0

Den Haag – Ieder jaar het zelfde liedje. Het is januari, ijskoud, nat en vies. Ik verlang naar de zomer. Zon, warmte, zomerkleding, mijn winterjas achter in de kast.

Ik heb me de afgelopen maanden helemaal ongans gegeten het enige goeds dat de wintermaanden te bieden hebben. Van erwtensoep en chocoladeletters tot kerstdiners en oliebollen. Als ik dan op een gegeven moment zo verlang naar de zomer dat ik mijn hele zomerse garderobe nog eens door ga passen slaat de paniek toe. Ik ben dik, dik en wit.

Bikinivrees!

Vanaf dat moment mag de zomer wel weer even op zich laten wachten, want vanaf dat moment begint mijn gezondheidsmanie en het gevecht voor mijn strandlichaam. Ik begin altijd enorm streng. Ik moet van mezelf vijf keer in de week sporten. Gezien mijn aversie tegen sportscholen en sporten in groepsverband doe ik alles op mijn eigen houtje. Dit jaar heb ik yoga video’s gedownload. Ik stond iedere dag een uur eerder op om als een houtenklaas met mijn benen in de lucht mijn yogaoefeningen te doen. In maart was het eindelijk warm genoeg om weer naar buiten te gaan, toen moest ik vier keer in de week een uur hardlopen.

Love to walk!

Maar het voelde het niet als moeten hoor, want stiekem vind ik sporten eigenlijk best wel heel erg leuk en het geeft me ook een goed gevoel, de eerste stap is vaak wat lastig, maar uiteindelijk gaat het als vanzelf.
Het gezonde eten daarentegen is voor mij wat lastiger. Ik ben een beroepsvreetzak. Ik eet gerust een zak chips en een plak chocola per dag. En ik schep eerder drie dan twee keer mijn bordje vol tijdens het avondeten. Wat dat betreft mag het nog een wonder heten dat ik geen tientonner ben. Maar in die eerste maanden gaat dat ook prima, ik eet drie hoofdmaaltijden per dag, vijf tussendoortjes waarvan minstens twee keer fruit, nee het gaat echt prima. Begin april heb ik bijna mijn streefgewicht bereikt.

Bonbons, erg bon ;-)

Verstopte yogamat

Maar dan gaat het mis. De focus is weg, de hardloopschoenen raken in de vergetelheid en de chocola smaakt toch wel weer erg goed. Langzaam maar zeker verval ik weer in mijn oude luilekkerlandpatroon, met als gevolg… Nog precies een week tot de zomer, op een kilo na zijn al mijn afgevallen kilo’s er weer aan, er is geen spiertje meer te bekennen. Ik ben dan misschien niet meer lijkwit, maar voor de rest zijn we eigenlijk weer terug bij af.

Help, het is zomer!

Liefs,

Annemerel

Volg mij ook op Twitter

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties