0

Ik krijg er misschien wel 20 per week. En allen zijn ze even verleidelijk. Uitnodigingen. Als ik zou willen, zou ik mijn dagen kunnen vullen met winkelopeningen, lanceringen, presentaties, verjaardagen van merken, thank you diners, lunches, borrels, party’s en ga zo maar door. De een nog exclusiever en bijzonderder dan de ander. De sfeer op dit soort gelegenheden is altijd uitgelaten. Er wordt flink gepimpeld en de hapjes zijn vaak veel te lekker om af te slaan. Ik zou tonnetje rond worden als ik nooit nee zou zeggen tegen alle plateaus met lekkers.

'Nee zeggen druist in tegen mijn idee van leuk willen zijn, sociaal willen doen'

Maar… hoe leuk deze uitnodigingen ook zijn, ze kosten wel tijd. En tijd is een schaars goed in mijn leven, tegenwoordig. Ik tel zeven avonden per week. Daarvan wil ik er toch zeker wel twee of drie bij mijn geliefde zijn – en soms zijn kinderen. Dan heb ik nog een of twee avonden per week dat ik muziek maak in bandjes. Nog een avondje met vrienden of familie. En dan de rest van de week – twee of drie keer dus, voor werkevents. Sporten schiet er bij in. Het betekent dat ik elke dag nee moet zeggen tegen een uitnodiging. En nee zeggen zit niet in mijn aard. Nee zeggen druist in tegen mijn idee van leuk willen zijn, sociaal willen doen - omdat iemand zijn best heeft gedaan iets bijzonders te organiseren, overal willen zijn, beseffen: als ik er eenmaal ben is het heus hartstikke gezellig, aardig worden gevonden, niets willen missen…

Ook ik heb last van Fear Of Missing Out (ook wel FOMO). Maar vooral toch ook van schuldgevoel als ik ergens níet naartoe ga. Je ziet me dan ook regelmatig een Beyonce’tje doen. Hup, naar binnen, de gastvrouwen & heren begroeten en bedanken, een drankje, en door. Las ik eens in een interview, dat de zangeres op die manier ook haar FOMO effectief bestrijdt. Zo red ik zelf soms wel drie afspraken op een avond. Al blijft ook dan het schuldgevoel knagen. Heb ik wel iedereen begroet? Was het niet onaardig van me om WEL de goodiebag aan te nemen, maar niet de hele avond te blijven? Ik voel me schuldig als ik een collega in mijn plaats naar een feestje laat gaan – die is dan ook een extra avond weg van huis. Ik voel me schuldig (en lui) als ik uitgeput op de bank lig, terwijl ik weet dat ik eigenlijk op allerlei borrels zou moeten zijn. Om te netwerken, omdat dat nou eenmaal bij mijn baan hoort.

'Misschien wordt het tijd dat we iets minder streng zijn voor elkaar en vooral onszelf'

Ik moet ook wel eens nee zeggen tegen familie en vrienden. En best wel vaak tegen mijn vriend. Dan is het schuldgevoel zo mogelijk nog groter. Het schijnt dat schuldgevoel niet goed is voor de gezondheid. Dat je er gespannen spieren van krijgt. Ik kan je vertellen, het is doodvermoeiend. En waarom doe ik het mezelf aan? Geen idee. Want hoe vaak heb ik nu al op een feestje gestaan en gedacht; wie zou me hier nu echt hebben gemist? Was het echt wel zo belangrijk als ik dacht om hier vanavond te zijn? Herkenbaar? Misschien wordt het tijd dat we iets minder streng zijn voor elkaar en vooral onszelf. Je kunt niet álles, zegt mijn vriend O. altijd. Ik denk dan; jawel, hoor. Let maar eens op. Maar wat zou er gebeuren als ik zou proberen níet álles te willen, en me daar volledig senang bij te voelen? Het lijkt me heerlijk. Wie weet lukt het me ooit. Voorlopig is het nog ijdele hoop. Want nu denk ik vooral: dat kan ik toch niet máken!

Tekst: Hoofdredacteur Glamour, Sanne Groot Koerkamp

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties