0

Karlijn VisserAmsterdam – De laatste dagen in St. Tropez breng ik alleen door in het huisje aan het strand. Cameraman C. en vriendin A. vertrokken donderdag eind middag al richting regen en kou vanwege werk. Het vakantieresort waar ik verblijf draagt de onvergetelijke naam ‘Les Prairies de La Mer’. Wat wil een vrouw nog meer, als haar lust en haar leven smeersels uittesten van La Prairie en Crème de la Mer zijn?! Op een letter verschil in de naam kijk ik niet, het zit ‘m in de uitspraak en daar gaat het om. Ik zit gebakken, dat is een feit.

Met D. in de Les Caves waar geld geel Rolex speelt

Met D. in de Les Caves waar geld geen Rolex speelt

Met US Markets TV-ster D. vertoef ik ‘s avonds in Le Quai. Een tent van de Nederlandse Joseph die letterlijk flink aan de weg heeft getimmerd aan de boulevard te St. Tropez. Met minimaal vijf zaken op zijn naam mag hij zich een ware horecatijger noemen. In Le Quai zit de sfeer er lekker in wanner de zoveelste 6-liter fles Cristal op vier sterke mannenschouders wordt binnengedragen. Ja hoor daar gaan we weer: Licht uit, spot aan, vuurpijlen op de fles monteren en dan als een gillende keukenmeid naar binnen rennen. Ondertussen wordt de naam van de grootheid met de blackcard omgeroepen en start daarna de tune van de Champions League in. Door een lach-kick wordt ik overvallen. Mij kunnen ze wegdragen, net als de fles champagne.

Met veredelt jacht verkas ik naar St. Tropez. Het is 'seen and be seen' onder de toeristen op het dek

Met veredelt jacht verkas ik naar St. Tropez. Het is 'seen and be seen' onder de toeristen op het dek

Op de laatste vakantiedag besluit ik dat de baai mij niet naar huis laat gaan voor ik op een boot heb gezeten. Als een jacht mij niet hebben wil, dan maar een toeristenboot. Ik betaal grof geld voor een retourtje St. Tropez vanuit Port Grimaud en stap aan boord. Best lollig zo’n rondvaartboot, zie je de miljoenenjachten nog eens van een andere kant. Eenmaal aangekomen in St. Tropez weet ik niet meer wat ik hier ook alweer ging doen. Ik heb een half uur de tijd, dan moet ik de boot terug pakken vanwege een druk inpakschema die avond. Cadeautjes kopen voor het thuisfront red ik niet in een dertig minuten, drie bolletjes ijs wegwerken bij de beste ijszaak van St. Tropez, Barbarac, wel.

In limo, met yoghurt-aardbeienijsje van Barbarac, richting airport.

In limo, met yoghurt-aardbeienijsje van Barbarac, richting airport.

Ineens is het zondagochtend 6.00 en rinkelt de wekker, het startsein van de terugreis. Gelukkig kon ik meerijden met D. richting Nice (stiekem heb er zelfs mijn ticket voor omgeboekt). De reis met openbaar vervoer naar Nice leverde ver van tevoren al slapeloze nachten op. Bus in, bus uit, shuttle bus in, shuttle bus uit, pffff, en dat allemaal met een koffer die doorgaat als tientonner. Niet goed voor een mens, en al helemaal niet de Barbiesoort waarvan ik afstammeling ben.

Een paar uur later zie ik mijn vader op Schiphol met een regenbuitje op de achtergrond. Ik ga met hem mee richting Driebergen om de hele familie op de hoogte te stellen van mijn hoogtijdagen aan de kust.

Volgende ochtend sta ik te poetsen met de champagne nog in mijn bloed bij mijn twee thuiszorgoma’s. Weg glamour, weg zon en weg oppervlakkigheid. It is back to reality! Het leven zit vol contrasten, en dat houd je scherp.

Next week verslag van taferelen rondom de fashionweek, een snorrenfeestje in Jimmy Woo en de beginselen van een Goodiebag-imperium.

Liefs Karlijn

Reageer op dit artikel
Annicvw.com  (ILFN)

Door Annicvw.com (ILFN) op

Lees meer artikelen van Annicvw.com

Read next…

Reacties