0

Veel later dan gepland tik ik deze column. Ik sloot mijn laatste column af in de zomer, in between jobs met als grootse zorg mijn eerste vliegreis met mijn dochter Charlie alleen. Nou kan je vertellen, dat is helemaal goed gekomen! Afgezet door twee lieve vrienden op Barcelona airport met alle bagage vakkundige op en aan de Bugaboo kinderwagen vastgemaakt kwamen Charlie en ik veilig aan op de tweede vakantiebestemming. 

"Met een kind leek ons een 2-kapper met een oprit, kinderkamer én tuin toch beter dan een Amsterdams appartement. WRONG THINKING!"

Dit was eigenlijk een eitje, waar maakte ik mij druk over... Maar ik was destijds vrij, had de zwangerschapshormonen nog in mijn lijf en de zon scheen bijna iedere dag, dus dan zijn problemen van een hele andere orde. Inmiddels is het hartje winter en ben ik sinds september gestart met mijn nieuwe job als creative manager bij SPICE PR, een pr-bureau in Amsterdam.

Een korte terugblik: toen ik zwanger raakte besloten we mijn appartement aan de Amsterdamse PC Hooftstraat te verruilen voor Blaricum. Mijn vriend had daar al een koophuis, waar we zonder kind vrij weinig waren omdat ons leven zich in Amsterdam afspeelde. Maar met kind leek ons een 2-kapper met een oprit, kinderkamer én tuin toch een beter plan dan een Amsterdams appartement in de binnenstad. WRONG THINKING!, maar mocht de mens van te voren alles al weten dan zag de wereld er sowieso heel anders uit. Verkeerde keuzes horen nu eenmaal bij het leven. En leren je simpelweg ook waar je echt gelukkig van wordt. Dus niet van een oprit en huis buiten de stad.

"In een vaak al donker kinderdagverblijf met een allerliefste leidster, die mij na drie keer te laat komen ook vreemd begon aan te kijken"

Ik schets een gemiddelde werkweek; Charlie is een van de weinige kinderen, inmiddels ruim één jaar, die (bijna) altijd heerlijk tot acht uur 's morgens slaapt. Maar op een doordeweekse dag was dat voor haar geen optie. Om half zeven ging de wekker. Ik moest immers om negen uur in hartje Amsterdam staan, op de Bloemgracht midden in de Jordaan welteverstaan. En gezien de vreselijke files op de A1 moest ik daar ruim de tijd voor nemen. Op tijd op werk kwam ik zelden en op tijd op het kinderdagverblijf ook al niet. Om half zeven sluit het kinderdagverblijf en met werkuren van negen tot half zes, was Charlie altijd het allerlaatste kindje dat werd opgehaald. Of erger, te laat werd opgehaald in een vaak al donker kinderdagverblijf met een allerliefste leidster, die mij na drie keer te laat komen ook vreemd begon aan te kijken. En dat is voor een moederhart kwelling kan ik je vertellen. Gelukkig was mijn moeder nog steeds de rots in de branding die twee dagen in de week met alle liefde op Charlie past en ons daarmee alle file stress uit handen nam. Tenminste voor twee dagen. Bellend in de file met manlief, wie er eerder bij het kinderdagverblijf kon zijn veroorzaakte bij ons beide de nodige stress. Daarbij opgeteld, dat we voor iedere verjaardag, borrel en nota bene de markt weer naar Amsterdam reden deed ons besluiten dat dit anders moest. En de zoektocht naar een huis in Amsterdam, geschikt met kind, werd ingang gezet.

"En ik kijk al uit naar een fietstochtje van werk naar het kinderdagverblijf om ook eens een keer keurig om half zes op de stoep te staan"

Dat huis is inmiddels gevonden, dus daarover volgende keer meer! En ik kijk al uit naar een fietstochtje van werk naar het kinderdagverblijf om ook eens een keer keurig om half zes op de stoep te staan en dochterlief met frisse rode wangen, (dit keer van het fietsen, in plaats van de stress in de file) mee naar huis te nemen! Plus al het fijns dat Amsterdam te bieden heeft, onze vrienden, zijn favoriete sportschool, de koffietent op de hoek en na een borrel teveel gewoon op de fiets naar huis! Maar bovenal meer tijd met mijn dochter in plaats van in de file. WE KUNNEN NIET WACHTEN.

Reageer op dit artikel
Kim Harmsen

Door Kim Harmsen op

Lees meer artikelen van Kim

Read next…

Reacties