0

Er rust een boormachine naast mij op mijn nachttafeltje. De tube Tec 7 ligt gevaarlijk dicht bij mijn geliefde sesamzaad, havermeel en moerbeien. Degene die ik overigens nooit zo verwaarloosd heb - ik heb de laatste weken al meer troep gegeten dan mijn maag op jaarlijkse basis verdragen kan. Ik veeg ook zonder nadenken wat restjes plamuursel aan mijn nieuwe Current/Elliott - die ik tussen het schilderen door snel nog online shopte, want de enige winkels die ik de laatste maanden nog fysiek bezocht hebben de woorden Doe, Het en Zelf in hun naam.

"Ik veeg ook zonder nadenken wat restjes plamuursel aan mijn nieuwe Current/Elliott - die ik tussen het schilderen door snel nog online shopte"

Afgelopen weekend sloten we definitief de deuren van ons oude appartement en trokken we in ons nieuwe huis in. Datgene waar we een jaar lang iedere dag voor hebben gewerkt en rondgereden en dat al maandenlang dagelijks mijn werkschema’s en bovendien ook nachtrust saboteert.

Ik heb mijn toetsenbord teruggevonden onderaan een van de tientallen dozen van een gekend bananenmerk en heb me, omringd door dozen en never ending takenlijsten, geïnstalleerd aan een bureaumeubeltje waaraan mijn schoonzus meer dan tien jaar geleden wellicht minstens evenveel modemagazines als universiteitscursussen heeft versleten. Met een verblindende gloeilamp in een verhuisfitting boven mijn hoofd godbetert.

"Mijn favoriete gezichtsmasker heb ik met een hoge dosis enthousiasme een paar weken te vroeg opgeborgen. En mijn haarverzorging aanpassen aan het moment gaat ook niet meer"

Ons hele leven zit in dozen. Véél dozen. Behoorlijk confronterend hoe ik de laatste jaren een verzameling aanlegde van servies in alle soorten, maten en vormen – voor het geval we eens vierentwintig vrienden over de vloer zouden hebben voor een brunch die plots een lunch en aansluitend diner werd? Mijn favoriete gezichtsmasker heb ik met een hoge dosis enthousiasme een paar weken te vroeg opgeborgen. En mijn haarverzorging aanpassen aan het moment gaat ook niet meer; het leek me op voorhand zo easy om een tijdje te ‘overleven’ met die ene fles shampoo met bijhorende conditioner en masker. Wel, die fout maak ik dus nooit meer.

“Ongelooflijk, ik wist helemaal niet dat jullie van kamperen hielden?!”

Uitpakken kan nog niet. Want… we hebben vertraging opgelopen. Iets wat overigens nimmer of nooit gebeurt als je bouwt of verbouwt, maar ons is het overkomen. Onze keuken en badkamer blijven een dag of veertien – dat klinkt me toch wat meer overbrugbaar dan twéé wéken – langer weg dan voorzien, de leverdatum van onze parketvloer werd een dikke vette maand uitgesteld en de aansluiting op de riolering is ook nog niet voor morgen. Tamelijk nefast voor de verhuisvreugde, dat wel. En ik zou liegen als ik zeg dat het zo nog maanden mag duren. Maar ik laat me niet meer opjagen. Ook niet door de zoveelste sarcastische feedback, met “Ongelooflijk, ik wist helemaal niet dat jullie van kamperen hielden?!” inclusief bijhorende meelijwekkende blik als favoriet. Die extra weken lijken van hieruit alleen maar een eeuwigheid. Dat heb ik intussen wel geleerd.

Veel aanleg voor het onder druk zetten van bouwvakkers heb ik duidelijk niet. Dus voorlopig typ ik nog wel even verder vanuit mijn geïmproviseerde mini kantoortje.

En daarna ga ik in onze nieuwe zithoek hangen. Véél hangen.

Reageer op dit artikel
Valerie Brems

Door Valerie Brems op

Lees meer artikelen van Valerie

Read next…

Reacties