0

Nog maar een paar dagen en dan sta ik met 24 graden, midden op een prachtig landgoed voor mijn toekomstige man. Ik kijk al heel lang uit naar onze bruiloft, maar nu deze dag echt dichtbij komt, zou ik stiekem willen dat het allemaal wat trager ging. Ik had niet gedacht dat het zo leuk zou zijn om je eigen bruiloft voor te bereiden en vrienden en familie te helpen met hun outfits. Nu ik voel dat het alweer bijna voorbij is, begrijp ik ineens waarom de huwelijksreis is uitgevonden: even die roze wolk uitrekken. 

"Nu ik voel dat het alweer bijna voorbij is, begrijp ik ineens waarom de huwelijksreis is uitgevonden: even die roze wolk uitrekken"

Eerder deelde ik al hoe ik precies ten huwelijk gevraagd werd en hoe wij de voorbereidingen hebben aangepakt - vandaag deel ik met liefde mijn zoektocht naar de perfecte trouwjurk.

Zoals ik precies weet wat mij staat (en wat niet) als ik naar Lowlands ga, zo clueless was ik wanneer het om mijn eigen trouwjurk gaat. Dat is het grappige van trouwen: over het algemeen doe je het voor het eerst en daardoor sta je in zo’n winkel echt rond te kijken alsof je voor het eerst op aarde bent geland. Net zoals alle andere gelukkigen naast je.

"Zoals ik precies weet wat mij staat als ik naar Lowlands ga, zo clueless was ik bij mijn eigen trouwjurk"

Gelukkig had ik al wat uurtjes doorgebracht op Pinterest, tig trouwblogs en Instagram. Daaruit kwam een megadik moodboard. Mocht je trouwens zelf binnenkort gaan trouwen (gefeliciteerd!), kijk dan vooral even deze video voor meer inspiratie voor je grote dag.

Ok, back to the dress. Gewapend met mijn lekkere moodboard stapte ik op een regenachtige zaterdagmiddag Bloomfeld binnen. Samen met mijn moeder en zusje, maar zonder make-up. Want als je trouwjurken gaat passen van duizenden euro's mag je geen vlekken achterlaten. Dit vond ik lastig, want totaal geen make-up staat voor mij gelijk aan TL verlichting in een pashokje. Iets teveel keeping it real. Maar goed, de kriebels in mijn buik overheersten.

Eenmaal binnen, kwam een leuke verkoopster van Bloomfeld op ons af en gingen we direct aan de slag. Zij bladerde door mijn moodboard en toen bleek direct dat de meeste jurken die ik had gepind meer dan 10.000 euro kosten. Okisgoed.

"Wat jij zoekt, dat hebben we nu niet"

Dus ik gaf aan dat dit moodboard toch heel ruim genomen moest worden. Ik was wel erg fan van jurken van de Israëlische ontwerpster Berta Bridal, maar al snel leerde ik van de verkoopster dat deze jurken meer voor vrouwen zijn met borsten en een kont, zodat er wat in te snoeren valt. Ik kon beter kiezen voor een wat fragielere jurk die meer om het lijft heen valt. Ok. Good point. Toen kwamen we er eigenlijk op neer dat er op dat moment geen jurken waren binnen mijn budget. De verkoopster kende al de jurken uit haar hoofd en moest helaas vertellen dat mijn droomjurk er dan niet tussen zou zitten. En nee het werd niet de jurk op bovenstaande afbeelding, dit is een Oscar de la Renta, die ik even voor de grap aan trok (want 10.000 euro).

Aangezien ik de hele week al had gevisualiseerd dat ik hier vandaag mijn jurk ging vinden, wilde ik toch nog even rond kijken. Ik ging samen met mijn moeder door de rekken en bij de jurken die ik eruit trok zei de verkoopster: ‘’Nee, die staat je helaas niet’ of ‘Nee, die vind je echt niet mooi.' Grappig genoeg had ze ook elke keer gelijk. Ze wist gewoon precies wat ik zocht op basis van wat ik had verteld. In mijn eigenwijze bui had ik toch nog twee jurken gepakt waarvan ik dacht ‘Wellicht is het nog wat’. Ik moest even dat kloppende meisjeshart in mij tot bedaren brengen. Toen ik de tweede aanhad voor de spiegel, werd ik nog net niet uitgelachen door mijn moeder en zusje. 

"Toen wist ik, dit moet hem zijn’’

En juist op dit moment zei de verkoopster: ‘’O wacht, ik ben een jurk helemaal vergeten, want die is iemand anders nu aan het passen’’. Toen wist ik, dit hem moest zijn. Ik trok hem aan, een fragiele jurk van Monique l’Huillier en dacht…..nope. 

Ik zou hier nu heel graag schrijven dat ik hartjes in mijn ogen kreeg, maar dat was niet zo. Ik vond hem heel mooi vanaf de borsten naar beneden, dat wel. Maar de hele bovenkant vond ik een drama. ‘’Maar daar kunnen we iets aan doen’’, zei de verkoopster. Het is de normaalste zaak van de wereld om je trouwjurk te verbouwen. 

"En na 30 minuten in de spiegel staren, zei ik alsnog: Yes, ik wil hem"

Ze haalde er wat stofjes en veiligheidsspelden bij en begon te trekken en te duwen aan de stof net zolang tot ik het wel mooi vond. Na een tijdje begon het beeld in de spiegel te veranderen. Mijn moeder en zusje zeiden heel wijs niks, want ze vonden dat het mijn beslissing moest zijn (tip). En na 30 minuten in de spiegel staren, zei ik alsnog: Yes, ik wil hem. Hij was een tikkie boven mijn budget, maar ach, je gaat maar een keer trouwen. Hoe vaak ik dit niet al heb gezegd elke keer dat we boven budget gingen...

Zo zie je maar, ook al denk je dat iets helemaal niks is: als je openminded blijft, kan het zomaar veranderen in je droom.

P.s Benieuwd hoe ik er straks uit zie? Hou dan mijn blog in de gaten: SannyzoektGeluk.nl

Reageer op dit artikel
Sanny Verhoeven

Door Sanny Verhoeven op

Lees meer artikelen van Sanny

Read next…

Reacties