0

Dat we nu al tien maanden getrouwd zijn, en of we dan al apart slapen? Die vraag krijgen we. Alsof onze houdbaarheid plots verstreken is. Niet zomaar. Nee. Het is de indeling – of liever inrichting – van ons nieuwe huis die onverwachts suggestief blijkt. Want twee is behalve het aantal maanden dat we in ons nieuwe huis wonen ook het aantal slaapkamers dat ik er inrichtte. Toen mijn man en ik elkaar vijf jaar geleden leerden kennen woonden we allebei alleen, compleet met eigen bed, servies en stofzuiger. Toen we besloten om hetzelfde appartement te gaan delen konden heel wat van onze ‘dubbels’ tijdelijk bij onze ouders terecht en andere meubels vonden een tweede thuis via wel bekende veilingsites.

"Wat ik compleet over het hoofd gezien had was het volgende; twee gezellig aangeklede slaapkamers betekent blijkbaar (...) niet langer samen slapen"

Nu we een ruimer huis hebben kwamen er allerlei meubels vanonder het stof. Voldoende om een gezellige logeerkamer mee te vullen. Omdat de vrienden die genoodzaakt zijn te blijven overnachten allicht met een onvermijdelijke kater zullen wakker worden en ik de pijn toch ietwat kan verzachten door de omgeving waarin ze ontwaken zo aangenaam mogelijk te maken. Dat was mijn idee er achter. Dat ik de hele kamer alvast marineerde in mijn geliefde Rituals Lotus Secret was misschien net iets overdreven… Wat ik compleet over het hoofd gezien had was het volgende; twee gezellig aangeklede slaapkamers betekent blijkbaar aanleiding genoeg om te concluderen dat de bewoners in kwestie niet langer samen slapen.

Daar werd voor het eerst over gegrapt bij een privé rondleiding in onze nieuwe stek. We gingen er met z’n allen luid om lachen maar als bij een zoveelste bezoek dezelfde conclusie haast onvermijdelijk bleek begon ik me er plots wat ongemakkelijk bij te voelen. Want als je zelf nooit die link zou leggen dan doet het je op den duur vermoeden dat zij die dat wel doen zich thuis in zo’n soort situatie bevinden. Dat hun hart haast een sprongetje maakt bij het ‘betrappen’ van gelijkgestemden. En dus probeerde ik vanaf dat moment bij iedere twee slaapkamer-gerelateerde opmerking zo neutraal mogelijk te kijken. Want nee, wij trekken nog altijd niet elk onze eigen deur dicht voor het slapengaan, maar als er koppels zijn die de slaapvertrekken om een of andere reden wel verdeeld hebben, wij oordelen niet!

"Je omgeving reageert opgelucht omdat ook jij je in die, op het eerste zicht, ongebruikelijke situatie bevindt en beloont wordt met een van onschatbare waarde ‘Join the club!’"

Na verloop van tijd bedacht ik me hoe we allemaal wel met persoonlijke geheimpjes worstelen, degene die je – nog – niet deelt omdat je bang bent om in plaats van op een begripvolle schouderklop op complete verontwaardiging met bijhorende veelzeggende wenkbrauwen te botsen. En dan voelt je misschien ietwat ongebruikelijke gewoonte in enkele seconden tijd aan als een freaky kantje. En toch overvalt ons vaak de drang om dingen te delen, in de groep te smijten. Omdat die kleine waterkans bestaat dat je de hoofdprijs mee naar huis neemt; je omgeving reageert opgelucht omdat ook jij je in die, op het eerste zicht, ongebruikelijke situatie bevindt. Waarop je haast onmiddellijk beloond wordt met een van onschatbare waarde ‘Join the club!’. En dus zet je alles in en flap je het er uit “X en ik, wij slapen al maanden apart!”.

Serveer er wat bier of wijn bij – de combinatie werkt nog beter – en de lippen worden losser, vermoedens worden bevestigd. Het ging als volgt: enkele weken geleden nodigden we in een ontembaar enthousiasme zeventig van onze beste vrienden en familie uit voor het drinken van bier en wijn, het eten van glutenvolle snacks, het ‘warmen’ van onze nieuwe thuis en meteen ook het vieren van onze verjaardag. De sfeer zat goed en ons huis werd meer dan waardig gedoopt. Tussen het slagveld vertrappelde chips en gestrande bierflesjes organiseerden mijn man en ik na afloop een gebruikelijke mini evaluatie van de afgelopen uren. “Heb je een leuke avond gehad?” en ook wel: “Heb jij van de scampibrochettes geproefd?”, om snel over te gaan naar: “Heb je gehoord wat X over X vertelde?”. En zo belandden al na enkele minuten de zichzelf herhalende vraag of we apart slapen maar ook frapante onthullingen die eerder die avond aan onze oren kwamen op de spreekwoordelijke tafel. De "Ik wist het!" die op onze beide lippen brandde floepte er tezelfdertijd uit. Nu ja, alleen als we onder ons tweetjes zijn, hoor - zo volwassen zijn we wel.

"Niet dat wij elke avond rozenblaadjes over elkaar strooien"

Bij deze onderstreep ik nog even het omgekeerde; niet dat wij elke avond rozenblaadjes over elkaar strooien, maar mijn lieve Vince en ik, wij wonen in een huis met één bed dat – behalve als er gasten zijn – iedere nacht onbeslapen blijft. En mocht daar ooit verandering in komen dan kan je er van op aan dat slechts twee glazen wijn zullen volstaan om mij deze persoonlijke ontwikkeling te laten prijsgeven.

Reageer op dit artikel
Valerie Brems

Door Valerie Brems op

Lees meer artikelen van Valerie

Read next…

Reacties