditie op te bouwen. Het was de bedoeling dat ik het hardlopen leuk zou gaan vinden en zou gaan genieten van de buitenlucht en de natuur, maar dat moment is tot op heden nog niet gekomen... ;-)

Hoe lang heeft het geduurd voordat je hersteld was?
Ik ben begin maart 2015 uitgevallen en ik dacht in december 2015: ”ik ben er weer”. Nog steeds moet ik opletten dat ik niet in oude patronen terugval (mijn dag enorm efficiënt gebruiken, dus elke minuut ervan nuttig bezig zijn) en op tijd ontspan, maar ik kan weer heel hard lachen en genieten van kleine dingen zonder dat ik pieker over alles wat ik eigenlijk nog moet doen. Dat is héél fijn om te ervaren!

"Ik dacht dat ik alles wel wist, maar mijn bezoeken aan een psycholoog hebben mij erg geholpen"

Wat zijn jouw 5 tips om van een burn-out te herstellen?

  1. Ga naar een psycholoog. Ik dacht dat ik alles wel wist, maar mijn bezoeken aan een psycholoog hebben mij erg geholpen bij mijn herstel en om wat relaxter in het leven te staan.
  2. Luister naar je lichaam. Als je voelt dat je te moe bent om naar een familieverplichting te gaan; ga niet. Niemand kan jouw grenzen aangeven, alleen jijzelf. Als je lijf ontzettend moe is na een half uurtje hardlopen, ga even liggen. Dat laatste vond ik zelf heel moeilijk, ik zei letterlijk tegen mijn psycholoog: “wie gaat er nou overdag een half uur op de bank liggen lezen? Dat is toch hartstikke raar?”
  3. Gun jezelf tijd. Voor mij persoonlijk viel dit niet mee; ik deed alles altijd zo snel en efficiënt mogelijk in mijn leven, dus ook deze burn-out moest maar snel afgelopen zijn. Ik heb geleerd dat dat echt niet zo werkt… Bedrijfsartsen/werkgevers kunnen je onder druk zetten om zo snel mogelijk weer te starten, maar ga daar tegenin als je er echt nog niet in gelooft. Laat desnoods je psycholoog contact opnemen met je bedrijfsarts als ook hij/zij van mening is dat je even moet wachten met reïntegreren.
  4. Durf te veranderen. Je hebt een burn-out, dat weet je. Dat er iets zal moeten veranderen, weet je vast ook. Niet iedereen zal begrip hebben en het is (dood)eng om zekerheden op te zeggen, maar als het nodig is om weer gelukkig te zijn; doen!
  5. Sluit je niet op in je huis. Ga erop uit en zorg dat je regelmatig onder de mensen bent. Daarmee hangt samen (stiekem is dit tip 6, maar je vroeg maar 5 tips ;-) ): kleed jezelf leuk aan, föhn je haar en doe je make-up; als je in de spiegel kijkt voel je je een stuk beter als je iemand ziet die er leuk en verzorgd uit ziet, dan iemand in een slonzige pyjama, met pluizig haar en duffe ogen.

Heb jij ook een burn-out gehad? En heb jij tips? Laat ze hieronder weten in een reactie! Misschien kan ik of anderen er nog iets van leren. :-)

Reageer op dit artikel
Annic van Wonderen

Door Annic van Wonderen op

Lees meer artikelen van Annic

Read next…

Reacties