0

Toen ik een jaar of vier was, ging ik op zwemles. En ik vond het te gek, als ik mijn moeder mag geloven. Geen gehuil of angst voor dat koude water, zoals mijn broertje twee jaar later zou hebben. Met mij naar zwemles, dat was een eitje. De juf zei het ook: ‘Dit wordt een snelle, misschien moeten we gewoon alle diploma’s met haar doen.’ Over zakelijk inzicht gesproken ;-). Maar na die voortvarende start waarin er een klein Pietertje in me leek te schuilen, ging het mis.

"De angst die ik nooit voelde, kwam in volle vaart aan de oppervlakte net voor het afzwemmen van diploma A"

De angst die ik nooit voelde, kwam in volle vaart aan de oppervlakte net voor het afzwemmen van diploma A. Want er moest namelijk nog één horde overwonnen worden, voor ik echt op examen mocht: ik moest zonder kurkjes zwemmen, je weet wel, die dingen die in een krans rond je middel liggen en je boven water houden. Iedere week slonk die krans, totdat er geen kurkjes meer over waren.

Nu zat ik inderdaad al in recordsnelheid op slechts één zielig kurkje, terwijl de rest nog werd omringd door drijvertjes en toen ging het faliekant mis. Dat éne kurkje stond tussen mij en mijn diploma in en ik weigerde stellig om het af te doen. Ik durfde niet en dacht dat ik zou zinken zonder dat geruststellende rondje op mijn rug. Rationeel natuurlijk dikke onzin, want dat ene kurkje had vooral symbolische waarde en ook zonder zou ik glansrijk naar de overkant zwemmen, maar leg dat maar eens uit aan een kind van vier. Wat mijn zwemjuf ook probeerde, ik wilde er niet aan. Tot grote frustratie van mijn moeder, die haar opluchting over die vliegende start zag verdampen en veranderen in extra uren in de tropische temperaturen van het zwembad.

"Ik verliet de meest zekere baan die er bestaat (bij de overheid) voor een groot avontuur. Maar Miss Calculated sprong niet zonder kurkjes het zwembad in. Natuurlijk niet"

Een soortgelijke ervaring had ik toen ik ondernemer werd. Ik verliet de meest zekere baan die er bestaat (bij de overheid) voor een groot avontuur. Maar Miss Calculated sprong niet zonder kurkjes het zwembad in. Natuurlijk niet. Ik regelde een opdracht van een jaar voor 24 uur per week, waardoor mijn financiële kurkjes allang op het droge waren. Iets later in dat eerste jaar, besloot ik dat niet nodig te hebben en kwam er nog één veilig kurkje voor in de plaats. Niets om op te vertrouwen, maar wel genoeg om te weten dat je altijd iets achter de hand hebt in de woelige wateren van het ondernemerschap. En deze week viel ook dat kurkje weg.

Even had ik paniek, net als toen ik vier was. Zonder kurkje kon ik het niet toch? Moest ik nu niet heel snel nieuwe kurkjes regelen om te kunnen blijven drijven. En alsof de duivel ermee speelde, kwamen ze binnen: 5 nieuwe opdrachten in twee dagen! Kurkjes in overvloed. En wat heb ik gedaan? Ik heb ze allemaal afgewezen, omdat ik me dit jaar wil richten op mijn core business (focus, weet je nog, dat goede voornemen voor dit jaar): op trainingen, schrijfcoaching, een online programma én nieuwe boeken. En ook omdat ik van vroeger nog weet: die eerste sprong zonder kurkjes is niet eng, dat voelt alleen even zo en als je dan in één keer naar de overkant zwemt en je niet laat domineren door angst, geeft dat een onverslaanbaar gevoel.

Reageer op dit artikel
Joyce Spijker

Door Joyce Spijker op

Lees meer artikelen van Joyce

Read next…

Reacties