0

Liesbeth Rasker blogLiesbeth is dol op mooie kleren en heeft een speciale liefde voor schoenen. Kleding-met-herinneringen-addict en bovenal een schrijfgek. Ze schreef onder andere voor ELLE en verblijdt ons elke zondag met een blog!

Afgelopen donderdag had ik een IDFA-dagje. Het documentaire festival is een favoriet van me, want altijd goed om kennis te maken met een onontdekte wereld en een voor jou volstrekt nieuw fenomeen. Op het program stond in de ochtend Dirty Wars, over de Amerikaanse War on Terror en de macht van geheime instanties als JSOC, drone-aanvallen op burgers en Obama’s kill list. Inderdaad, niet echt vrolijk nieuws om je dag mee te beginnen. Maar wel een machtig interessant onderwerp waar men veel te weinig bij stil staat.

De rozen die te zien zullen zijn worden stuk voor stuk geïnspecteerd op perfectie…

Ook een machtig interessant onderwerp, in geheel andere hoek, was The Director, die ik in de namiddag zag. In The Director zien we Frida Giannini, de creative director van Gucci, die een jaar lang is gevolgd door een cameragroep. We volgen Frida in de aanloop van verschillende shows. We zien haar modellen selecteren (“his face is beautifull, but he walks like shit”), eindeloos lang debatteren of die ene jurk niet beter is met de andere mouw, of de blauwe hak toch even onder de rode jurk. Tot in elk detail wordt nagedacht over het gevoel en de sfeer die de shows zullen ademen, de rozen die te zien zullen zijn worden stuk voor stuk geïnspecteerd op perfectie, de muziek moet tot op de seconde nauwkeurig kloppen met de choreografie – kortom, overal wordt over nagedacht.

Tot slot zag ik The Condemned. En dat, dat was echt heel heftig. De film gaat over een gevangenis in Rusland en als dat al niet deprimerend genoeg is, deze gevangenis is net even een stukkie heftiger. Midden in een bos groter dan Duitsland (serieus! Een bos gróter dan heel fucking Duitsland!) ligt de zwaarbewaakte gevangenis Penal Colony 56, een gevangenis exclusief voor moordenaars. Mannen die hier verblijven komen nooit meer vrij, hebben een cel van krap 5 vierkante meter met een piepklein bedje, waar ze tijdens zonuren niet op mogen liggen (seriously), en van de 24 uur die de dag telt mogen ze één uur naar buiten. In een kooi. Echt het is onmenselijk. Niet dat ze het daar niet zelf naar gemaakt hebben hoor, maar toch. Het was behoorlijk heftig.

“En na zo’n dag van Irak via Gucci naar Rusland, ja, dan ben ik dus echt even van de leg.”

Toen de film afgelopen was was ik echt een beetje in de war. Vooral ook omdat krap een uur voor aanvang van The Condemned ik uit de pracht en praal van Gucci liep, en het contrast kon ongeveer niet groter zijn. Weet je, als je dat soort ellende ziet, dan wordt alles altijd opeens heel relatief. Ik was me gistermiddag nogal druk aan het maken over een huwelijk dat ik dit weekend heb, en waarvoor ik nog geen outfit had. Stress gedoe en moet ik nou wel iets nieuws kopen of niet? Afijn je kent het wel. Maar na het zien van zoveel écht leed en échte problemen worden futiliteiten als jurkjes en hakken opeens wel heel treurig. Waar hebben we het toch eigenlijk allemaal over?

Het leed van anderen kan ik me altijd vreselijk aantrekken. Het plezier ook trouwens, echt je kunt me inhuren voor bruiloften en begrafenissen, tranen gegarandeerd. En na zo’n dag van Irak via Gucci naar Rusland, ja, dan ben ik dus echt even van de leg. Ik weet niet zeker of de films ook te koop zijn op dvd, maar mocht je ze op de kop kunnen tikken, zeker doen. Er gaat een wereld voor je open.

See you next week, L.

Volg Liesbeth ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties