0

Den Haag – Op vakantie, het lijkt zo’n heerlijke rustgevende bedoening. Iedere keer trap ik er weer in, even lekker rustig weg. Nou laat dat rustgevende en rustig maar gerust weg, want ik weet er altijd wel weer iets op te verzinnen om hectiek te veroorzaken.

Dan wil ik het nog niet eens hebben over die keer dat ik mijn ID kwijt was en ik alleen door heel veel geluk vijf minuten voor de laatste boarding call een noodpaspoort in handen had. Of die keer dat ik op het vliegveld aan kwam en mijn koffer spoorloos bleek.

Vermiste koffer

Nee ik heb het nu vooral over de voorbereidingen, die bij mij altijd dagen in beslag nemen. Nee eigenlijk zelfs maanden. Het begint namelijk altijd in januari al. De feestdagen zijn voorbij, het nieuwe jaar is net ingeluid en ik besluit dat die vijf kilo extra toch echt niet kunnen. Wil ik met dit figuur in bikini over het strand flaneren? Nee. Dus dan begint het sporten en het gezonde eetpatroon. Meestal ben ik halverwege maart de overtollige kilo’s kwijt. Ik blijf voor ongeveer vier weken op gewicht en half april (zo rond Pasen) begint het eten weer en tegen de tijd dat mijn vakantie aan breekt zit ik alweer dichter bij het gewicht van rond de jaarwisseling dan mijn streven. Erg jammer. Ook vervelend dat het ieder jaar weer precies hetzelfde liedje is, zal ik het ooit leren?

Sportief he?!

Goed dat goddelijke afgetrainde bikinilijf is jammer, maar er is meer nodig dan een strak figuurtje. Bij voorkeur een licht voorgebruind tintje. Je moet er toch niet aandenken om met melkflesjes onder je jurkje op een terrasje te zitten? Of erger nog, als Casper het spookje langs het zwembad te liggen. Voor een gezond kleurtje ga ik vrij ver. Ik lig gerust met veertien graden in mijn bikini in de tuin als de zon schijnt. Zolang ik me niet beweeg gaat het prima, maar zodra ik ook maar een zuchtje wind vang ben ik verkleumd. Het helpt wel. Gelukkig heb ik sinds een paar weken iets nieuws, zoals jullie vorige week hebben kunnen lezen heb ik zelfbruiner ontdekt. Ik was eerst nogal angstig, maar nu Estee Lauder’s Bronze Goddess my new BFF. Stuk gezonder en minder tijdrovend ;-)

Het voorbruinen

Een dag van te voren begint het drama pas echt. Dan moeten al mijn ongewenste haren als sneeuw voor de zon verdwijnen, mijn voetjes wil ik eeltvrij, mijn teennagels netjes gelakt, mijn lichaam gescrubt. Klinkt allemaal nog niet zo heel erg dramatisch, maar wel als je je bedenkt dat ik de dag van te voren ook nog een koffer moet inpakken.

Happy feet

En als ik ergens een gigantische aversie tegen heb dan zijn het wel koffers die ingepakt moeten worden. Ik ben een meisje, dus ik pak al-tijd te veel in. Om de een of andere onverklaarbare reden vind ik het toch altijd nodig om zes paar pumps mee te nemen terwijl ik ergens toch weet dat ik alleen maar op mijn sandaaltjes zal lopen. Ook vind ik het altijd erg belangrijk om vijf verschillende oogschaduwpalettes mee te nemen terwijl ik het afgelopen jaar niet eens meer dan twee verschillende gebruikt heb. Ik weet niet wat er met mijn verstand gebeurd tijdens het inpakken, maar ik denk altijd ‘stel je voor…’ en hup dan zit je weer met een koffer die met geen mogelijkheid dicht gaat en tien kilo boven het maximale gewicht weegt.

My suitcase & me

Als de koffer dan uiteindelijk dicht is en ik met pijn en moeite het gewicht tot twintig kilo heb weten te reduceren kunnen we eindelijk naar het vliegveld. Als ik vlieg, vlieg ik meestal ’s ochtends heel erg vroeg. Als ik aan het boeken ben denk ik ‘heerlijk, dan heb ik nog een hele dag in ….. ‘ als ik na twee uurtjes op een onchristelijk tijdstip wakker word vervloek ik mijn eigen ‘slimme’ zelf. Iedere keer weer.

Maar het aller vervelendst vind ik die controlepoortjes. Dan moet je je tas op zo’n lopende band leggen en is er volgens de computer altijd wel weer iets waarom mijn tas moet worden opengemaakt (meestal heb ik toch net iets te veel make-up in mijn handbagage zitten). Maar zelf door zo’n poortje loop is bij mij ook altijd weer verdomd spannend. Omdat ik mezelf graag zie als kerstboom die versiering nodig heeft vergt het nogal wat tijd om mij van mijn sieraden te ontdoen. Ook blijkt er altijd wel weer iets van metaal in mijn hakken te zitten en de laatste keer was het helemaal mooi, toen had ik een shirtje aan met zilverkleurige kraaltjes op mijn schouder. Of ik misschien mijn shirt uit wilde trekken. Maar natuurlijk meneer. Voor u altijd.

Trek je shirtje maar uit...

Meestal keert de rust wel weer terug als ik dan eindelijk in het vliegtuig zit. Dan is de stress als sneeuw voor de zon verdwenen. Dan vraag ik me niet eens meer af waarom ik me ook alweer zo druk had gemaakt, want dan ben ik de drukte gewoon al weer helemaal vergeten.

Morgen vlieg ik om 6.00u naar Barcelona. Hoewel ik maar twee nachtjes wegga presteerde ik het toch om mijn koffer weer te zwaar te maken. Als ik over twee maanden voor tien dagen naar Italië vlieg lees ik denk ik deze blog nog maar een keer door. Kijken of het werkt ;-)

Liefs,

Annemerel

Volg mij ook op Twitter!

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties