0

Vandaag de eerste column van Loekie met een super inspirerend verhaal. Ze gooide radicaal het roer om. Ze zei haar baan op, verkocht alles en vertrok naar Bali. Wauw! Loekie zal in 3 columns je vertellen hoe dat ging en je op de hoogte houden van haar avonturen op Bali...

"Een typisch gevalletje quater-life crisis dus"

Hoe cliché is het, wakker worden op een gewone dinsdagochtend vlak na je 25ste verjaardag met het duidelijke besef dat je niet het juiste pad bewandelt? Dit overkwam mij nog geen jaar geleden en dat onbestemde gevoel groeide snel. Een typisch gevalletje quater-life crisis dus. Het besef dat het leven dat ik leidde voornamelijk gevormd was door een samenloop van omstandigheden sloeg in als een bom.

Alsof ik mijn eigen leven door de ogen van mijn tien jaar jongere ik bekeek. Die Loekie was verbaasd, maar vooral teleurgesteld - nog erger - omdat er niks overgebleven was van de beloften, die ik mezelf ooit maakte. Mijn leven zou een bijzonder leven worden, want ik voelde al snel dat er veel mogelijk was. Ooit zou ik op een prachtige plek wonen en mijn werk zou niet als werk voelen. Ik kende geen twijfel óf ik dat zou waarmaken, de vraag was meer wanneer. 

"Het was meer de invulling van mijn leven wat me ongelukkig maakte"

Die bewuste ochtend - jaren later - werd ik wakker met dat nare gevoel en ik was moe van de lange dagen die ik werkte voor een uitvaartcentrum in Amsterdam. Ik realiseerde me dat ik ver weg was van de plek waar ik had willen zijn. Niet per se geografisch, want ik heb bewust de keuze gemaakt om naar Amsterdam te verhuizen. Het was meer de invulling van mijn leven wat me ongelukkig maakte.

Ik vond dat het tijd werd om weer de kapitein op mijn eigen schip te worden in plaats van de schrobber aan dek die braaf deed wat haar gevraagd werd. Maar zonder koers is een kapitein waardeloos, daarom besloot ik een maand naar Bali te gaan. Daar zou ik nadenken over mijn wensen en mogelijkheden. Ik voelde dat ik daar wat hulp bij kon gebruiken en ik benaderde een lifecoach.

Aangekomen op Bali heeft het welgeteld twee dagen geduurd voordat er zich een sterk gevoel ontwikkelde. Het leek alsof alle vezels in mijn lijf me iets duidelijk wilden maken, ik kon er ook niet van slapen. Ik kwam hier om een beroep te doen op mijn ratio, maar mijn gevoel nam het compleet over. Gelukkig was het me vanaf het begin heel duidelijk: ik moest terugkomen om hier te wonen.

Als gedreven kapitein nam ik dit gevoel serieus, maar mijn impulsiviteit heeft me soms op de verkeerde plekken gebracht en daarom besloot ik het drie weken de tijd te geven. Als het gevoel er nog steeds zou zijn, zou ik een enkeltje boeken, mijn baan opzeggen en mijn hart gaan volgen. Ik had mezelf dit korte ultimatum gesteld omdat de kans op terugkrabbelen groot zou zijn wanneer ik mijn ticket in Nederland zou boeken. 

"Als ik hierop terugkijk kan ik het me nauwelijks voorstellen, dat ik werk en geld nauwelijks meenam in het nemen van mijn beslissing"

Zo gezegd, zo gedaan. Drie weken later, in een koffietentje heb ik mijn ticket geboekt. Ik vond het nodig om al het werkend personeel hier over in te lichten, zo enthousiast was ik! Wat misschien moeilijk voor te stellen is, is dat ik op dat moment helemáál niet bezig was met wat ik hier zou gaan doen. Het vertrouwen dat dat wel goed zou komen was heel sterk. Als ik hierop terugkijk kan ik het me nauwelijks voorstellen, dat ik werk en geld nauwelijks meenam in het nemen van mijn beslissing. Ik had altijd wel een sterke drang naar avontuur gekend en impulsiviteit is mijn tweede natuur, maar ik ben nooit in zeven sloten tegelijk gelopen.  

Dat vertrouwen werd beloond, want niet veel later kreeg ik de ingeving SoulfoodBali.com te creëren. Ik wilde via mijn site de brug zijn tussen mensen over heel de wereld die ook even vastzitten in hun leven, ze een aanbod geven van de beste retreats/lifecoaching op Bali. Ik spreek uit eigen ervaring dat het aanbod op gebied van zelfontwikkeling hier zo groot is, dat je door de bomen het bos niet meer kan zien. Zeker vanachter een laptop. Omdat het vaak om een serieuze investering gaat, is het waardevol wanneer je kan vergelijken. Voor alle mensen die gewoon lekker naar Bali op vakantie gaan, zou SoulfoodBali een toegankelijke, persoonlijke website zijn met tips, aanraders, en ik zou een persoonlijke blog bij gaan houden. Mijn passie voor schrijven werd al gevoed met alleen die gedachte.

"Maar eerst moest ik het grote nieuws vertellen aan de mensen om me heen"

Teruggekomen in Nederland ben ik daar gelijk mee aan de slag gegaan. Maar eerst moest ik het grote nieuws vertellen aan de mensen om me heen. Ik kwam er achter dat ik er niemand echt mee verbaasde. Op mijn werk was het schijnbaar eerder bekend dan dat ik het zelf wist, en mijn vriendinnen reageerden allesbehalve geschokt. Wat me misschien nog meer verbaasde, was het oprechte vertrouwen in mij en mijn plannen. Dat was zo fijn. Natuurlijk hadden mijn ouders me liever in een straal van 100 km om zich heen gehad, maar zij geloofden in me, dat kon ik voelen. Ze hadden nog net geen datum geprikt wanneer ze me zouden komen bezoeken.

Natuurlijk stond enthousiasme niet alleen centraal in die periode. Sterker nog, als ik erop terugkijk voel ik weer die knoop in mijn maag. De 2,5 maand die ik had om me voor te bereiden, maar voornamelijk álles achter me te laten, zou ik niet meer over willen doen. Natuurlijk besefte ik goed dat naar Bali verhuizen geen onomkeerbare keuze was, maar ik voelde de zwaarte van mijn beslissing iedere dag. En dan is 2,5 maand heel lang. 

"Het was emotioneel best heftig om voor álles wat ik bezat, te moeten beslissen of ik er afstand van zou doen of het mee zou nemen"

Ik heb heftige twijfels gevoeld, omdat al mijn zekerheden voor mijn ogen wegvielen zonder zicht op wat daarvoor in de plaats zou komen. Ook het besef dat ik letterlijk een halve wereld van mijn ouders verwijderd zou zijn, viel mijn moeder plotseling zwaarder dan verwacht. En hoewel ik nooit veel waarde aan spullen heb gehecht, was het emotioneel best heftig om voor álles wat ik bezat, te moeten beslissen of ik er afstand van zou doen of het mee zou nemen. Als klap op de vuurpijl - midden in die terror verhuizing - werd ik ziek, waarschijnlijk was het een acute fruitallergie.

Mijn hoofd en lijf protesteerden duidelijk, eigenlijk was het te veel tegelijk in een korte periode. Maar bij grote veranderingen horen grote opofferingen, en de wegen naar de mooiste plekken zijn vaak niet zo goed geasfalteerd als de A2. Die gedachten hielpen mij deze periode door, tot ik weer op Bali was. En teruggekomen voelde ik - godzijdank - weer waarom ik deze radicale beslissing genomen had.

Liefs, Loekie

Reageer op dit artikel
Annic van Wonderen

Door Annic van Wonderen op

Lees meer artikelen van Annic

Read next…

Reacties