0

“Help, mijn man is een kusser”, daar schrijf ik me bij deze graag voor in. Mocht er na het lezen van deze column een tv productiebedrijf zijn dat inspiratie vindt in dit format. Het is - zoals je zelf misschien al ontcijferde - de dramatische versie van het bekende televisieprogramma waarin koppels die ten voordele van een ‘one hour of fame’ en een gratis verbouwing doen alsof ze in een renovatie impasse zijn terechtgekomen. Ik pitch hierbij de dramatische versie inderdaad. Want waar menig vrouw tijdelijk blijkt opgescheept met een niet zo handige Harry, deel ik mijn leven bestendig met een man met een nadrukkelijke nood aan...

“Terwijl ik de pasta afgiet word ik begroet met een stroom omhelzingen en kussen"

Het gaat als volgt. Mijn kantoor is thuis. Ok, ik werk thuis. In de living. Zo goed als elke dag. Achter mijn iMac zitten, facebooken, Troc.com uit het hoofd leren en de handtas van mijn leven negeren. En intussen ook nog wat teksten schrijven, stylings bedenken en blogposts maken. Omdat we beide een talent hebben voor ondoenlijke schema’s komt het avondeten gemiddeld ten negenen op tafel. Terwijl ik de pasta afgiet word ik begroet met een stroom omhelzingen en kussen. We eten samen, praten snel en efficiënt bij en rommelen nog wat. Hij met een verkoopovereenkomst, ik met een artikel over de comeback van de choker ketting en waarom niet iedere zichzelf verklaarde fashionista mee op de kar moet springen.

Nu, ik ben niet het type dat er altijd van gedroomd heeft om in een romcom te mogen leven. En als ik aan het werk ben beland ik in een of andere mentale ‘DO NOT DISTURB’ zone die mijn oren in de klem zet en mijn ogen ten hemel doet slaan bij elk onnodig intermezzo van buitenaf. Helaas ook van mijn lieve echtgenoot. Ik veroordeel hem in stilte en onterecht, mompel wat onduidelijkheden en zorg ervoor dat hij zich vloekend omkeert. Een welgekend scenario dat zich toch minstens enkele keren per week herhaalt.

"We zijn sinds ons nieuwe huis in vierkante meters verdubbeld dus aanvankelijk leek het ons ook logisch om elk een eigen etage uit te kiezen"

De oplossing is eenvoudig en doeltreffend; hij op het gelijkvloers achter zijn laptop, ik twee verdiepingen hoger achter de mijne. We zijn sinds ons nieuwe huis in vierkante meters verdubbeld dus aanvankelijk leek het ook logisch om elk een eigen etage uit te kiezen. Geniaal als je een onafhankelijkheidsverklaring in wil kaderen, maar zo makkelijk vertalen compromissen zich hier niet. Want frankly, ik vind er maar niets aan, bevriende koppels die met trots de hobbykamer showen waar een van hen zich avond na avond terugtrekt. Om van de speelkamers aan de andere kant van het huis te zwijgen. Dan sta ik net niet “Maar ocharme!” te roepen.

Ik zou mijn stalker verdorie missen, daarboven op mijn eenzame etage. En misschien had ik een man kunnen zoeken met minder actieve lippen, maar wellicht ook een met een minder goeie coupe dan. Mijn Vincent (zo heet hij) heeft van die weelderige krullen en slaapkamerogen, moet je weten. Daarmee vergoelijkt hij niet alles uiteraard, maar dan herinner ik mezelf er aan dat hoewel hij perfect lijkt hij ook maar een man is. Dus als hij straks weer thuiskomt met een nieuwe lading dan neem ik zijn kussen voor lief en besef ik dat zelfs wanneer het leven ons uitdaagt ik hem immer met zijn beste humeur mag zien binnenwandelen. En dat kantoor boven? Daar kom ik voorlopig alleen maar om mij aan mijn dagelijkse yoga-bochten te wagen.  

Reageer op dit artikel
Valerie Brems

Door Valerie Brems op

Lees meer artikelen van Valerie

Read next…

Reacties