0

Ik ben eeuwig dankbaar voor de komst van ping en later Whatsapp, een paar jaar geleden. Bellen is namelijk niet mijn ding. Als mijn telefoon gaat, voelt het als een inbreuk op mijn privacy, en dan bedoel ik met name de privé gesprekken. Zakelijk ben ik uiteraard 24/7 bereikbaar.

Gevolg is, dat ik me vaak rot schrik als mijn telefoon af gaat. Dan is er vast iets ernstigs gebeurd. Maar ook appen kent nadelen. Als de vinkjes blauw zijn en ik reageer niet, heeft mijn moeder er een handje van om de vraag te herhalen. 'Alles oke?', staat er ook wel eens. Je moet anno 2015 inderdaad stante pede bereikbaar zijn. Als 33'er staat mij de tijd van vóór de mobiele invasie nog goed bij. Ik was een jaar of 15 toen ik mijn eerste koelkast kreeg van mijn ouders. Schaamde me dood. Het was een blauw lel van Siemens en serieus, er zat een simkaart in van formaat pinpas, niet die schattige dingetjes die in je iPhone gaan.

'Ik klink onaardig zo, maar ik weet zeker dat ik veel begrip krijg'

Sms'en: dat kon nog niet met mijn mobiel. Bellen en gebeld worden. Mijn ouders vonden dat een veilig gevoel. Mijn eerste vriendje gaf mij een iets stijlvoller model mét sms-functie. Vanaf dat moment was ik hooked.

Terug naar nu: bellen is niet leuk. Het duurt lang, je kunt niet multi-tasken en het gebeurt vaak op ongewenste momenten. De dag is meestal te kort en zeker om te kletsen. Ik hou van de korte en bondige berichten, zo sta ik inmiddels ook bekend. Geen woord teveel en straight to the point. Get it? Haha. Ik klink onaardig zo, maar ik weet zeker dat ik veel begrip krijg. Annic bijvoorbeeld, die heeft zelfs Whatsapp afgezworen. Zij sms't alleen maar, dan ben je ook niet zichtbaar online. Gaat toch ook niemand wat aan?

Ik ben reuzebenieuwd hoe jij dit ervaart. Laat het me weten in een comment hieronder!

Fijne zondag nog!

Reageer op dit artikel
Denise Snel

Door Denise Snel op

Lees meer artikelen van Denise

Read next…

Reacties