0

Een jaar of acht geleden was ik voor het eerst in New York City. Een weekje op bezoek bij een bevriend stel dat was geëmigreerd uit Amsterdam. Mijn gemoed was toen een stuk minder vrolijk dan nu; ik had voor het eerst in mijn leven liefdesverdriet zoals liefdesverdriet kan zijn – allesoverheersend. Ik zag tussen mijn tranen door nauwelijks de ongelooflijke stoerheid en geweldige kracht van de stad. Ik heb precies één souvenir van die reis: Een foto die ik van mezelf liet maken door een toerist (de selfie moest nog worden geboren), voor het Vrijheidsbeeld. Verder heb ik die sombere reis geblockt.

Enfin.

Nu – acht jaar later – loop ik weer in New York. In het Meat Packing District, om precies te zijn. Mijn lieve O. loopt naast me te stralen. Liefdesgeluk, dat bestaat hier dus ook, schiet door mijn hoofd. We eten ergens wat tapas, kijken naar een jazzband op straat, lopen door naar rivier de Hudson. En weer terug naar de Highline, die we kilometers lang bewandelen, bovenlangs straten en huizenblokken, het hele stadspark-op-palen af.

"Ik heb er lang over getwijfeld. Kan dat wel? Je vriend meenemen naar je werk?"

Ken je dat? Van die momenten dat ineens alles lijkt te kloppen en je even heel bewust bent van het moment? Dat heb ik nu, op dit moment. New York geeft me een enorme energieboost. En ik kan mijn geluk niet op dat ik een baan heb die me de kans geeft hier te zijn.

Ik moet veel reizen voor mijn werk, het meest binnen Europa. Parijs, Milaan, Berlijn – ik ben bijna elke maand wel een weekend weg voor modeweken, beurzen, afspraken met adverteerders of met buitenlandse collega’s. En O. blijft altijd thuis. Tot vandaag. Voor het eerst is hij mee op een buitenlandse werktrip. Ik heb er lang over getwijfeld. Kan dat wel? Je vriend meenemen naar je werk? Ik heb een overvol programma. Shows, presentaties, koffie met de hoofdredacteur van de Amerikaanse Glamour (In de Freedom Tower!), koffie op een fotoagentschap. Staat dat dan niet onprofessioneel, om overal met je vriend binnen te wandelen? Misschien zijn er mensen die dat gaan denken, redeneerde ik - maar dat is dan maar een keertje zo. Hoe moeilijk ik het ook vind, om mijn werkethos voor één moment te laten verslappen, mijn relatie is óók belangrijk. En die mag niet verslechteren doordat ik altijd maar alleen de hort op ben.

O. was nog nooit zo geduldig. ‘Ik drink wel een kop koffie om de hoek’ – en zo kan ik rustig naar de presentatie van Ralph Lauren, de show van Lacoste.

"Bij de slotscène klinkt het Ave Maria. Ik zie O. op zijn lip bijten van emotie. Ik voel het ook."

Bij Givenchy – de belangrijkste openingsshow van het seizoen – blijft er een plek naast me vrij. O. gaat zitten en geniet mee. Samen beleven we het grootste modespektakel dat ik ooit heb gezien. Een gigantisch decor van sloophout is opgetrokken op een pier, vlakbij de Freedom Tower. Het is ook nog eens 11 september. De zon zakt langzaam in de Hudson. Bij de slotscène klinkt het Ave Maria. Ik zie O. op zijn lip bijten van emotie. Ik voel het ook.

Werk en privé gaan soms heel goed samen.

Tekst: Hoofdredacteur Glamour, Sanne Groot Koerkamp

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties