0

Ik wil een nieuwe koerier! Mooi, blij dat dat er eindelijk uit is.

Een half jaar geleden verhuisden we naar ons nieuwe huis en dus ook naar een nieuw dorp. Daar horen ook heel wat aanpassingen bij; zoals een vergelijkende studie van het waar van de lokale bakkerijen organiseren – om vervolgens proberen te memoriseren waar die Boule de Berlin zwaar teleurstelde, maar de tijgerpistolets een plaats in je persoonlijke top 3 verdienen – en een ontdekkingstocht in een supermarkt waar alles belachelijk onlogisch gerangschikt staat vergeleken met die van je oude dorp. Maar daar hoort ook een herwonnen liefde voor een kleine döner kebab met cocktailsaus bij omdat de heerlijkste pitazaak van ‘t land gewoon achter je hoek blijkt te zitten.

"Ik mis de man die met de glimlach een pakket afleverde, zonder ook maar enige vorm van veroordeling"

Bon, terug naar de koerier. Want die ruil je dus ook in als je van regio verandert. Iets waar ik me van tevoren niet van bewust was, want dan had ik toch graag ietwat gepaster afscheid genomen van mijn vorige koerier waar ik – grotendeels dankzij zijn onbemoeizuchtige karakter – erg tevreden over was. Nu ja, zoals wel vaker gebeurt met de waardevolle dingen in ’t leven, krijgt je appreciatie pas een boost als het ding of de persoon in kwestie je ontnomen worden. Ik mis de man die aan mijn deurbel hing en me met de glimlach een pakket afleverde, zonder ook maar enige vorm van veroordeling whatsoever.

Mijn nieuw exemplaar heeft hetzelfde uniform, maar een compleet ander karakter. Toen we elkaar pas kenden, leek hij oprecht vriendelijk; hij heette me welkom in onze nieuwe buurt en stelde zich misschien een tikkeltje te sociaal op, maar ik waardeerde het wel. Uit toevallige gesprekken met vriendinnen uit de regio die net als ik niet vies zijn van een online aankoop ten gepaste tijden, bleek al snel dat de intenties van meneer ***  niet bepaald geheel onschuldig waren. Nadat ik bij een volgend aflevermoment de vraag 'of ik helemaal alleen in dat grote huis woonde' negatief beantwoordde, werd alles plots anders. Alsof het hem duidelijk werd dat het tussen ons niets kon worden en dus ook elke vorm van plaisanterie meedogenloos geschrapt mocht.

"Ik heb het enthousiaste “Alles goed juffrouw? Je ziet er mooi uit vandaag!” moeten inruilen voor een veroordelende “Jij bestelt nogal veel online, hè!”

Ik heb het enthousiaste “Alles goed juffrouw? Je ziet er mooi uit vandaag!” moeten inruilen voor een veroordelende “Jij bestelt nogal veel online, hè!”. Veel erger nog is het ophaalmoment waarbij ik de deur al aarzelend opendoe om steevast een stem te horen die de vlijmscherpe woorden “Was het weer niet goed?” of “Past het niet voor u?” uitbrengt. En daar wringt dus de spreekwoordelijke schoen. Niet dat ik zijn vaak ongepaste complimenten mis – ik doe in alle eerlijkheid grotendeels in afgetrapte yogabroek en rommelige paardenstaart de deur open dus nee, ik zie er niet goed uit dan – maar dat hij me een ongezond shopgedrag verwijt dat raakt me, keihard!

Dat ik het webwinkelen in mijn vingers heb en misschien wat vaker dan gemiddeld iets in mijn virtueel winkelmandje gooi, daarover ga ik niet zwaar in de ontkenning. Ik hou van shoppen, maar neem er helaas mijn tijd niet voor. Ik beschouw tegelijkertijd iedere variant op het witte shirt als een nieuw must have basisstuk in mijn garderobe en heb een hekel aan gemiste kansen (lees: een paar Chloé sandalen aan -40% dat als bij het allergrootste toeval nog in mijn maat staat te lonken).  Alles bij elkaar opgeteld, maakt dat dat mijn koerier eens per twee weken aan mijn deurbel hangt. Te vaak, als ik de man zelf moet geloven. Nu hanteert iedereen wellicht een andere maatstaf en wil ik best respecteren dat niet iedere vrouw een suède loafer en een leren loafer als twee compleet verschillende maar essentiële schoenen beschouwt, maar een passief-agressieve koerier die me schaamteloos openhartig de les spelt, kan ik allerminst waarderen.

"Dat ik het webwinkelen in mijn vingers heb, daarover ga ik niet zwaar in de ontkenning"

Bovendien is het proces van in mijn winkelmandje tot op mijn bureau een heilig huis. Online shoppen heeft iets van jezelf trakteren op een cadeautje; het warm krijgen van de mooiste blazer die ooit op je scherm verscheen, dat zinderende schuldgevoel als de orderbevestiging in je mailbox belandt, in spanning wachten tot ie eindelijk arriveert om haast kinderlijk enthousiast te worden als de deurbel rinkelt. Wel, dat heerlijke gevoel heeft mijn koerier dus mooi getackled en de kop ingedrukt!  

Heel unfair vind ik dat. En met mij wellicht alle vrouwen uit de regio die zich niet aangesproken voelden tot een romantische tête-à-tête. Ik zal je wat vertellen, meneer met het grote rode logo op je bestelwagen: wij online shoppers zijn vooraf - koffie binnen handbereik - in gedachten door onze kleerkast gegaan, hebben over onze aankoop zwaar gedubd, maar hebben dan besloten om er toch voor te gaan. Omdat we zelf graag beslissen of we die ene jurk verdienen of niet. En nog iets; als je een retour komt ophalen, dan wil dat zeker niet zeggen dat we ons niet in dat maatje 36 gewurmd kregen. Weet dan dat we ons hadden voorgenomen twee van de vier items in onze bestelling terug te sturen en dat we erg trots zijn op onszelf dat er uiteindelijk toch tenminste een stuk retour gaat.

"Wel, dat heerlijke gevoel heeft mijn koerier dus mooi getackled en de kop ingedrukt! Heel unfair vind ik dat"   

Geef ons dus alsjeblieft onze webshopervaring terug zoals ze hoort te zijn; met vlinders bij thuiskomst. Of de volgende keer zend ik twee stuks terug. Met aparte ophaalmomenten. Nah! 

Reageer op dit artikel
Valerie Brems

Door Valerie Brems op

Lees meer artikelen van Valerie

Read next…

Reacties