0

NEW BLOG ANIQUE 007 op het WaterloopleinAmsterdam – Als ik de deur uit ga kleed me meestal op de situatie… aanpassen heb ik altijd geleerd, is een van mijn sterke kanten. Totdat ik opeens in de meest ellendige situatie verkeerde en het maar te doen had met de outfit (schoenen in dit geval) die ik die ochtend nog zoooo goed bij mijn dag vond passen. Ik dacht namelijk dat ik ‘rustig’ op een terrasje in de zon een fashion director zou spreken… met die gedachte ging ik de deur uit.

Het was begin van de middag en ik had net mijn 2 uur (ahuh) zwoegen en zweten op de loopband doorstaan. Nadat mijn buurvrouw op de loopband naast me eindelijk had ontdekt hoe in vredesnaam de plantenspuit werkt waarmee je na het sporten je apparaat schoonmaakt, vertrok ik fluitend naar huis. Niet van de spierpijn, maar van het zonnetje dat af en toe per ongeluk door de wolken piekte. Natuurlijk had ik allang bedacht dat ik dat ene paar zwarte laarzen met die mega (maar dan bedoel ik ook ‘mega’) hakken aan wilde trekken. Ik had immers een lunchafspraak, en dat is een kwestie van heen fietsen, eten, kletsen en weer terug fietsen. Ik hoefde praktisch maar 2 passen te lopen: perfect. Maar dat verliep toch iets wat anders…

Fashion director S. en ik zaten op het Waterlooplein op een terrasje van onze koffie te genieten toen een redelijk obscuur persoon aan S. de weg vroeg. Hij wees steeds naar een plaatje in de krant die hij over de tafel naar ons toe schoof. Ik vond de man vrij irritant, en verloor snel mijn geduld… Zen… Zen.. rustig blijven dacht ik nog. Zolang S. zich niet irriteert (hij valt haar immers lastig) hou ik me ook koest. Toen meneer na 5 minuten afdroop, grapte S. nog dat hij waarschijnlijk iets te veel spacecake had gegeten. Lachend draaide ik me om, om te kijken hoe de semi zwerver weg strompelde. Toen meneer zag dat ik me omdraaide, zette hij echter de vaart in zijn pas en trok een sprintje. Foetsie!! S was in alle staten toen ze schreeuwde,”Hij heeft mijn I-phone gejat”. En tja… moet je net mij hebben: krijg je me gek mee! Binnen een honderdste van een seconde realiseerde ik me hoe wanhopig IK zou zijn als mijn leven, uhm Blackberry, (Iphone in haar geval) onder mijn neus gejat zou worden. De schurk! Ik was helaas even vergeten hoe hoog mijn hakken waren en zette vol enthousiasme de achtervolging in. Dwars over het Waterlooplein heen, achter de grachten langs, via diverse obscure steegjes, kwam ik op de Nieuwmarkt
aan. Nieuwmarkt oversteken, het hoekje om en het traject weer terug rennen. Buiten adem, pff warm, en de halve liter koffie over mijn witte jasje. Ging allemaal best ‘soepel’. Die koffie had ik in ‘the heat of the moment meegenomen’ (tja blijven Hollanders he.. als je ervoor hebt betaald…). Hijg, hijg hijg..

POLITIE! Twee parkeerbeambten (ben nog steeds boos van mij bekeuring van vorige week) En een busje vol agenten kwam voorbij gereden : 8 man zat erin!
Binnen 2 seconde legde ik uit wat er was gejat, en dat ik nu “waar” voor mijn belastinggeld wilde, dus of ze even de achtervolging wilde inzetten…. Wijzend naar mijn hoge hakken, bewees ik dat het onmenselijk was wat ik probeerde. Voor ik het wist was de Nieuwmarkt omsingeld door de politie! Ik weet dat ik een sensatie zoekertje ben, maar als je er opeens middenin staat… tja das andere koek. Ik liep terug naar S. die ik in een café had gestald met onze tassen om de
grap te vertellen. Toen ik mijn telefoon opnam hoorde ik: schreeuwend, tetterend, krijsend:“ JA met Peter hiero, kom terug naar de Nieuwmarkt, we hebben ‘m!” Ik moest de dief identificeren. Dus toen ik voor de 3e keer (!) naar de Nieuwmarkt sprintte, zag ik dat 1 café een beetje in rep en roer was. Daar moest ik vast zijn… ik werd naar binnen gestuurd door de agenten om de dader aan te wijzen. Ik kreeg te horen dat ‘meneer’ in de wc zat. Ik liet duidelijk merken dat ik het zeer op prijs zou stellen als ik niet in mijn eentje de heren-wc in hoefde. Gevolg was dat 4 man mij voor ging en de wc deur in trapte. Daar stond ‘ie dan: een lange vent, git zwart haar, grijs vest met bordeaux rode letters, spijkerbroek en witte sneakers. Zwaaiend met zijn handen in de lucht, plassend over zijn eigen voeten, broek, muur en vloer…. “Wat heb ik nou weer gedaan???” jammerde hij… OOOPS de arme vent voldeed inderdaad exact aan het signalement, maar het was hem niet! De vogel was gevlogen. Na wat overleg met de agent, besloot ik het op te geven. Mijn marathon a la 007 was voor niets geweest….

Toen ik naar buiten kwam, en balend naar S. terug liep, schrok ik op van een hoop herrie en kabaal. Ik draaide me om en realiseerde me op dat moment dat er een staande ovatie gaande was. Maar huh… die was voor mij bedoeld…! Wat krijgen we nou?! Een van de agenten legde uit dat ze nog nooit een meisje op zulke belachelijk hoge hakken 3 x (!) de Nieuwmarkt en omgeving af hebben zien sprinten. Ach, oefening baart kunst stotterde ik… ik dacht alleen maar: wegwezen hier! Die dikke blaren die ik (wederom) heb opgelopen maakte de terugweg iets pijnlijker en dus trager. Gelukkig konden S en ik er erg om lachen. Helemaal toen ze zei dat ze zo verbaasd was dat ik al die moeite nam: d’r abonnement was immers toch afgelopen en ze mocht zelfs al een nieuwe I-phone uitzoeken…. tja, wist ik dat een half uur geleden maar…

Love A.

Volg mij ook op twitter

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties