0

Peperkoekbruin, kniehoog en met een palmboom of drie aan de zijkant, zo zag ie er uit, de pot van mijn dromen. Hij lachte me toe vanuit een donker eenzaam hoekje in onze plaatselijke kringloopwinkel. Degene waar ik overigens zo vaak casual binnenloop (we wonen twee straten verder dus in theorie ben ik altijd toevallig in de buurt) dat ze me er mogelijks al beginnen van te verdenken een oogje te hebben op een van de medewerkers. 

"We wonen twee straten verder dus in theorie ben ik altijd toevallig in de buurt"

Nu is zo’n coup de foudre mij onbekend sinds ik vijf jaar geleden mijn droomman tegenkwam. Bovendien is de kans dat ik zou crushen op een van de mannen tewerkgesteld in onze kringloopwinkel op zich ook bijzonder petite. De kringloopwinkelmedewerker maakt per definitie schunnige grappen waar je bijstaat, zich er ook volledig van bewust dat je ze gewoon kan horen. Maar hij is ook heel wat vriendelijker dan pakweg zijn leeftijdsgenoot aan het loket Dienst Bevolking in het gemeentehuis. Dus wil ik zeker niet uitsluiten dat hij eventueel vrouwelijke fans kan hebben die opvallend frequent door de deur van de winkel wandelen.

Alsof er vrouwen bestaan die iedere week een keer langs komen omdat er continu nieuwe schatten binnenwaaien… Neuh! De drang om de laatste stand van zaken te gaan overschouwen overvalt me toch gemiddeld iedere drie dagen. Dan word ik heel onrustig en las ik een zogenaamde curiosa pauze in. Bewust lunchen doe ik zelden. Omdat ik het te moeilijk vind om te stoppen met werken. Ik leg veel liever een avocado op mijn bord en gooi er wat sesamzaad en lente-ui bij om dit snel bij een verse stroom nog te beantwoorden e-mails naar binnen te werken. Maar om voor 3 euromunten en een stuk van 50 eurocent die ene leuke spiegel te kunnen bemachtigen, daar trek ik mijn Delftsblauwe voordeur voor dicht en ren ik op mijn afgeprijsde Gucci loafers naar de veel te vlakbij gelegen kringloopwinkel. Op dat gebied ben ik echt zo ongelooflijk uit balans.

"Ik ben een snob die ongemakkelijk wordt van acryl en Dries Van Noten als kunst in de hoogste graad beschouwt"

Het punt is duidelijk en confronterend; ik val op authenticiteit en mooie materialen, maar kan ze niet betalen. Daar heeft het bouwen van ons nieuwe huis geen goed aan gedaan, maar is in alle eerlijkheid al jaren zo. Ik ben een snob die ongemakkelijk wordt van acryl en Dries Van Noten als kunst in de hoogste graad beschouwt. Om depressies te vermijden ontwikkelde ik een eigen tegengif; Miu Miu sandalen laat ik aan minstens -40% op mijn dorpel leveren omdat ik drie webshops in het vizier heb waar ze nog in mijn maat op voorraad zijn, een salontafel in Travertin neem ik voor 20 euro over van die lieve man uit Waregem die ze wat gedemodeerd vond staan bij zijn nieuwe Chateau d’Ax sofa.

Ik ben Valerie, 32, en een koopjesjager, in zijn zuiverste vorm. Een voor mij kostbaar stuk met een laag prijskaartje, de combinatie maakt me intens gelukkig. Dat ultieme gevoel van opwinding en overwinning. Ooit ontdekte ik via Marktplaats een Maison Jansen op een zolder in Tilburg. ‘Bieden vanaf 30 euro’ stond er bij geschreven. Anderhalf uur later stond ik bij de schat op zolder – zoveel tijd kostte het me exact om Windows Vista op mijn toenmalige laptop af te sluiten, een paar schoenen te vinden waarmee ik er arm maar smaakvol uitzag en vervolgens 70 kilometer te rijden. Met 35 euro minder in mijn Burberry portemonnee, 389 vlinders in mijn buik en een Maison Jansen tafellamp op de achterbank reed ik weer naar huis. In decoland betekent dat zoveel als een croco Hermès Birkin voor pakweg 1000 euro scoren in modeland. Omgerekend naar mannentaal en autoland; een Porsche 356 Speedster van 1954 voor 25.000 euro.  Autodeuren op slot dus en gas geven! Voor die Tilburger beseft dat ie voor die koperen bloemenlamp die hij van zijn ex-vrouw erfde makkelijk een bedrag met een nulletje extra had kunnen cashen.

"Dinsdagmiddag. Artikeltje afgerond. Klaar om nog eens tot bij de bloempot van mijn dromen te wandelen"

In de kringloopwinkel heerst een ietwat andere onontkoombare koopjesindicator; daar begint het bij 35 euro (35 euro!!) voor een peperkoekbruine kniehoge met palmbomen gedecoreerde bloempot te knetteren in mijn hoofd. In die chique interieurzaak aan de Antwerpse leien heb ik er wellicht minder moeite mee om mezelf te fêteren op een suikerpotje van 65 euro, maar 35 euro voor een bloempot in de kringloopwinkel, die krijg ik met geen stokken uit mijn portemonnee gehaald. Dus keer ik wekelijks een paar keer terug in de hoop dat de pot er plots met een lager en juister klevertje zal staan blinken. Drie volle weken later. Dinsdagmiddag. Artikeltje afgerond. Klaar om nog eens tot bij de bloempot van mijn dromen te wandelen. Ik schuim alle hoeken af, maar meer dan een groene kruik met afgebladderd Disney figuur tref ik niet meer aan. Van mijn topstuk geen spoor meer. De teleurstelling moet langs alle kanten van mij af gespat hebben. We schrijven weer twee weken verder en ik heb nog steeds geen begrip voor de tragedie die ik zomaar heb laten plaatsvinden.

Googlen maar naar aan andere pot die de leegte kan opvullen. En in een klap ook een oproep doen aan de huidige eigenaars van MIJN bloempot; ik heb er intussen 50 euro voor over. Ze ligt al klaar! 

Reageer op dit artikel
Valerie Brems

Door Valerie Brems op

Lees meer artikelen van Valerie

Read next…

Reacties